Ανοιχτή επιστολή στους μαθητές μας για το πρόβλημα των ναρκωτικών

    www.edupame.gr

Μαθητή, μαθήτρια

Απευθυνόμαστε σε σένα, οι καθηγητές σου που ανήκουν στο ΠΑΜΕ, για να σου πούμε την άποψή μας για το ζήτημα των ναρκωτικών, τις επικίνδυνες εξελίξεις που φέρνει το νέο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου για τα ναρκωτικά που κατατέθηκε στη βουλή στις 9/1/2012.
Στο κείμενο αυτό δε θα βρεις «ηθικολογίες» και κηρύγματα. Πρώτα απ’ όλα θέλουμε μαζί με μας να σκεφτείς, να αναρωτηθείς:
Ποιοι είναι αυτοί που έχουν συμφέρον από μια κοινωνία που τα ναρκωτικά θα κυκλοφορούν ελεύθερα;
Είναι αυτοί που σου παίρνουν το βιβλίο απ’ το χέρι και σε κατηγορούν ότι είσαι αδιάβαστος. Αυτοί που παίρνουν τη δουλειά απ’ τον πατέρα σου και τη μάνα σου, το φαγητό απ’ το τραπέζι σου. Αυτοί που σου ετοιμάζουν ένα μέλλον μαύρο. Αυτοί που μαζεύοντας δισεκατομμύρια στην Ελβετία από τη δουλειά των γονιών σου, έφεραν την κρίση στη χώρα και τώρα καλούν την οικογένειά σου να την πληρώσει. Αυτοί που σου στερούν τον ελεύθερο χρόνο, να μπορείς να αθλείσαι, να δημιουργείς, να βρίσκεις ελεύθερους χώρους.
Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι ανακάλυψαν τη «λύση για όλα» τα «κακά»: «Νόμιμο το χασίσι». Και τα «υποκατάστατα» των ναρκωτικών» (που κι αυτά είναι ναρκωτικά ) «θα πουλιούνται λέει ελεύθερα στα φαρμακεία και στα νοσοκομεία».
Ο ποιητής (Κ.Βάρναλης) το έλεγε από παλιά:
«Στης Χούντας το αλισβερίσι λεύτερο ήταν το χασίσι, ποτέ ο λαός να μη ξυπνήσει».

Αυτή είναι και σήμερα η λύση που σου προτείνουν.
Να ξέρεις όμως ότι:
    Το πρόβλημα των ναρκωτικών εμφανίζεται ιστορικά μαζί με τον καπιταλισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη «τοξικομανία» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, δηλαδή μέσα στον καπιταλισμό.
    Η διακίνηση ναρκωτικών (νόμιμη ή παράνομη) είναι ένα εμπόριο που αποφέρει στους καπιταλιστές 500 δις δολάρια ετησίως.
    Στο Αφγανιστάν από τότε που μπήκαν Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές τετραπλασιάστηκε η παραγωγή και το εμπόριο ναρκωτικών σ’ αυτή τη χώρα.
    Όπου νομιμοποιήθηκαν τα ναρκωτικά, η χρήση ναρκωτικών όχι μόνο δεν περιορίστηκε αλλά εκτοξεύτηκε στα ύψη. Το ίδιο και η εγκληματικότητα. Για παράδειγμα στην Ελβετία που τα νομιμοποίησαν, μέσα σ’ ένα χρόνο τα αποτελέσματα τους έκαναν άρον-άρον να ανακαλέσουν την απόφασή τους αυτή.
    Τα «υποκατάστατα» (π.χ.μεθαδόνη αντί ηρωίνη) είναι κι αυτά ναρκωτικά που σε εθίζουν και που πεθαίνεις κι από αυτά. Στη Δανία π.χ. το 45% των θανάτων από ναρκωτικά προέρχεται από χρήση μεθαδόνης.
    Τα «υποκατάστατα» εμφανίστηκαν πρώτη φορά σαν «προϊόντα» που τα διαφήμιζαν μεγάλες εταιρείες φαρμάκων (Μπάγερ κλπ )
Μην πιστεύεις τα ψέματα που πλασάρουν.
Σου μιλούν για ελευθερία, για «ελεύθερη διάθεση του σώματος». Σκέψου όμως:
Είναι ελεύθερος ο νέος που τον πετάνε στην ανεργία, που τον καταδικάζουν σε μισθούς και μεροκάματα πείνας, που τον κρατάνε αμόρφωτο, του στερούν την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό;
Αυτοί που διαφημίζουν την «ελευθερία των ναρκωτικών», είναι οι ίδιοι που συνεργάζονται με την Αμερικάνικη πρεσβεία για να διαφημιστούν οι ιμπεριαλιστές-σφαγείς των λαών.
Η «φυγή» δεν είναι ελευθερία, ούτε πράξη αντίστασης και απειθαρχίας στο σύστημα τους.
Αυτούς έχεις απέναντί σου. Όμως, στα παιδιά του λαού, που βιώνουν τα βάσανα των οικογενειών τους, δεν ταιριάζει η «φυγή» και η απάθεια.
Υποψιάσου: Την ίδια ώρα, όλα όσα αφορούν τα δικαιώματα και τα όνειρά σου, τα λένε...«παράνομα». Παράνομες οι καταλήψεις, οι κινητοποιήσεις, η ανυπακοή στους νόμους τους. Την ίδια ώρα, το μόνο νόμιμο θέλουν να είναι τα ναρκωτικά.  Και δεν φτάνουν σε αυτό. Καταργούν τις θεραπευτικές κοινότητες που παλεύουν για την απεξάρτηση των ναρκομανών κι οδηγούν τους ναρκομανείς να παίρνουν απ’ τα «νόμιμα» ναρκωτικά που τα πουλούν οι πολυεθνικές.  Με το νομοσχέδιο θέλουν να βγάλουν χρήματα οι ιδιώτες και από τον ανθρώπινο πόνο.
Η λογική σου ξέρει καλά ότι δεν υπάρχουν «καλά» και «κακά» ναρκωτικά. Δεν υπάρχουν «μαλακά» και «σκληρά» προβλήματα που οδηγούν στα ναρκωτικά. Και για να λυθεί το πρόβλημα χρειάζεται να λείψουν απ’ τη γη οι αιτίες που το γεννούν. Αιτίες γνωστές κι ομολογημένες: η φτώχια, η εκμετάλλευση, η ανεργία, η σχολική ή άλλη κοινωνική απόρριψη και περιθωριοποίηση. Είναι οι συνέπειες της κοινωνίας της εκμετάλλευσης μέσα στην οποία ζούμε.
Αυτή η κοινωνία που έχει όνομα, τη λένε «καπιταλισμό», που τη σιχαίνεσαι γιατί σ’ όλα σου βάζει εμπόδια, δε μπορεί ξαφνικά και μόνο σ’ αυτό το θέμα να σκέφτεται «το καλό σου».
Σκέφτεται το δικό της καλό. Σκέφτεται ότι αν η νεολαία είναι παραδομένη στους ψεύτικους κόσμους, τότε αυτοί οι κηφήνες με την ησυχία τους θα λεηλατούν τον πραγματικό κόσμο και τον πλανήτη.
Το κάνουν γιατί σε φοβούνται, μας φοβούνται. Γιατί όλοι μαζί μπορούμε να φέρουμε τα «πάνω-κάτω», να συγκρουστούμε και να παλέψουμε για ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες μας, να βρουν τα όνειρά μας εκδίκηση!

