Με αφορμή το νέο νομοσχέδιο για την επέκταση των επιχειρησιακών συμβάσεων ξαναδημοσιεύω την παλαιότερη ανάρτησή μου "Φθηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό"

Αυτό το μέλλον ετοιμάζουν κυβέρνηση και ΕΕ για μας και τα παιδιά μας. Μισή δουλειά, μισή ζωή. Προκειμένου να εξασφαλιστούν, όπως λένε θέσεις εργασίας και επενδύσεις . Ακόμη και στις πανελλαδικές εξετάσεις το θέμα της έκθεσης είχε να κάνει με την ευελιξία στην αγορά εργασίας. Πολλοί ίσως πιστέψετε ότι κρύβεται κάποια λογική σ’ αυτό το εγχείρημα. Θα έρθουν από την Κίνα , τις ΗΠΑ, τα αραβικά εμιράτα να χτίσουν επιχειρήσεις και έτσι θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Λοιπόν, αφού οι κυβερνώντες δεν κατάλαβαν τίποτα από την εξέλιξη του καπιταλισμού όλα αυτά τα χρόνια, ας τους θυμίσουμε ορισμένα απλά πράγματα :

Μια κοινωνία δεν είναι supermarket για να προχωράς με βάση τα οικονομικά κέρδη και τις ζημιές. Υπάρχουν και κάποια πράγματα εν πολλοίς άγνωστα στις μέρες μας που τα λένε συνείδηση, όνειρα, ελεύθερος χρόνος, παιδεία, αλληλεγγύη, άμιλλα, που μπορεί να προκαλούν και χασούρα πολλές φορές στο ταμείο αλλά με αυτά επενδύεις σε ότι πιο πολύτιμο, τον άνθρωπο.

Όλα αυτά τα «γιατρικά» για την ανεργία έχουν δοκιμαστεί σε πολύ πιο ανεπτυγμένες χώρες από την Ελλάδα και απέτυχαν παταγωδώς. Η ανεργία παρέμεινε σταθερή ή και αυξήθηκε αφού η επισφαλής εργασία προκαλεί συχνά ακόμη και την παραίτηση ή την περιθωριοποίηση.

Οι ανεξέλεγκτες επιχειρήσεις απομυζούν για ένα χρονικό διάστημα κάποια περιοχή , δημιουργούν προσδοκίες και αφού εξασφαλίσουν τα κέρδη τους αποχωρούν και χτίζουν σε άλλη « φθηνότερη» περιοχή. Αφήνουν πίσω τους εξαθλιωμένα και οργισμένα θύματα, που παίρνουν και αυτά το δρόμο της μετανάστευσης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η Αργεντινή, η Ιρλανδία αλλά και αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ.

Οι “ μπανανίες” δεν ωφέλησαν ποτέ κανένα κράτος, κανένα πολίτη ή πολιτικό. Μόνο η United Fruit Company ωφελήθηκε. Η αιματηρή ιστορία πολλών δικτατοριών και πολέμων το αποδεικνύει.

Το κοινωνικό μοντέλο που ονειρεύονται το ΔΝΤ , η κυβέρνηση και η ΕΕ εμπεριέχει πολύ αίμα, πολύ βία, άγχος, ανταγωνισμό, αποξένωση και κυρίως εξαθλίωση τόσο σε πνευματικό όσο και σε υλικό επίπεδο.

Το σχολείο θα γίνει περιττή πολυτέλεια. Λίγες βασικές γνώσεις επαρκούν , αφού τα υπόλοιπα θα τα μάθεις αν έχεις βέβαια χρήματα- στην πορεία καθώς θα αναζητείς πιο πρόσφορο- αν βρεις ποτέ- επάγγελμα.

Χρεοκοπημένες θεωρίες, όπως ο κοινωνικός δαρβινισμός, το φιλελεύθερο μοντέλο του αυτοδημιούργητου, η αυτορρύθμιση της κοινωνίας, το « λιγότερο κράτος» επανέρχονται και εφαρμόζονται κατά τρόπο βαθιά αντιδημοκρατικό και θα έλεγα φασιστικό. Ενδύονται , δηλαδή, το μανδύα του νέου πατριωτισμού, της φιλοπατρίας αποκλείοντας ως προδοτική οποιαδήποτε αντίδραση.

