Λίγα λόγια τον νέο θεσμό των ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ(ΠΠΣ)

·         Εγκαθιδρύει  το σχολείο της αγοράς, όπου εκπαιδευτικοί και μαθητές καταδικάζονται στον στείρο ανταγωνισμό και τη λειψή μόρφωση. 

·         Το σχολείο δηλαδή, που θα κυνηγά τη χορηγία, που θα κοστίζει λίγο στο κράτος,  που θα προσφέρει πολύ δουλειά με μικρό αντίτιμο.

Η συγκεκριμένη αξιολόγηση που εφαρμόζεται κατά την επιλογή των εκπαιδευτικών και την εργασία  τους στα ΠΠΣ  επιπλέον είναι αναξιόπιστη γιατί:

·         Το 80 % περίπου των κριτηρίων (η συνέντευξη, οι δημοσιεύσεις, τα «εκπαιδευτικά συγγράμματα»,  το θέμα των τίτλων σπουδών, οι «καινοτόμες δράσεις») είναι υποκειμενικά, άρα υπόκεινται σε ιδεολογική και κομματική επιρροή.

·         Ορισμένα από τα κριτήρια είναι φωτογραφικά , το κριτήρια για τις καινοτόμες δράσεις, τους ομίλους  , το μεταπτυχιακό στη διοίκηση εκπαίδευσης  που καθορίζει επακριβώς τα χαρακτηριστικά του  διευθυντή μάνατζερ. Άρα ο εκπαιδευτικός  του νέου σχολείου  οφείλει να έχει συγκεκριμένα επιστημονικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά

·         Το νέο αυτό «σχολείο» δεν το ονομάζω ούτε πειραματικό ούτε πρότυπο γιατί ούτε έρευνα θα  γίνεται σε αριστούχους μαθητές ούτε  θα έχει κάτι θετικό  για να ζηλέψει ή να μιμηθεί κανείς , αφού θα καταστήσει τη ζωή και το έργο των εκπαιδευτικών  μίσθια δουλειά¨ , μια γραφειοκρατική διαδικασία που ο καθένας θα τρέχει να μαζέψει μόρια για την επόμενη αξιολόγηση.  Με την επερχόμενη μάλιστα αύξηση του ωραρίου ή και την ελαστικοποίηση του, δουλειά όσο αντέχεις,  δηλαδή, θα οδηγήσει πολλούς συναδέλφους σε βέβαιη «επαγγελματική εξουθένωση» («burn out[1]»). Ο εκπαιδευτικός θα χάσει  το ενδιαφέρον του, θα γίνει θύμα της ρουτίνας, και θα αποδειχτεί ανίκανος να προσφέρει στους μαθητές του.

·         Στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών εμπλέκονται άλλοι εκπαιδευτικοί του ίδιου σχολείου, μέλη της ΕΠΠΣ , εγκαινιάζει επομένως, τον ανταγωνισμό, την ανθρωποφαγία, παράκεντρα εξουσίας και χαφιεδισμό του χειρίστου είδους .

·         Η αξιολόγηση καθιστά αποκλειστικά υπεύθυνο τον εκπαιδευτικό για την κατάντια του σημερινού σχολείου αποσιωπώντας αμέτρητες άλλες παραμέτρους.

·         Η διδασκαλία αξιολογείται  με το μέτρο σύμφωνα με  παρωχημένες συμπεριφοριστικές  λογικές του τύπου «αρκεί που ο χιμπατζής έπιασε την μπανάνα», και μάλιστα δις και σύμφωνα με τις όποιες  οδηγίες του συμβούλου

·         Τα κριτήρια καθορίζουν επακριβώς πώς πρέπει να διδάξω και τι πρέπει να διδάξω άρα περιορίζουν  τη ερευνητική και εκπαιδευτική ελευθερία

·         Το νέο σύστημα θεσπίζει το  φακέλωμα    των εκπαιδευτικών και με στοιχεία από την καθημερινότητα του εκπαιδευτικού, όπως τι ώρα ήρθε, αν τσακώθηκε, αν δυσανασχέτησαν οι μαθητές κλπ

·         Προκειμένου να αξιολογήσει σώνει και καλά  τους εκπαιδευτικούς με δόλιο τρόπο το υπουργείο ανέτρεψε το σχετικό άρθρο του νόμου διακρίνοντας σε εκείνους που θα αποτύχουν στην αξιολόγηση και σε εκείνους  που θα αρνηθούν να αξιολογηθούν.

·         Τα νέα ΠΡΟΤΥΠΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ δεν είναι, επομένως, σχολεία αλλά κέντρα προσωπικών και κομματικών εξυπηρετήσεων, χώροι καταναγκαστικής  εφαρμογής αντιπαιδαγωγικών, αντιεπιστημονικών και καινοφανών αντιλήψεων, όπως της περιβόητης «Διαθεματικότητας», της αντίληψη περί «ολικής ποιότητας στην εκπαίδευση», του εταιρικού συστήματος διοίκησης με κυρίαρχο τον εκάστοτε διευθυντή, διορισμένες επιτροπές και ένα σύλλογο διδασκόντων, που δεν θα έχει κανένα λόγο για τίποτε στο «σχολείο».

·         Τέλος , παίζουν με την αγωνία μαθητών και γονέων για μια καλύτερη μόρφωση, στήνουν σκηνικά επιλογής διακρίνοντας τα παιδιά σε «ικανά» και μη.  Ταπεινώνουν και γεμίζουν με απόρριψη από την ηλικία των δέκα ετών μαθητές που δεν έχουν καλά καλά κατανοήσει  τη σημασία της γνώσης. Πιστοποιούν με τον πιο επίσημο τρόπο την ταξικότητα της ελληνικής εκπαίδευσης.

Τέως  εκπαιδευτικός  σε ΠΠΣ

---

[1] Ο όρος «επαγγελματική εξουθένωση» (“burn out”) χαρακτηρίζει τον κορεσμό ή την εξάντληση από το επάγγελμα.

Είμαστε όλοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ

Αυτές τις ημέρες φανερώθηκαν σε πολλούς ανυποψίαστους συμπολίτες μας δύο βασικά στοιχεία :

1.       Η σαπίλα του ντόπιου οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου

2.       Και η ανάγκη να συστρατευτούμε με όλους εκείνους που υποφέρουν , τους ανέργους, τους απολυμένους, εκείνους που περιμένουν τη «γκιλοτίνα» της διαθεσιμότητας, αλλά και όσους εργαζόμενους βλέπουν   τη ζωή τους να υποβαθμίζεται να φορολογείται το σπίτι, το νερό, ο αέρας τους.

Η ΕΡΤ, όπως η Ολυμπιακή και οι άλλοι οργανισμοί που κλείνουν θα δοθούν προίκα στο διεθνές και εγχώριο κεφάλαιο πέρα και παρά τις εθνικές και δημοκρατικές παραμέτρους που τους ακολουθούν. Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρει ως κυρίαρχο και αυτεξούσιο κράτος ή πολιτισμός αλλά ως ζώνη επενδύσεων σε συνθήκες καπιταλιστικής  ζούγκλας, φέουδο, όπου δίκαιο είναι το δίκαιο του επιχειρηματία και του τραπεζίτη. Ο εθνικός πολιτισμός  θα ενσωματωθεί στην αμερικάνικη βιομηχανία θεάματος και κυρίως υποκουλτούρας. Η διακυβέρνηση θα ανατεθεί  στα παράκεντρα των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης όπως   η άμυνα και αστυνόμευση. Στο ίδιο  πλαίσιο και η παιδεία που θα λάβει τα κυρίαρχα στην Ευρώπη φιλελεύθερα και νεοδαρβινιστικά χαρακτηριστικά.

Τέλος , αποδείχτηκε ότι το σοσιαλιστικό όραμα δεν είναι τόσο ουτοπικό ή φαντασιακό όσο παρουσιάζεται. Δείγμα του είδαμε στην ΕΡΤ τις τελευταίες ημέρες όπου εργαζόμενοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, απλοί άνθρωποι εμφανίζονται στην οθόνη και καταθέτουν την άποψή τους για την επικαιρότητα. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Ο ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ, Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ. Οι εργαζόμενοι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης «φυλάσσουν Θερμοπύλες» τη δημόσια περιουσία, δουλεύουν με αυταπάρνηση χωρίς κανένα αντίτιμο με μόνο κέρδος τη συμπαράσταση του κόσμου. 