Μην τους κάνεις τη χάρη. Δείξε τους τι αξίζεις και τι σου αξίζει!
Μη «μασάς το χόρτο» που θέλουν να σε ταΐσουν.
Πάλεψε για ζωή ολόκληρη και όχι με δόσεις!

Η μοναδική πραγματικά ελεύθερη επιλογή είναι ο αγώνας για μια καλύτερη ζωή, τέτοια που δικαιούται η νεολαία.
Τέτοια που ονειρεύεσαι κι εσύ κι οι γονείς σου για σένα.

Αθήνα 10 Γενάρη 2012

Πώς το σάπιο πολιτικό σύστημα που κυβερνά σήμερα πάει να τη γλυτώσει

Πριν από λίγο καιρό συμμετείχα στις εκλογές για την ανάδειξη τοπικού διοικητικού συμβουλίου εκπαιδευτικών στην περιοχή μου. Από τους 1500 περίπου εκπαιδευτικούς που δικαιούνταν  να ψηφίσουν  ήρθαν  300 για να μην πω πόσοι (μερικές δεκάδες) ήρθαν να παρακολουθήσουν τον απολογισμό και τις ομιλίες στη Γενική Συνέλευση.  Με αυτόν τον τρόπο οι εκπρόσωποι των δύο κομμάτων εξουσίας όπως συνηθίζει να λέγονται κράτησαν τις δυνάμεις τους σε μια εποχή που η λογική εξέλιξη θα ήταν να είχαν καταποντιστεί. Παρά την αποδεδειγμένη αδιαφορία και παθητικότητα της πλειοψηφίας του διοικητικού συμβουλίου απέναντι στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκπαίδευση οι εκπαιδευτικοί προτίμησαν στην πλειοψηφία τους να τους ανταμείψουν για τη στάση τους. Και περιμένεις από επιστήμονες ανθρώπους να μην ενστερνίζονται τη μεμψιμοιρία , το ραγιαδισμό και την «γκρίνια». Όμως έτσι είναι τελικά. Οι εξυπνακισμοί  του τύπου «δεν ψηφίζω και αυτό είναι πολιτική θέση» έπιασαν τόπο και συνεχίζουν να εφαρμόζονται προκειμένου να επιστρατευτούν οι ισχυροί κομματικοί μηχανισμοί και να διασαλευτεί η «λαϊκή κυριαρχία» .

 Σ’ αυτή τη μικρογραφία των εθνικών εκλογών είδαμε όλη την οργανωμένη κομματική στρατιά να παρελαύνει και να ψηφίζει τους εκλεκτούς της. Αντίθετα , πολλοί εκπαιδευτικοί που είχαν εκδηλώσει όλον τον προηγούμενο καιρό τον  προβληματισμό και την αγανάκτηση τους είτε φανερά είτε ιδιωτικά επέλεξαν να απέχουν , για να δείξουν τι ; Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει.  Λες και αυτοί δεν θα αξιολογηθούν, δεν θα ενταχτούν στο ενιαίο μισθολόγιο, δεν θα υποβαθμιστεί το σχολείο τους.