Θα ξαναθυμηθώ το ιδιοφυίες κρεσέντο των αντιφατικών ιδεολογημάτων από τα το « 1984» του Όργουελ, αλλά θα το παραφράσω λίγο. Ελευθερία είναι η σκλαβιά, κέρδος είναι η φτώχεια, Ευδαιμονία είναι η αδιάκοπη εργασία, δημοκρατία είναι η υποταγή.

Κανιβαλικός καπιταλισμός

Είναι μέσα στις εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος να τρώει τις ίδιες τις σάρκες του , να αδειάζει τις δεξαμενές που το τροφοδοτούν, τους καταναλωτές των προϊόντων που παράγει.
Την ώρα που ολόκληρες χώρες εξαναγκάζονται να διαλύσουν το κράτος πρόνοιας προκειμένου να δανειστούν με δυσβάσταχτους όρους και εκατομμύρια άνθρωποι βυθίζονται στη φτώχεια, μερικές δεκάδες κροίσοι σε ολόκληρο τον κόσμο σπαταλούν ασύστολα περιουσίες σε πύργους, ακριβά αυτοκίνητα, φανταχτερά ρούχα και κάθε λογής χλιδή. Τα περίφημα πια golden boys ετοιμάζονται με τους πακτωλούς χρημάτων που απέκτησαν , να στήσουν νέες « ρουλέτες» σε βάρος των ανυποψίαστων δανειοληπτών. Ωστόσο εάν κοιτάξει κανείς λίγο πιο μακριά, θα αναρωτηθεί, « Τι θα απομείνει μετά το φαγοπότι; ». Όταν τα χρήματα των πολιτών θα έχουν τελειώσει και τα χρέη θα παραμένουν ακάλυπτα, ποια θα είναι η συνέχεια αυτού του « πολιτισμού της χλιδής και της σπατάλης» .
Μάγοι δεν ήμαστε ούτε μάντεις. Ένα είναι , όμως, βέβαιο. Οι επαύλεις, η πολυτέλεια, το ίδιο το χρήμα δεν θα έχει κανένα αντίκρισμα, καμία αξία. Θα πρέπει οι άνθρωποι να ξαναχτίσουν από την αρχή εκεί από όπου ξεκίνησαν, στο χωράφι. Ο γερό -Λαδάς στον « Χριστό ξεσταυρώνεται» μαζεύει χρόνια ολόκληρα λίρες στο σεντούκι του, για να τις δει στο τέλος να καταστρέφονται. Είναι πια γεγονός ότι ο πολιτισμός των αρχών του 21ου αιώνα δεν ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο . Οι βιομηχανίες παράγουν προϊόντα για τα ράφια και όχι για χρήση. Υπολογιστές, τηλεοράσεις, συσκευές mp3, πακέτα διακοπών στολίζουν διαφημίσεις και βιτρίνες, ίσως και την ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Όλοι αναγνωρίζουν την ευθύνη των τραπεζών στην παρούσα κρίση. Καμία χώρα ωστόσο, δεν εννοεί να ασκήσει έλεγχο στην ανεξέλεγκτη τοκογλυφία τους. Το πρόσκαιρο κέρδος μπορεί να είναι μεγάλο , είναι όμως «πρόσκαιρο». Οι νέες οικονομικές δυνάμεις της Κίνας και της Ινδίας στηρίζονται άλλωστε και αυτές στην αλυσίδα ‘παραγωγή- ζήτηση’ και όσο και αν πρωταγωνιστούν στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο εμπόριο θα αναγκαστούν περικόψουν σταδιακά μονάδες παραγωγής και θέσει εργασίας.
Οι ισχυρές βιομηχανικές χώρες του Βορά θα δουν σε μερικές δεκαετίες ότι τα λεφτά τελείωσαν. Οι δυτικές κοινωνίες του μεταπολεμικού κόσμου στηρίχτηκαν στο κράτος δικαίου, στον κοινωνικό έλεγχο (φόροι , δασμοί) , για να στηρίξουν βασικές υποδομές στην παιδεία και την υγεία. Ταυτόχρονα, η ανάγκη για καταναλωτικά αγαθά στήριξε τη βιομηχανία αλλά και ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης που έπληξε το φυσικό περιβάλλον και τις κοινωνικές σχέσεις (άγχος, κοινωνική ανισότητα. )
Σήμερα, ο αγώνας της καπιταλιστικής ελίτ είναι να συμπιέσει προς τα κάτω τους μισθούς, για να αντέξει στον ανταγωνισμό. Σύντομα, ωστόσο, θα καταλάβει ότι ο φτωχός πτυχιούχος άνεργος δεν θα καταναλώσει , ούτε θα καταλήξει δουλοπάροικος, αλλά θα επαναστατήσει.