68 χρόνια Χούντα

Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τι είδους διακυβέρνηση εφαρμόζεται στην Ελλάδα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, τα έχουμε γράψει σε παλαιότερες αναρτήσεις. Τα τελευταία γεγονότα πιστοποίησαν και απέδειξαν και στους πιο συντηρητικούς σκεπτικιστές ότι αυτή η κοινωνία δεν έχει άλλο δρόμο από τη ρήξη και την ανατροπή. Η τωρινή κυβέρνηση μείγμα φασίζουσας ιδεολογίας και απότοκο της νικήτριας παράταξης του εμφυλίου δηλαδή των απανταχού δοσίλογων συνεχίζει επάξια το έργο όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων μέχρι σήμερα. Τυπικά συμφωνεί με τη λεγόμενη «κεντροαριστερά» σε «εκσυγχρονισμούς», «ευρωπαϊκές συνεργασίες και  αναπτύξεις» και άλλα τέτοια ανέκδοτα, ουσιαστικά εφαρμόζει τη λογική του «αποφασίζομεν και διατάζομεν». Αυτά σε επίπεδο πολιτικής πράξης,  γιατί όλοι αυτοί εκτός της  κτηνωδίας που διέκρινε το έργο τους υπήρξαν και συνεχίζουν να αποτελούν  πειθήνια όργανα ξένων δυνάμεων υπακούοντας μόνο στο νόμο της καπιταλιστικής ζούγκλας. Τρεις χιλιάδες οικογένειες στο δρόμο δεν ήταν τίποτε προκειμένου να πάρουν τη «δόση» και να δρέψουν τη δόξα της τηλεοπτικής αποθέωσης από τους γνωστούς «παπαγάλους» των επιχειρηματικών καναλιών. 

 Αποδεικνύεται, επίσης, ότι ποτέ δεν τίμησαν ούτε σεβάστηκαν τον ελληνικό πολιτισμό, είτε το λαϊκό είτε τον αστικό ακαδημαϊκό ούτε βέβαια την ιστορική μνήμη. Από τις εξορίες και τις εκτελέσεις των αριστερών διανοουμένων έως τους "λαπάδες", την επίσημη λογοκρισία , το γκρέμισμα της "Columbia", ο  νεότερος ελληνικός πολιτισμός, η επιστημονική σκέψη και ο προβληματισμός αποτελούσαν επικίνδυνους αντιπάλους  που έπρεπε να εξοβελιστούν και να μείνουν μακριά από το λαό και την παιδεία. 

Και μην ξεχνάμε και τους διαχρονικούς συνεργάτες τους,  μπράβους, παρακρατικούς, που από το περιθώριο που βρίσκονταν τους έμπασαν με τις τελευταίες εκλογές και στο κοινοβούλιο για να παίξουν στην   κοινωνία το παιχνίδι του «μπαμπούλα». 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ (http://news247.gr/eidiseis/koinonia/kikh_dhmoyla_den_antexw_toys_metanastes_sthn_kypselh_pianoyn_ola_ta_pagkakia.2242167.html), ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ «ΔΙΑΝΟΗΣΗ»  ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ  ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΒΥΣΣΑΛΕΟ ΧΑΣΜΑ . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ,  ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΚΟ, ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ, ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ , ΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 2010 ΤΩΝ 32 ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝ ΛΟΓΩ «ΠΟΙΗΤΡΙΑ» ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ «ΣΤΟΙΒΑΡΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥΣ». ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΡΙΤΣΟΣ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΛΕΓΕ :

Γιάννη Ρίτσου,

Και να αδερφέ μου  

Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές,
σ’ όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα σύκα
και τη σκάφη σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

(ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ)

Yπάρχει κανείς εκεί έξω;

Ναι είναι ο τίτλος του τραγουδιού των Pink Floyd αλλά και η κραυγή απόγνωσης εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν ως επί το πλείστον μόνοι εκούσια ή ακούσια την τωρινή ζοφερή κατάσταση.  Αφού κλείσαμε εκούσια τους δρόμους της συλλογικότητας και της μνήμης στεκόμαστε, όπως ο κινηματογραφικός  «Ταξιτζής» απέναντι στον καθρέφτη και   τον απειλούμε βρίζοντας και μουντζώνοντας.  Η κρίση όπως έχω ξαναπεί δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική , από τι στιγμή που ανεχόμαστε με την ψήφο και την αδιαφορία μας τους συγκεκριμένους κυβερνώντες (γνωστούς και μη εξαιρετέους πολιτικούς των τελευταίων 30 χρόνων), επιτρέπουμε και την καταστροφή μας.  