 Το παράδειγμα μπορεί να μην αφορά πολλούς που διαβάζετε αυτό το ιστολόγιο μπορεί όμως και να αφορά. Κάπως έτσι θα πορευτούν τα δύο κόμματα εξουσίας στις εθνικές εκλογές για να μην χάσουν ποσοστά ή και να κρατήσουν τις δύο πρώτες θέσεις στη βουλή.  Θα επιστρατευτούν οι δήθεν διανοούμενοι για να πουν και πάλι  όπως πριν τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές μέσα από « σοβαρές» εφημερίδες και δωρεάν έντυπα «δεν ψηφίζω γιατί όλοι ίδιοι είναι» , ή «δεν ψηφίζω για να δείξω τη διαμαρτυρία μου» . Θα επιστρατευτούν  επίσης κομματικοί σχηματισμοί όπως το κόμμα των ψαράδων, των πειρατών , των χορευτών με το σύνθημα ψηφίστε για διαμαρτυρία μικρά κόμματα  «ψαρεύοντας» ουσιαστικά την ψήφο των αβέβαιων ψηφοφόρων. Θα βγουν επίσης αστικοί μύθοι για τους κυβερνώντες, για το κλάμα που  έριξαν όταν ψήφιζαν το μνημόνιο, θα αρχίσει η κινδυνολογία , ψηφίστε τους υπέυθυνους, τους πατριώτες, πιθανόν να αλλάξουν και κάποιοι αρχηγοί λες και ο ηγέτης έφταιγε που περίπου 250 βουλευτές ψήφισαν το «κούρεμα» και τα τελευταία μνημονιακά μέτρα.

Ο στόχος είναι ένας, να μην ψηφιστεί η αντιμνημονιακή αριστερά, η αριστερά που αντιτάσσεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΔΝΤ , η αριστερά που δεν θέλει τραπεζίτες για πρωθυπουργούς  και ζητά να αλλάξει η σάπια και ανίκανη όπως καθημερινά  αποδεικνύεται διαχείριση της εξουσίας. Μας το έδειξαν ο άκρατος δανεισμός σε επιχειρηματίες και ΜΜΕ  από τις τράπεζες με πολιτικές πλάτες , μας το έδειξε η πολιτική διαφθορά που απειλεί λειτουργούς της δικαιοσύνης.

Συνεχίζουμε λοιπόν τον αγώνα . ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙ ΑΜΕΤΟΧΟΣ  ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟΣ.  ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ!!!

  


Γιατί μόνον  εμείς αυτόν που δεν παίρνει καθόλου μέρος σ’αυτά (στα κοινά)  τον θεωρούμε όχι φιλήσυχο, αλλά άχρηστο, κι εμείς οι ίδιοι ή κάνουμε ορθές σκέψεις και προτάσεις πάνω στις υποθέσεις της πολιτείας ή, τουλάχιστον, παίρνουμε σωστές αποφάσεις γι’αυτές, γιατί δε νομίζουμε πως τα λόγια βλάφτουν τα έργα, αλλά ότι πιο πολύ βλάφτει να μη διαφωτιστούμε πιο μπροστά με το λόγο για τα όσα πρέπει να κάνουμε. Γιατί και σε τούτο, αλήθεια, ξεχωρίζουμε, ώστε οι ίδιοι και πολύ τολμηροί να’μαστε και πολύ να συλλογιζόμαστε όσα θα επιχειρήσουμε^. ως προς αυτό, στους άλλους η άγνοια φέρνει τόλμη απερίσκεπτη κι η γνώση δισταγμό (αμάθεια μεν θράσος, λογισμός δε όκνον φέρει). Και πιο δυνατή ψυχή δίκαια θα λογαριαστεί πως έχουν εκείνοι που ξέρουν πεντακάθαρα και τα φοβερά και τα ευχάριστα κι όμως γι’αυτό δεν προσπαθούν ν’αποφύγουν τους κινδύνους.

Περικλέους Επιτάφιος,  40, Θουκυδίδης,  Βιβλίο Β'.

Γιατί η φιλανθρωπία δεν λύνει ουσιαστικά κανένα κοινωνικό πρόβλημα αλλά αντίθετα διατηρεί ή και γεννά καινούρια

Τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και πιο εμφανής η αθλιότητα και η αβάσταχτη φτώχεια στην οποία έχει περιέλθει μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Ζούμε ή βλέπουμε να  εξελίσσονται μπροστά μας καταστάσεις που ακούγαμε ή κοιτάγαμε έκπληκτοι  παλαιότερα σε αφιερώματα της Unicef. Πολλές οικογένειες ομολογούν ότι δεν μπορούν να θρέψουν ή να συντηρήσουν τα παιδιά τους ούτε να τους προμηθεύσουν  τα αναγκαία με ότι και αν σημαίνει αυτό (τροφή, στέγη, μόρφωση, φροντίδα). Γυρίσαμε για το γινάτι των τραπεζιτών και των κεφαλαιαγορών σε εποχές κατοχής, πείνας, δικτατορίας κάπου στις αρχές του 20^ου αιώνα για να μην πω πιο πίσω. Όσο και αν κάποιοι εντοπίζουν την ευημερία στον αριθμό των υπολογιστών ή των I phone που κυκλοφορούν , «τρόμος και αθλιότητα»  (κατά  τον Μπρεχτ)  βασιλεύει στη σημερινή Ελλάδα.