Είναι δημοκρατία;

Το πολίτευμα που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε σήμερα «δημοκρατία» είναι το σύστημα διακυβέρνησης που μας κληρονόμησε με κάποιες επιμέρους αλλαγές η Γαλλική Επανάσταση. Είναι ένα σύστημα εξουσίας που υπηρέτησε κυρίως την μεγαλοαστική τάξη και εξασφάλισε την διαιώνιση της κυριαρχίας της πάνω στις οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το κοινοβούλιο είναι η καρδιά αυτού του πολιτεύματος, αφού οι περισσότερες λειτουργίες εξαρτώνται αλλά και καθορίζονται από αυτό το σώμα. Η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας εκφράζεται κυρίως μέσα από την εκλογή των βουλευτών αλλά και με μια σειρά από συμβάσεις, όπως η αρχή της πλειοψηφίας αλλά και η «κοινή γνώμη», όπως αποκρυσταλλώνεται κυρίως μέσα από το εν πολλοίς κατευθυνόμενο ιδεολογικά και οικονομικά δίκτυο των ΜΜΕ.
Διασφαλίζεται, ωστόσο, με αυτόν τον τρόπο πράγματι η υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και πώς νομιμοποιείται μια κυβέρνηση σχετικής πλειοψηφίας να λάβει καίριες αποφάσεις που αφορούν σύνολο του πληθυσμού μιας χώρας;
Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε την διάψευση των ελπίδων που στήριξε ο μεταπολεμικός κόσμος σε αυτή τη «δημοκρατία». Οι πολιτικοί έγιναν πιόνια στα δάχτυλα ορισμένων οικονομικών κολοσσών και παραμέρισαν το δημόσιο συμφέρον προς όφελος του προσωπικού. Κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα σε επιλογές υψηλού ρίσκου και φόρτωσαν τα χρέη στις πλάτες των πολιτών. Αποδέχτηκαν με δουλοπρέπεια τις κεντρικές επιλογές της ΕΕ εξυπηρετώντας αποκλειστικά τους στόχους ορισμένων τραπεζικών οργανισμών. Νέκρωσαν τις τοπικές οικονομίες για εφαρμόσουν τις επιταγές της ελεύθερης αγοράς. Πρόταξαν την παιδεία της αγοράς και υποβάθμισαν την γενική βασική μόρφωση. Και όλα αυτά με το μίνιμουμ της συναίνεσης, την υπερψήφιση δηλαδή από την κομματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το δημοψήφισμα θεωρήθηκε επικίνδυνη πολυτέλεια για τα κυβερνητικά επιτελεία, μια πολυτέλεια ωστόσο που αποτελεί περισσότερο νομιμοποιητική βάση από μια νόθα πλειοψηφία που στηρίζεται μάλιστα και σε ένα πλειοψηφικό στις περισσότερες χώρες εκλογικό σύστημα.
Το άλλο μεγάλο πρόβλημα αυτής της δημοκρατίας είναι τα κόμματα, οι κυβερνήσεις και ο έλεγχος τους. Το πολίτευμα που επικρατεί στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες ευνοεί την προστασία του βουλευτή ή και του κυβερνητικού αξιωματούχου σε βαθμό που διαταράσσεται η συνταγματική αρχή της ισότητας απέναντι στο νόμο. Ασυλία αλλά και ευνοϊκοί όροι παραγραφής των αδικημάτων διευκολύνουν τους βουλευτές αλλά και τους υπουργούς να παρανομήσουν και να διαφύγουν οποιονδήποτε ποινικό ή ηθικό έστω στιγματισμό. Η γνωστή τον τελευταίο καιρό φράση «μαζί τα φάγαμε» και ο εύκολος συμψηφισμός προκαλούν σκόπιμη σύγχυση αλλά και αδιαφορία στους πολίτες.
Έτσι τελικά αυτή η αποκαλούμενη «δημοκρατία» γίνεται υπόθεση των λίγων, λίγοι εκλογείς, λίγοι ευνοούμενοι, λίγοι κατατοπισμένοι στις εξελίξεις και κυρίως λίγοι οι συμμετέχοντες στην εξουσία.