Ειδικά εμείς οι εκπαιδευτικοί βλέπουμε τη ζωή μας να λαφυραγωγείται και να καταστρέφεται . Το επάγγελμά μας  μετατρέπεται μέσω των κάθε λογής αξιολογήσεων σε μια διεκπεραιωτική  και φορμαλιστική διαδικασία επίδοσης εργασιών και υποδείξεων.  Ο νεοεπιθεωρητισμός δεν οδηγεί απλά στην επίπληξη αλλά στην απόλυση ή και τη μείωση του μισθού. Και όλα αυτά για να υπομείνουμε δήθεν μαθητοκεντρικές  και ομαδοσυνεργαστικές μεθόδους. Οι «τεμπέληδες» εκπαιδευτικοί , όπως εδώ και χρόνια μας αποκαλούν οι τιμητές- τηλεαπόστολοι του καπιταλισμού θα πρέπει να επωμιστούν ακόμη περισσότερο τα λάθη του εκπαιδευτικού συστήματος, γιατί έως τώρα δεν «αξιολογούνταν» και βέβαια γιατί  ο διορισμός νέων εκπαιδευτικών είναι «πολυτέλεια».  Και όλα αυτά με την ανοχή και των ιδίων των εκπαιδευτικών , με τις «τουφεκιές» των μονοήμερων απεργιών και τη δήθεν αντίδραση της ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Τίποτε πέραν τούτου, ακόμη και αυτός ο αγώνας φοβίζει τους συναδέλφους λες και αν  χάσουν , κάτι θα αλλάξει ριζικά στην ήδη μίζερη  ζωή τους των 800 και 600 ευρώ.

Προτιμούμε έτσι να ζούμε με τις αυταπάτες μας, την επανάσταση από τον καναπέ, τον Έλληνα «Tσάβεζ» που θα έρθει κάποτε και θα μας σώσει, τον νεοφασιστικό βαρβαρισμό» που «ήτο κάποια λύσις» , τα χορταστικά γλυκά και αχνιστά μπριζολάκια των τηλεμαγείρων, που κατακλύζουν τις τηλεοπτικές συχνότητες.  Φάτε επομένως μάτια ψάρια, ζήστε όλοι σας με τις αυταπάτες , ο πεινασμένος θα χορτάσει  βλέποντας τον  την τηλεοπτική κατσαρόλα, ο άνεργος χαζεύοντας την πορεία του χρηματιστηρίου και τα πρωτοσέλιδα με "τους χιλιάδες διορισμούς", ο φτωχός με τις τηλεοπτικές σαπουνόπερες και οι εκπαιδευτικοί με την αξιολόγηση που τους  καθιστά  άρτιους  διεκπεραιωτές  του συστήματος της ημιμάθειας. 

ΕΕ, ή Χάος ....

 

Αρθρογράφος: 

Νίκος Μπογιόπουλος

 

«Ευρώπη ή χάος;», «Ευρώπη ή καταστροφή;», «Ευρώπη ή χρεοκοπία;». Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν τρία χρόνια τώρα.

Με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο επαναφέρουν μάλιστα τους εκβιασμούς, παριστάνοντας ότι τα γεγονότα στην Κύπρο τους... δικαιώνουν!

Εντούτοις, όσο και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, όσο και να εμφανίσεις το μαύρο άσπρο, ισχύει εκείνο ακριβώς που έλεγε ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ:

«Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα...».

Τα γεγονότα, λοιπόν, σε ό,τι αφορά στη λατρεμένη από τους θιασώτες της «Ευρώπη», συγκροτούν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το «χάος» των δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων ανέργων και των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων φτωχών.

Αυτό είναι το «χάος» που απλώνεται στην «ΕΕ των λαών» από τον Ατλαντικό και τη Μάγχη μέχρι τη Μεσόγειο και τις βόρειες θάλασσες.

Η Ευρώπη του χάους, της καταστροφής, της χρεοκοπίας και της κοινωνικής φρίκης,

το «χάος της Ευρώπης» τους

- το οποίο έχουν τόσο θράσος ώστε να συνεχίζουν να μας το εμφανίζουν ως «εθνικά επιβεβλημένη και σωτήρια επιλογή» -

έχει μνημόνια (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία),

έχει μισο(;)μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία),

έχει «δάκρυα και αίμα» (Βρετανία)

έχει απηνή λιτότητα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία),

εσχάτως έχει και ληστρικού τύπου καταστροφές χωρών, απροσχημάτιστα γκανγκστερική επιδρομή εναντίον λαών, όπως του κυπριακού.