Δείκτες της αθλιότητας και «των έργων» των ελληνικών κυβερνήσεων αποτελούν και  τα συσσίτια που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σε εκκλησίες, πλατείες, ιδρύματα, στρατόπεδα και σε λίγο και σε σχολεία.  Γνωστές εταιρείες , η επίσημη εκκλησία , το κράτος αποφάσισαν από το «λαϊκίζετε εσείς που μιλάτε για φτώχεια» να περάσουν στο «ας σταθούμε αλληλέγγυοι , με το αζημίωτο βέβαια».

Έτσι βρέθηκε το παλιό καλό κόλπο της φιλανθρωπίας που απευθύνεται στο «υστέρημα» του φτωχού και στο  «φιλοδώρημα» του επιχειρηματία. Και μέσα σε αυτό φιλάνθρωπο αγγελικά πλασμένο κόσμο η εκκλησία πάντα να συντηρεί , να παρακαλάει  και να θεωρεί ότι όλα αυτά είναι περίπου θέλημα Θεού. Αγάπη προς το συνάνθρωπο δεν σημαίνει να του δίνεις ένα πιάτο φαί όσο και αν αυτό συχνά είναι βάλσαμο για τον πεινασμένο. Είναι και να τον βοηθάς να βρει δουλειά, να  φροντίζεις για την υγεία και τη μόρφωση του, να τον βοηθάς να επανενταχτεί στον κοινωνικό ιστό.  Κάποτε , στις μεγάλες δόξες του ο γνωστός Έλληνας επιχειρηματίας  που συνέδεσε το όνομά του με πολιτικό σκάνδαλο διατυμπάνιζε από τα  ΜΜΕ που κατείχε ότι είχε δώσει ένα σεβαστό ποσό για να σωθεί η ζωή ενός  κατάκοιτου νέου. Μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι ανά τον κόσμο συντηρούν ιδρύματα που δήθεν κόπτονται για την πείνα στον τρίτο κόσμο, τον εμβολιασμό, το AIDS, το περιβάλλον. Ακόμη πάντως το 1/3 του πλανήτη λιμοκτονεί.  Μεγάλες εκστρατείες κυρίως καλλιτεχνών  κατά της πείνας στην Αφρική απέδωσαν μεγάλα ποσά , έδωσαν όμως και λύση στο πρόβλημα;

Με λίγα λόγια η χριστιανικού τύπου φιλανθρωπία που ευημερεί και στη σημερινή Ελλάδα ταπεινώνει και ευτελίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα και βέβαια  δεν λύνει το πρόβλημα της πείνας ούτε της υγείας κυρίως των ασθενέστερων όπως των ηλικιωμένων και των παιδιών . Αντίθετα, συντηρεί την οικονομική ανισότητα, παγιώνει την περιθωριοποίηση, διατηρεί το καθεστώς ανεργίας , αφού ο άνεργος φτωχός νιώθει συχνά παραπεταμένος και ανήμπορος ή και συμβιβάζεται με το «ένα πιάτο φαΐ».  Προσθέτει δωρεάν διαφήμιση αλλά και το «κατιτίς» στους επιχειρηματίες  με τελευταίο αίσχος αυτό που ακούστηκε ότι οι μαθητές θα στήνονται στα σχολικά συσσίτια με δύο ευρώ στο χέρι.  Ακόμη και η τελευταία «προσφορά» γνωστών υπεραγορών να ζητούν από τους πελάτες τους να ψωνίζουν για τους φτωχούς βρίθει  υποκρισίας και  κουτοπονηριάς. Όλοι εμείς που συμπάσχουμε με την Ελλάδα που υποφέρει  ζητούμε έναν κόσμο χωρίς  ζητιάνους, πείνα ελεημοσύνες και  φιλοδωρήματα  .  Θυμάμαι ακόμα τα λόγια του αργεντινού γιατρού που  προσπαθούσε να βρει ένα συνδυασμό φαρμάκων για να βοηθήσει ένα υποσιτισμένο κορίτσι και στο τέλος περίλυπος  κατέληγε «Το καλύτερο φάρμακο για την πείνα  είναι η δουλειά. Αν εργάζονται οι γονείς δεν υπάρχει πείνα».  Και όπως είχε πει ένα σοφός Κινέζος : Αν  σου δώσω ένα πιάτο με ψάρια θα φας μια φορά, αν σε μάθω να ψαρεύεις, θα τρως για πάντα».