Το όπλο του φόβου

Ο φόβος δεν είναι καινούργιο όπλο. Σε κάθε εποχή υπήρχε και βασάνιζε τον άνθρωπο είτε ως απτή πραγματικότητα είτε απλά ως απειλή. Τον είχε και τότε η εκάστοτε εξουσία για να χειραγωγεί τα πλήθη και να απαιτεί την a priori υποταγή τους. Πέρα από τους γνωστούς κινδύνους για την ανθρώπινη επιβίωση, όπως ο πόλεμος, υπήρχε έντονος ο μεταφυσικός φόβος , η θεόσταλτη τιμωρία , η νέμεση που τις περισσότερες συνδεόταν άμεσα με τη θέληση του μονάρχη ή της άρχουσας τάξης.
Σήμερα, θέλουμε να πιστεύουμε ότι ζούμε τον αιώνα της λογικής και της επιστήμης. Η εξουσία δεν χρειάζεται συμμάχους τη βία και το μεταφυσικό στην προσπάθειά της να κυβερνήσει. Ο φόβος κανονικά θα έπρεπε να περιορίζεται παρά μόνο στην έμφυτη αδυναμία μας να κατανοήσουμε και να προβλέψουμε το μέλλον και το τυχαίο. Παρά την ιδεατή αυτή εικόνα που κάποιοι επιμένουν να προβάλουν , στην πραγματικότητα ο φόβος ως εργαλείο καταστολής και συμμόρφωσης στην εκάστοτε εξουσία ποτέ δεν εξαλείφτηκε.
Η σύγχρονη πολιτική ρητορεία καταφεύγει και σήμερα στον εκφοβισμό, την έμμεση ή άμεση απειλή, για να επιτύχει τους σκοπούς της. Το ποντίκι μπορεί να φοβίζει ακόμη με τη σκιά του και ο σύγχρονος άνθρωπος στην εποχή της πληροφορικής δεν φαίνεται να μπορεί να το ξεσκεπάσει. Σαντάμ, Μπιν Λάντεν, Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς, , και άλλα λιγότερο γνωστά «τέρατα» τρόμαξαν και συνεχίζουν να τρομάζουν περισσότερο το κοινό των μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων παρά τους ίδιους τους διώκτες τους. Ο Μπιν Λάντεν μπορεί και να είναι ήδη νεκρός, όμως, αυτό δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τη σύγχρονη στρατηγική. Ο μύθος του ή και η υποτιθέμενη επιβίωση του αποτελεί ένα πρώτης τάξεως φόβητρο για τον συντηρητικό αμερικάνο ή και τον ευρωπαίο εργάτη, που πριν λίγο είδε τον μισθό του να μειώνεται.
Πέρυσι γίναμε όλοι μάρτυρες του υστερικού παραλογισμού που προκάλεσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας με τη «Γρίπη των Χοίρων». Ένα μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού εμβολιάστηκε ωσάν πειραματόζωο, παρά τη θέλησή του, ζαλισμένο όχι από κάποιο ναρκωτικό αλλά από την καταστροφολογία των τηλεοπτικών καναλιών και των κρατικών υπηρεσιών. Οι φαρμακοβιομηχανίες, αλλά και κάθε κλάδος που συνδέεται με το «αγαθό της υγείας» είδαν τις μετοχές τους να ανεβαίνουν και αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ σπαταλήθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη σε εμβόλια που μόλις είχαν παραχθεί στο εργαστήριο.
Η μεγάλη τραπεζική κρίση που αναμφισβήτητα έπληξε τις ΗΠΑ στις μέρες μας τείνει να πάρει κοσμοϊστορικές διαστάσεις για το μέλλον πολλών χωρών ανά την υφήλιο. Αγνοείται βέβαια ένα ουσιώδες στοιχείο, το γεγονός ότι οι περισσότερες χώρες που «πλήττονται» από την «παγκόσμια» κρίση καρκινοβατούσαν οικονομικά τουλάχιστον τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η κρίση τις έπληξε κυρίως επειδή οι χώρες αυτές είχαν εγκαταστήσει ένα αποικιοκρατικού τύπου οικονομικό καθεστώς εξάρτησης από τις ΗΠΑ και είχαν ήδη προχωρήσει σε αποβιομηχάνιση της οικονομίας τους και αποκρατικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων τους. Παρόλ’ αυτά η κρίση ερμηνεύεται ως κάτι περίπου το ξαφνικό και το αναπάντεχο, ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπιστεί με τα ίδια τα αίτια που το γέννησαν, νέες αποκρατικοποιήσεις, περιορισμό μισθών, συντάξεων και δαπανών για την παιδεία και την υγεία.
Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι αυτά τα κοινωνικά πειράματα ξεκινούν από την ίδια πανάρχαια συντηρητική αντίληψη του «ζαλισμένου κοπαδιού». Χρησιμοποιώντας την τρομερή δύναμη των ΜΜΕ και την εγκυρότητα της υπάκουης υψηλής διανόησης (πανεπιστήμια, παγκόσμιοι οργανισμοί) με την οποία συνεργάζονται καθοδηγούν τον πολίτη σε εύπεπτες και συμφέρουσες για το κυρίαρχο οικονομικό πλαίσιο λύσεις.

Καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς

Πριν από λίγο καιρό ο πρωθυπουργός και η ηγεσία του υπουργείου παιδείας έδωσε σε εκπαιδευτικό ίδρυμα της Λήμνου εξοπλισμό υπολογιστών, «ηλεκτρικούς αναγνώστες», ψηφιακούς δίσκους και άλλα σχετικά εργαλεία φιλοδοξώντας να φέρει στην Ελλάδα το λεγόμενο «ψηφιακό σχολείο». Όπως έχω ξαναγράψει («Σχολείο της αγοράς ή της ανθρωπιάς»), ο φετιχισμός με τη νέα τεχνολογία κινδύνους γεννά παρά βοηθά την εκπαίδευση. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα εκθέσω τα εξής :
• Η ενασχόληση με προγράμματα μάθησης μόνο σχετικά οφέλη μπορεί να έχει για το μαθητή. Τόσο η τεχνολογία, τα πολυμέσα αλλά και η γνώση που μεταδίδουν οι ψηφιακοί δίσκοι προσπερνιόνται γρήγορα με τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη. Ο μαθητής στο πλαίσιο της βασικής του εκπαίδευσης θα πρέπει να μάθει να σκέφτεται λογικά αλλά και να στοχάζεται πάνω στην προσφερόμενη γνώση.
• Οι διαδραστικοί πίνακες είναι άλλο ένα εργαλείο, οπωσδήποτε πιο δυναμικό και ενδιαφέρον από τον κοινό μαυροπίνακα αλλά όχι ότι θα βοηθήσει ένα άναρχο και ανιαρό μάθημα. Νέες μέθοδοι διδασκαλίας και νέες τεχνικές θα πρέπει να συνδυαστούν και να σχεδιαστούν πριν τη χρήση του στην τάξη με σκοπό ο διαδραστικός πίνακας να εξυπηρετήσει το διάλογο και τη μαθησιακή διαδικασία.
• Η αντικατάσταση του βιβλίου από τoν “e-reader” δεν νοείται αφού δημιουργούνται δυσεπίλυτα προβλήματα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Η πρακτικότητα και η ευχρηστία του κοινού βιβλίου είναι δεδομένη. Ο μαθητής σημειώνει, τσακίζει, ανατρέχει άμεσα και γρήγορα και κυρίως χρησιμοποιεί το εποπτικό υλικό του εγχειριδίου. Αντίθετα, ο « ηλεκτρονικός αναγνώστης» προς το παρόν είναι μαυρόασπρος ,σίγουρα είναι πιο ευαίσθητος σε πιθανές βλάβες και κυρίως αποτελεί μια οθόνη που πάντα κουράζει γρηγορότερα τα μάτια.