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Ελλάδα, μέσα σε αυτή την «Ευρώπη» είναι, που στο βάθρο των πρωταθλητών του ευρωενωσιακού «χάους» της αντιστοιχεί το χάλκινο μετάλλιο:

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, μετά από τρία χρόνια αδιάκοπης «σωτηρίας», η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Μόνο δύο χώρες την ξεπερνούν σε φτώχεια: Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, όπου ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 150 ευρώ.

Σίγουρα, κάτι θα κάνουν οι «σωτήρες» Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ώστε μετά την πρωτιά στην ανεργία να διεκδικήσουμε κι αυτή την πρωτιά, την πρωτιά στη φτώχεια.

Αλλωστε, τόσο στο δεύτερο, όσο και στο τρίτο μνημόνιο, περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία διαμόρφωσης του βασικού μισθού και στην Ελλάδα κάπου εκεί γύρω, στα 200 - 300 ευρώ...

Από τη στιγμή, όμως, που οι «σωτήρες» βάλθηκαν με αφορμή την Κύπρο να επαναφέρουν τα περί «Ευρώπης ή χάους», διανθισμένα με τα απίστευτης λεβεντιάς κηρύγματα του τύπου«κάτσε Βασίλη ήσυχα να γίνεις νοικοκύρης», ας προσθέσουμε δίπλα στο δικό τους και μερικά ακόμα διλήμματα:

Δίλημμα 1ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 2ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 3ο: Ναι ή όχι στο «χάος» της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 4ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 5ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των μισθών και των συντάξεων πείνας από τώρα μέχρι το... 2042 (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 6ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αμέτρητων αστέγων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 7ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των καθ' εκάστη μνημονίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 8ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των «λουκέτων», από μαγαζιά μέχρι καλοριφέρ λόγω έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 9ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των εκατομμυρίων ανέργων, των «εκ περιτροπής απασχολήσιμων», των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες (από την Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 10ο: Ναι ή όχι στο «χάος» του κεφαλαιοκρατικού ευρωαττίλα που σαρώνει την Κύπρο (με την ψήφο και της Ελλάδας της ΕΕ);

Με δυο λόγια το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν είναι πλαστό και οι εκβιασμοί τους είναι σαθροί και γελοίοι, δεδομένου ότι αυτό με το οποίο μας απειλούν δεν είναι τίποτα λιγότερο, τελικά, από αυτό ακριβώς που ζούμε!

Στην πραγματικότητα, επομένως, αυτό που κρύβεται πίσω από το πλαστό δίλημμα που σερβίρουν οι δήθεν εξορκιστές του «χάους» παρέα με τα εξαπτέρυγά τους είναι ο εξής γκανγκστερικός εκβιασμός προς το λαό:

Διάλεξε, του λένε,

ή θα αποδεχτείς μια ζωή που ισοδυναμεί με

«φρίκη και τρόμο δίχως τέλος»

ή αν αντισταθείς, αν δεν προσκυνήσεις, αν αντιδράσεις, τότε θα έχεις ένα

«φρικτό και τρομακτικό τέλος»!

Ομως, αυτό δεν είναι ένα δίλημμα «ζωής ή θανάτου», αλλά ένα δίλημμα μεταξύ... «θανάτου ή θανάτου»! Είναι ένα δίλημμα στο οποίο η μόνη «ελευθερία επιλογής» που σου αφήνουν δεν είναι παρά να... διαλέξεις τη μέθοδο της θανάτωσής σου, τη μέθοδο της εξόντωσής σου, τη μέθοδο του αφανισμού σου!

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο ελληνικός λαός έρχεται αντιμέτωπος με τους σταυροφόρους «σωτήρες» του και με τους αρχαγγέλους του «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Δεν βρίσκεται για πρώτη φορά ενώπιος ενωπίω με την τρομοκρατική ρομφαία του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων, των πλαισιωμένων κάθε φορά από τις «Ιερές Συμμαχίες» των «εταίρων» και των «φίλων».

Ωστόσο, διαθέτει, πλέον, όχι μόνο βαθιά ιστορική, αλλά και σύγχρονη βιωματική εμπειρία:

Οσες φορές ο λαός δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους τρομοκράτες και στους εκβιαστές, όσες φορές υποτάχθηκε ή «διαπραγματεύτηκε» μαζί τους, τότε εκείνο που ακολούθησε ήταν το «χάος» της απόλυτης λαϊκής χρεοκοπίας και της α