H ηρωοποίηση άβουλων και ανίκανων προσώπων δεν είναι τωρινό φαινόμενο

Το είδαμε και αυτό στη σημερινή Ελλάδα. Να ηρωοποιείται πρώην πρωθυπουργός στο βωμό εκλογικών συμφερόντων  , να διαγράφονται με μιας οι μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης του στο οικονομικό κατρακύλισμα, τα σκάνδαλα που ξεπουλούσαν  τη δημόσια περιουσία και τον ιδρώτα του κόσμου (Βατοπέδι, Δομημένα ομόλογα), τη διαγραφή του μεγαλύτερου μεταπολεμικού σκανδάλου δημόσιας ασφάλειας (τηλεφωνικές υποκλοπές ) . Άβουλος και  «βούδας» κατά την έκφραση των μυστικών τηλεγραφημάτων των αμερικανικών υπηρεσιών (wiki leaks) δεν μπήκε καν στον κόπο να εξηγήσει πώς ένας μαθητής δολοφονήθηκε και ένα κράτος έμεινε απαθές για τρεις ολόκληρες μέρες. Πώς τα δημόσια στατιστικά στοιχεία «μαγειρεύτηκαν»  και χωρίς να πει ο ίδιος κουβέντα η  χώρα τον Φεβρουάριο του 2010 οδηγούταν στη λαιμητόμο του ΔΝΤ . Αυτός λοιπόν που οι κακές γλώσσες τον θεωρούσαν άσο στο Play Station  να χαρακτηρίζεται  σήμερα περίπου ως το μαύρο πρόβατο των Αμερικανών και να υιοθετείται μια αντίληψη ότι μόνο από τύχη δεν δολοφονήθηκε από το «σάπιο ντόπιο και διεθνές κατεστημένο».  

Το φαινόμενο δεν είναι τωρινό.  Πολλές ιστορικές προσωπικότητες  της νεότερης ελληνικής ιστορίας με αντιφατικά χαρακτηριστικά «δικαιώθηκαν» μετά θάνατον από την επίσημη ιστοριογραφία και την πολιτική.  Ο Γρηγόριος ο Ε’ αφόρισε την ελληνική επανάσταση και αγιοποιήθηκε. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν σήκωσε ποτέ το λάβαρο της επανάστασης στην Αγία Λαύρα, υπήρξε ενάντιος στο ελληνική εξέγερση αλλά και αυτός ηρωοποιήθηκε.  Ο Ελευθέριος Βενιζέλος  θεωρήθηκε ο κορυφαίος Έλληνας πολιτικός παρότι ενέπλεξε την Ελλάδα στα επεκτατικά σχέδια της Αντάντ, οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία, τοποθέτησε τον ανεπαρκή  και επικίνδυνο   Στεργιάδη ως αρμοστή στη Σμύρνη και ξεκίνησε με το «ιδιώνυμο» την αντικομουνιστική εκστρατεία που θα συνεχιστεί με μικρά διαλείμματα έως το 1974. Ο Γεώργιος  Παπανδρέου, αφού επέβαλε με τα αγγλικά όπλα τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ θεωρήθηκε «Γέρος της Δημοκρατίας» και αντιστασιακός. Το ίδιο φαινόμενο σημάδεψε και τη πολιτική πορεία του Κωνσταντίνου Καραμανλή ο οποίος αφού ξεκίνησε το οικοδομικό τερατούργημα που λέγεται Αθήνα , οργάνωσε τις εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961, πολιτικά υπεύθυνος για τη δολοφονία Λαμπράκη , «ουδέτερος»  κατά τη χουντική επταετία θεωρήθηκε μεταπολιτευτικά σύμβολο της δημοκρατίας και εθνάρχης. Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπόλογος σε μια σειρά σκανδάλων, υπεύθυνος για την οικονομική υποδούλωση της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο,  δημαγωγός  σε θέματα εθνικής κυριαρχίας (ΝΑΤΟ,ΕΟΚ) θεωρήθηκε «ριζοσπάστης» πολιτικός και ανανεωτής.

Σίγουρα , η τωρινή κρίση βοήθησε πολλούς Έλληνες χωρίς ιστορικές γνώσεις και πολιτική κρίση  να αναθεωρήσουν την πολιτική αγιογραφία. Να όμως που επανεμφανίζεται το φαινόμενο από τους ίδιους ιδεολογικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης και του κεφαλαίου. Υπολογίζουν στην εξασθένιση της μνήμης και στο δημοσιογραφικό κουτσομπολιό που απέχει παρασάγγας από την ιστορία. Ας ξανασκεφτούμε ποιοι μας έφεραν στην τωρινή κατάσταση, ποιοι σιώπησαν και αυτοπαομονώθηκαν όταν το πλοίο βούλιαζε.

Μανόλη Αναγνωστάκη Ἐπιτύμβιον

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.

Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.

(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)

Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.

Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

Το μόνο που μας έχει απομείνει ως άνθρωποι είναι η αξιοπρέπεια μας

Το μόνο που μας έχει απομείνει ως άνθρωποι είναι η αξιοπρέπεια μας. Αυτή που δοκιμάζεται καθημερινά στις προσταγές μιας απάνθρωπης εξουσίας. Φυσικά και συνδέεται με την αμοιβή και το έργο μας , αλλά υπάρχει και μια τιμή, ένα φιλότιμο, μια πίστη στον συνάνθρωπο, που δεν μπορεί να μας τα πάρει καμιά τραπεζοφασιστική ελίτ.  Όσοι διακονούμε αυτό το έργο της εκπαίδευσης δεν θα πρέπει να μένουμε μουγγοί στις προκλήσεις προς το χρέος μας. Όταν συρρικνώνεται η μόρφωση , κλείνουν σχολεία, τα βιβλία είναι αγαθό εν ανεπαρκεία, τα παιδιά πληρώνουν πρώτα εκείνα την οικονομική κρίση, ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να μένει ουδέτερος. Τα ψέματα τελείωνουν, οι συνταξιούχοι απολύονται λίγο πριν την αποζημίωσή τους, οι θέσεις πολλών κλάδων κλείνουν, η μονιμότητα κλονίζεται.  Ποιος άραγε ελπίζει  ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες ; Αναστοχαστείτε, Συνάδελφοι, και Φίλοι και μην γυρίσετε πίσω , η ανακύκλωση ιδεών και χρεοκοπημένων αντιλήψεων βοηθά μόνο τις ελίτ του πλούτου και το φάυλο κατεστημένο που κυβερνάει εδώ και 50 περίπου χρόνια.
Σκεφτείτε τα παιδιά σας και τις νέες γενιές. Οι γονείς μας, πολλοί αγράμματοι, έλιωσαν στη δουλειά, για να μας μορφώσουν και να μας δουν σε καλύτερη ζωή. Αυτό πρέπει να είναι το χρέος κάθε γενιάς.
Η επιστροφή στη βαρβαρότητα και στον "δουλοπάροικο του 21ου αιώνα" είναι μια πραγματικότητα. Μην αποδέχεστε την " ευελιξία", την "απασχόληση", την προσωρινότητα και  την ανεργία που σας ετοιμάζουν. Το δικαίωμα στη λιγότερη μόρφωση και στην "απασχόληση" είναι το "εισιτήριο" για την ανεργία και την περθωριοποίηση.  Πάνω από υπολογιστές, κινητά, ἐξυπνες μηχανές υπάρχει το ανεκτίμητο αγαθό της ανθρωπινης λογικής που μπορεί να οδηγήσει την κοινωνία στην αλληλεγγύη και την κοινωνικότητα.

Πολυτεχνείο 1973, Ικαρία 1993: Ο αφανής ήρωας Γιώργος Κηρύκου

Την ώρα που μπήκαν τα τανκς ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. Νύχτα 17ης Νοεμβρίου 1973. Αυτός σκαρφαλωμένος στην πύλη του Πολυτεχνείου ανεμίζει την ελληνική σημαία και φωνάζει, «όχι αδέρφια, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό».

Μαζί με την πόρτα του Πολυτεχνείου, όλα έγιναν συντρίμμια.

Το όνομα του: Γιώργος Κηρύκου. Είναι ένας από τους αφανείς ήρωες του Πολυτεχνείου. Αυτός συνέχισε, επέζησε, συνελήφθη, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε και δυο δεκαετίες μετά την εξέγερση κάηκε στην καταστρεπτική φωτιά της Ικαρίας το 1993 στην προσπάθεια του να απεγκλωβίσει από τον πύρινο κλοιό μια γερόντισσα που κουβαλούσε στην πλάτη του. Μια ακόμη θυσία…

Σαν εκείνη της ψυχής του, που σιγόκαιγε τον Νοέμβριο του 73 για ελευθερία, σαν αυτή που κατέκαιε 20 χρόνια μετά ολόκληρο το νησί. Το όνομα του στον κατάλογο των 13 νεκρών του τραγικού περιστατικού της Ικαρίας. Η επανάσταση δεν ήταν κάτι που γινόταν έξω απ’ αυτόν. Η μικρότερη αδερφή του Όλγα, μόλις 11 ετών τότε, θυμάται τον Γιώργο να λέει με υπερηφάνεια, «άντε να αστράψει το όραμα, να φωτιστεί η ύπαρξη μας, μπας και πάρει φωτιά ο κόσμος».

Παλικαράκι 18 ετών, με ένα σακίδιο στον ώμο και με λιγοστά χρήματα, έφυγε από το νησί για να κυνηγήσει το όνειρο στην μεγαλούπολη. Οικοδομή, ελαιοχρωματιστής ήταν μερικές από τις δου-λειέςπου έκανε εκείνο τον καιρό. Το όνειρο του όμως και η μεγάλη του αγάπη ήταν η κιθάρα. Του άρεσε να φτιάχνει στιχάκια καινά τραγουδάει για τους ανθρώπους, για τη ζωή, για το άγνωστο αύριο που ξημερώνει. Ο αρραβώνας του με μια φοιτήτρια, τη Μαρία, που έχασε μέσα στη δίνη των γεγονότων, τον έφεραν στα 19 του χρόνια στο Πολυτεχνείο. «Δεν άρεσε στον αδερφό μου να μιλάει για το Πολυτεχνείο γιατί θεωρούσε ότι δεν είχε κάνει κάτι σημαντικό», αναφέρει η 43χρονη, σήμερα, αδερφή του Όλγα και συνεχίζει: «Την ώρα που μπήκαν μέσα τα τανκς αυτός ήταν κρεμασμένος πάνω στην κολόνα και κρατούσε την ελληνική σημαία. Άρχιζε να τρέχει μαζί με άλλους και, όπως μου είχε πει, κρύφτηκε σ’ έναν φωταγωγό. Τον έπιασαν όμως και φυλακίστηκε για ένα μήνα στο Χαϊδάρι. Οι βασανιστές του τον χτυπούσαν ανελέητα, τα ρούχα του ήταν ποτισμένα από το αίμα, αλλά ο Γιώργος άντεξε. Η μητέρα μου είχε τρελαθεί, έκλαιγε και έλεγε συνεχώς, χάθηκε το παιδί μου».