• Η εμμονή της κυβέρνησης με τη νέα τεχνολογία δικαιολογείται από τρία δεδομένα. Το πρώτο είναι ότι η νέα τεχνολογία θα έρθει στο σχολείο μαζί με τους χορηγούς και θα συνδυαστεί ομαλότερα με τα «εκπαιδευτικά πακέτα» που εκείνοι θα φέρουν. Ο άλλος παράγοντας είναι το οικονομικό στοιχείο αφού το ψηφιακό βιβλίο είναι φθηνότερο από το σημερινό σχολικό βιβλίο. Το τρίτο δεδομένο είναι η εξάρτηση του ελληνικού κράτους από μεγάλες εταιρείες πληροφορικών συστημάτων οι οποίες περιμένουν ανυπόμονα να βάλουν χέρι στην «ψηφιακή εγκατάσταση» του νέου σχολείου. Οι εταιρείες αυτές δεν θέλουν απλά τον μαθητή να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή αλλά να μεγαλώνει και να ζει μ’ αυτόν. Από το Δημοτικό ο Η/Υ των 100 ευρώ θα είναι ο απαραίτητος σύμβουλος του μαθητή. Στη συνέχεια με τις απαιτήσεις να μεγαλώνουν οι γονείς θα αναγκαστούν να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη ενώ και ο νέος δεν θα χρησιμοποιεί το laptop μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς αλλά και ως παιχνιδομηχανή απαιτώντας περισσότερα σε ισχύ αλλά και σε περιφερειακά.
• Στο πεδίο αυτό θα μπει σύντομα και η συσκευή “I-phone” ανοίγοντας έτσι τις πύλες του σχολείου και στις περίφημες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ξέρετε αυτές που τοποθετούν κεραίες με ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία πάνω σε σπίτια, σπάνε το απόρρητο των συνομιλιών κατά το δοκούν αλλά και επιμένουν ότι δεν διατρέχουν κίνδυνο τα παιδιά από τη συνεχή χρήση των κινητών.
• Παράλληλα η ψηφιακή τεχνολογία έρχεται να υποκαταστήσει μετά το σχολείο την τυπική εργασία όπως την γνωρίσαμε έως τώρα. Ο εργαζόμενος στον μελλοντικό καπιταλιστικό κόσμο θα δουλεύει στο σπίτι ή στο δρόμο με το pc του, θα πληρώνεται «με το κομμάτι» και θα είναι αναλώσιμος δηλαδή συνεχώς αναγκασμένος να αναζητά νέα εργασία με βασικό εργαλείο τα ηλεκτρονικά μηνύματα και τα αρχεία του.

H "λέσχη Ιστορίας"

Από το σχολικό έτος 2010-2011 ξεκινά τις εργασίες της "η λέσχη Ιστορίας" στο Λύκειο που διδάσκω. Το πρώτο θέμα που παρουσίασα μετά από αίτηση των μαθητών μου ήταν το " Κυπριακό πρόβλημα". Σε ειδικό χώρο στο blog προβάλλονται σχετικές φωτογραφίες.

ΤΖΟΓΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΑ

Οι παλαιές δικτατορίες συνήθιζαν να δίνουν στη μάζα «άρτο». Έκτακτα επιδόματα, ρουσφετολογικά δωράκια, χαριστικά δάνεια σε φίλους ή και πρόθυμους υποστηριχτές του καθεστώτος.
Η νέα διακυβέρνηση που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Νέα Τάξη δίνει «τζόγο», σε συνδυασμό πάντα με «θεάματα». Στα χρόνια της κρίσης «το χρήμα για το λαό» όλο και λιγοστεύει. Έτσι βρέθηκε ένας νέος τρόπος να χειραγωγηθεί ο πολίτης. Ένα εργαλείο επικερδές που παθητικοποιεί , αποχαυνώνει αλλά δημιουργεί ελπίδες και όνειρα στην εξαθλιωμένη πλέμπα. Όλοι έχουν δικαίωμα σ’ αυτό το όνειρο : άνεργοι, ανασφάλιστοι απασχολούμενοι, ακόμη και επιχειρηματίες που ελπίζουν σε μια παράταση στις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους προς τις τράπεζες.
Η γκανιότα, το στοίχημα δεν κάνει διακρίσεις, απλά προϋποθέτει το αυτονόητο, λίγα έστω χρήματα και διάθεση για παιχνίδι. Βέβαια το κέρδος του στοιχηματία συνήθως δε αποταμιεύεται ούτε καλύπτει οικογενειακές ανάγκες. Ο εθισμένος στον τζόγο είναι άνθρωπος παθιασμένος με το κέρδος και την προσωπική ευχαρίστηση που αποκτά από αυτό. Τα κέρδη πηγαίνουν ως επί το πλείστον σε νέα ρουλέτα, καθώς χαίρεται και συναρπάζεται από την αγωνία της πρόβλεψης. Είναι, επομένως αυστηρά ατομική υπόθεση για να μην πω αντρική. Κάποτε ο χαρτοπαίκτης βρισκόταν στα όρια του περιθωρίου, λίγο πριν την ηθική και οικονομική του κατάπτωση. Η εικόνα του ανθρώπου που παίζει τις τελευταίες οικονομίες του για να σώσει την παρτίδα προκαλούσε αποστροφή και προβληματισμό. Σήμερα οι αξίες έχουν αντιστραφεί. Ο τζογαδόρος μπορεί να παίξει στο στοίχημα και ταυτόχρονα να είναι και καταξιωμένος .
Δημοσιογράφοι κυρίως του αθλητικού τύπου υπερηφανεύονται που έπαιξαν αλλά «πήγαν κουβά». Άλλοι θεωρούν τον εαυτό τους Τειρεσία, αφού μάντεψαν την ήττα ή την νίκη της χ ποδοσφαιρικής ομάδας. Ποιος, όμως, αποκλείει το ενδεχόμενο οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές ή οι διαιτητές να παίζουν στοίχημα καθορίζοντας οι ίδιοι την δική τους τύχη. Η «ομορφιά του ποδοσφαίρου» σε ορισμένες περιπτώσεις αποδείχτηκε προσυμφωνημένη απάτη. Στην Αγγλία η μακρά παράδοση του στοιχήματος εμπεριέχει προβλέψεις από τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις, τα αθλητικά έως τον πόλεμο ή την χρεοκοπία μιας αφρικανικής χώρας. Σήμερα το τυχερό παιχνίδι έχει παγκοσμιοποιηθεί και διαδικτυωθεί. Ακόμη και ένας μαθητής με το μικρό του pc μπορεί πλέον να παίξει στην ηλεκτρονική ρουλέτα και να κερδίσει ένα σεβαστό ποσό αρκετό για να του χαρίσει το νέο του video game.
Τεράστια ποσά παίζονται καθημερινά στις εταιρίες στοιχήματος χωρίς να μπορούν φυσικά να ελεγχθούν ή και να φορολογηθούν. Το «ξέπλυμα» άλλωστε παράνομου χρήματος μέσω των τυχερών παιχνιδιών είναι μια παλαιά συνήθεια.
Οι νέες επενδύσεις επίσης εμπεριέχουν τη δυνατότητα χρηματοδότησης καζίνο , οργανωμένων στα πρότυπα του Las Vegas με χώρους αναψυχής και νυχτερινή διασκέδαση.
Ο τζόγος γίνεται τομέας της επίσημης οικονομικής πολιτικής ενός κράτους, αφού παρουσιάζεται ως μια καθόλα νόμιμη οικονομική δραστηριότητα. Οι ψυχολογικές ή και κοινωνικές επιπτώσεις δεν ενδιαφέρουν, αφού ο τα κέρδη για τις επιχειρήσεις είναι κολοσσιαία και προσφέρουν σύμφωνα με τους κρατούντες θέσεις εργασίας.
Όσο, λοιπόν, η οικονομική κρίση θα χειροτερεύει , τόσο η ανάπτυξη των στοιχηματικών παιχνιδιών θα εντείνεται.