«Οι μέρες περνούσαν κι ελπίδες εξανεμιζόντουσαν, ώσπου ένα γράμμα της Μαρίας έφερε ξανά στο σπίτι μας τη χαρά. Ο Γιώργος ήταν ζωντανός. Μέσω ενός φαντάρου ο αδερφός μου κατάφερε να επικοινωνήσει με την αγαπημένη του και λίγες μέρες μετά να αποφυλακιστεί», θυμάται η Όλγα. Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να συνέλθει από τον ξυλοδαρμό και το σοκ που είχε υποστεί ο Γιώργος. Ποτέ όμως δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε για την ιστορία του Πολυτεχνείου. Λίγους μήνες μετά μπαρκάρισε λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε και ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή Βραζιλία. Γύρισε όμως γρήγορα, αφού ήταν παράνομος και δεν είχε κανένα χαρτί μαζί του. Έμεινε για λίγο στην Αθήνα και ύστερα έφυγε για την Αμερική, όπου γνώρισε μια κοπέλα από το Κολοράντο, παντρεύτηκε απέκτησε κι έναν γιο και έμεινε εκεί δέκα χρόνια.

Έπαιζε κιθάρα σε μαγαζιά της Αστόριας. «Έκανε αυτό που αγαπούσε. Χώρισε όμως με τη γυναίκα του και το ’87 επέστρεψε στην Ικαρία και έμεινε μαζί με την μητέρα μας, όπου έφτιαξε ξανά τη ζωή του κι έκανε έναν δεύτερο γάμο με τη Φανή». Στο νησί παρέδιδε μαθήματα κιθάρας, παίρνοντας ελάχιστα χρήματα. Το παρατσούκλι του ήταν «Αλμπάνο και οι μικροί μαθητές του κι όλο το χωριό έτσι τον αποκαλούσαν. Όλα πια στη ζωή του Γιώργου κυλούσαν ομαλά, ώσπου…. Το καλοκαίρι του 1993 θα γραφόταν ο τραγικός επίλογος.

Όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευτεί 4 γέροντες έτρεξαν με τους φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσίδα, να τους σώσουν. Τους μετέφεραν σε άλλο μέρος, πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλείς. Ο αέρας όμως γύρισε και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι.

Αποστολή: Νικόλαος Μόττας

από: Palmografos.com -

Ισοπέδωση και Διάλυση . Παρατηρήσεις στις οδηγίες του Υπουργείου Παιδείας για την αξιολόγηση στα Γλωσσικά Μαθήματα της Α’ Λυκείου

Όπως έχω γράψει και παλαιότερα το Υπουργείο Παιδείας έχει  συγκεκριμένο στόχο να αλλάξει τόσο τη δομή όσο και το περιεχόμενο του μαθήματος της Ιστορίας αλλά και  όλων των φιλολογικών μαθημάτων . Στηριγμένοι σε μα αντίληψη πως οτιδήποτε δυτικοευρωπαϊκό είναι άριστο ή «προοδευτικό» , οι υπεύθυνοι του υπουργείου εννοούν να μετατρέψουν τα γλωσσικά μαθήματα σε σύνολα   διαιρεμένα και ταξινομημένα, υποταγμένα σε μια λογική επιφανειακής επικοινωνιακής διαδικασίας με πομπούς και δέκτες . Η «παραδοσιακή» αντίληψη που εκλαμβάνει το λογοτεχνικό κείμενο ως καλλιτεχνικό έργο που ξεφεύγει συχνά από τα όρια μιας λογικής διερεύνησης και θεώρησης, το έργο ως πηγή αισθητικής απόλαυσης φαίνεται να αποσιωπάται στις οδηγίες για τη διδασκαλία των γλωσσικών μαθημάτων στην  Α’ Λυκείου.

Στον ίδιο δρόμο, οι οδηγίες για την αξιολόγηση των γλωσσικών μαθημάτων στην Α’ Λυκείου  διαλύουν κυριολεκτικά το λογοτεχνικό κείμενο χωρίς να συλλαμβάνουν την ολότητα , την ιδιαιτερότητα του. Επιχειρούν να ανακαλύψουν ρόλους, κανονικότητες, πρωταγωνιστές , «στερεότυπα», «φύλα», σαν να πρόκειται για κείμενα πολιτικής θεωρίας ή ιδεολογίας.  Αυτός ο ακραιφνής κοινωνιολογισμός στην αρχαία αλλά και στην νεότερη λογοτεχνία είναι και αντιπαιδαγωγικός και ορθώνει μεγάλα εμπόδια στη συμμετοχή του μαθητή.  Οι δοκιμασίες που θέτουν οι οδηγίες είναι και εξαιρετικά δύσκολες για τους μαθητές αλλά και συνάμα ξένες με το πραγματικό νόημα της τόσο της αρχαίας όσο και της νεότερης  λογοτεχνίας.

Η αξιολόγηση στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών  σύμφωνα με τις οδηγίες,  προτάσσει την «πρωτοβάθμια» όπως αναφέρει κατανόηση του κειμένου χωρίς, δηλαδή, να  επιχειρείται μια πιο ουσιαστική και συνδυαστική χρήση της μετάφρασης, του συντακτικού και της γραμματικής Αν δεν αξιολογηθούν αυτά τα στοιχεία πώς θα δειχθούν  η συλλογιστική πορεία και τα επιχειρήματα; Με υποθέσεις και τη φαντασία των μαθητών;  Το αρχαίο κείμενο ενδιαφέρει μόνο  ως γραμματειακό είδος , ένα  σύνολο σκέψεων, ιδεών, αφηγήσεων  ή ως ένα μοναδικό έργο ενδεικτικό μιας συγκεκριμένης πολιτικής και πολιτισμικής αντίληψης.

Το ίδιο «προοδευτικό» πνεύμα διέπει και τις οδηγίες για την αξιολόγηση του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Οι συντάκτες των οδηγιών αποδεικνύεται ότι δεν έχουν καμία επαφή με τη σχολική τάξη, τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματα των μαθητών της Α’ Λυκείου. Θα έλεγα επίσης, ότι απευθύνονται σε σχολεία ιδιοφυιών μαθητών . Πώς να εξηγήσει κανείς την  οδηγία να δίνονται άγνωστα «ομόθεμα» ή ομοειδή κείμενα κατά το γαλλικό σύστημα; Για να εξακριβώσει τι ακριβώς ο καθηγητής; Πρώτα απ’ όλα,  η επιλογή των κειμένων μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές στρεβλώσεις, καθώς η μοναδικότητα του καλλιτεχνικού έργου ως προς τη σύλληψη αλλά και η πολυθεματικότητα του απαλείφονται προς χάριν …της αξιολόγησης. Και στις ερωτήσεις που συχνά θέτουμε ως προς ένα παρεμφερές λογοτεχνικό κείμενο εστιάζουμε σε συγκεκριμένα σημεία, δεν ταυτίζουμε τα λογοτεχνικά έργα. Φανταστείτε ένα φιλόλογο να έχει διδάξει τη «Φόνισσα» και να θέτει προς εξέταση το «Ζητιάνο» του Καρκαβίτσα γιατί και τα δύο κείμενα θίγουν τη δεισιδαιμονία των χωρικών.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται επίσης στα θέματα  «στερεότυπο»  και « φύλο».  Θα κατηγορήσουμε άραγε τους συγγραφείς του 19^ου αιώνα  για υποβάθμιση του ρόλου της γυναίκας ;  Υπήρχαν μήπως και φεμινίστριες τότε  ; Ποια ήταν η θέση της γυναίκας  στην ελληνική κοινωνία στη συγκεκριμένη περίοδο; Φυσικά και είναι θεμιτό να θίξεις θέματα όπως οι συνθήκες που διαμόρφωναν την υποβαθμισμένη θέση της στην ελληνική οικογένεια αλλά να μιλάς για στερεότυπο που αναπαράγει η λογοτεχνία ή το Δημοτικό Τραγούδι είναι τουλάχιστον αντιεπιστημονικό.  

Η αξιολόγηση, επίσης, απαιτεί από το μαθητή να αλλάξει τη «φωνή», τον ιδιαίτερο τρόπο του αφηγητή ή του πρωταγωνιστή. Αυτή η άσκηση μπορεί να τεθεί ως εργασία αλλά όχι ως ερώτηση διαγωνίσματος. Ζητά ουσιαστικά, να μεταγράψει ο μαθητής ένα λογοτεχνικό κείμενο και πώς αλήθεια θα αξιολογήσεις ένα τέτοιο κείμενο;

Μεγάλης δυσκολίας είναι και η επόμενη ερώτηση, όπου ζητείται να γράψει ο μαθητής διαφήμιση(;) του λογοτεχνικού έργου ή κριτική. Στη δεύτερη περίπτωση με ποιες λογοτεχνικές γνώσεις θα κληθεί να αξιολογήσει έναν Παπαδιαμάντη ή έναν Βάρναλη; Και πάλι θέτω το ερώτημα γιατί πρέπει όλα να  τεμαχίζονται και να μετρώνται; Ένα έργο μπορεί  να συνδεθεί με βιώματα του μαθητή, να συσχετιστεί με κοινές εμπειρίες, ένα άλλο κείμενο μπορεί να μη γίνει κατανοητό. Ποιος είναι επομένως ο βασικός σκοπός της διδασκαλίας της Λογοτεχνίας;  Η  κριτική της;

Στο ίδιο πνεύμα διάλυσης του κειμένου ζητείται από τους μαθητές να ταυτιστούν με τον ήρωα και να γράψουν το ημερολόγιό του.  Μπορεί ένας μαθητής να ταυτιστεί με τη Φραγκογιαννού ή την Αρετούσα; Ποιος είναι ο στόχος εδώ; Να παράγουν οι μαθητές λογοτεχνία; Ως συμπλήρωμα στις διάφορες οπτικές του κειμένου σε εργασία τετραμήνου  μπορεί  μα τεθεί όχι όμως ως βασική στόχευση μιας διδασκαλίας.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην άσκηση που προτείνεται σε σχέση με τα   σύμβολα ενός λογοτεχνικού έργου,  τα οποία κατατάσσονται σε κατηγορίες χωρίς καμία αναφορά στη σημασία και την ερμηνεία τους.

Συνοψίζοντας,  τα γλωσσικά μαθήματα (Αρχαία Ελληνικά, Νεοελληνική Γλώσσα, Νεοελληνική Λογοτεχνία)  τίθενται υπό τη σκιά της Κοινωνιολογίας και ενός κακώς εννοούμενου εποικοδομισμού, που από τη μια πλευρά ζητά από το μαθητή να μην επιμείνει στις ιδιαιτερότητες των κειμένων από την άλλη τον θέλει  μικρό «λογοτέχνη».