O ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ   ΥΠΟΥΡΓΟΡΑΓΙΑΣ  ΤΗΣ ΦΑΠΑΣ

Το ακούσαμε και αυτό από υπουργό, γνωστό φέρελπι πολιτικό της «κεντροδεξιάς φιλελεύθερης» παράταξης . Η τρόικα θέλει να τιμωρήσει την Ελλάδα και να σπάσει το «ταμπού» της μονιμότητας  και γι’ αυτό ζητά απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Τι άλλο πρέπει να δει κανείς για να πιστέψει την κατάντια του ντόπιου πολιτικού κατεστημένου, που κυβερνάει από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους αυτόν τόπο. Ο ξενόδουλος κομπλεξικός με την καταγωγή του φραγκολεβαντίνος πολιτικάντης, γόνος κάποιας πολιτικής δυναστείας, εκπαιδευμένος στα «παρίσσια και στα λονδίνα»  στέκεται γονυπετής απέναντι στους λογιστές υπαλλήλους του ΔΝΤ και της ΕΕ και ζητά λίγο περισσότερο οίκτο μπας και σώσει το ευτελές σαρκίο του στις επόμενες εκλογές. Είναι και αυτό  σημείο των καιρών, ευτελισμός και έσχατη παρακμή  της πολιτικής και σταύρωση για έναν λαό που δεν αντέχει να ακούει τις νεοναζιστικές βωμολοχίες και την καφενειακή εικόνα του ελληνικού κοινοβουλίου, τις κυβερνήσεις να θεωρούν ντροπή  την εργασία και ότ,ι είχε απομείνει από το κοινωνικό κράτος  

Και βέβαια υπήρξαν πάντα στην ελληνική ιστορία τέτοιες καρικατούρες , πρόθυμοι να θυσιάσουν τον λαό, την εργατική τάξη για να ανεβούν πολιτικά σκαλοπάτια και να κερδίσουν την εύνοια των πατρόνων τους.  Όχι αγαπητοί μου δεν τους εξέλεξε ο ελληνικό λαός, τους εγκαθίδρυσε στο σβέρκο μας τότε η ο κοτσαμπασισμός και η αμερικανοκρατία, σήμερα  το κολοβό σύνταγμα , η δήθεν «δημοκρατία» που είναι λίγο πιο ανοιχτή για κάποιους, το εκλογικό σύστημα που πριμοδοτεί το εκάστοτε πρώτο κόμμα ακόμη και αν είναι της τάξεως του 30 περίπου τοις εκατό. Τα λεγόμενα ΜΜΕ, είναι οι ακοίμητοι φρουροί του συστήματος μέσα- «teleshopping διαστρέβλωσης και προπαγάνδας αλλά και διαφήμισης του εκάστοτε φιλάνθρωπου επιχειρηματία που αποδίδει ψιχία στο φορολογικό σύστημα. Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι; Οι ποιητές μας ενοχλούνται μόνο από τους «μαύρους στα παγκάκια της Κυψέλης», οι επιστήμονες θεωρητικολογούν και μεμψιμοιρούν.  Κάθε διαφορετική άποψη λοιδορείται, η ιστορία , η παράδοση στα σκουπίδια , στο μαύρο. 

CUT THE CRAP (ή ελληνιστί ΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ !)

Δώστε άμεσα τα στοιχεία :

• Ποιο είναι το δείγμα σας (περιοχή, επάγγελμα ή άνεργος, ηλικία,)
• Ποιο είναι το ερωτηματολόγιο ακριβώς και τι ακριβώς ρωτάτε ;
• Ποια ΜΜΕ εξυπηρετείτε και πώς πληρώνεστε ;

Λίγα λόγια τον νέο θεσμό των ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ(ΠΠΣ)

·         Εγκαθιδρύει  το σχολείο της αγοράς, όπου εκπαιδευτικοί και μαθητές καταδικάζονται στον στείρο ανταγωνισμό και τη λειψή μόρφωση. 

·         Το σχολείο δηλαδή, που θα κυνηγά τη χορηγία, που θα κοστίζει λίγο στο κράτος,  που θα προσφέρει πολύ δουλειά με μικρό αντίτιμο.

Η συγκεκριμένη αξιολόγηση που εφαρμόζεται κατά την επιλογή των εκπαιδευτικών και την εργασία  τους στα ΠΠΣ  επιπλέον είναι αναξιόπιστη γιατί:

·         Το 80 % περίπου των κριτηρίων (η συνέντευξη, οι δημοσιεύσεις, τα «εκπαιδευτικά συγγράμματα»,  το θέμα των τίτλων σπουδών, οι «καινοτόμες δράσεις») είναι υποκειμενικά, άρα υπόκεινται σε ιδεολογική και κομματική επιρροή.

·         Ορισμένα από τα κριτήρια είναι φωτογραφικά , το κριτήρια για τις καινοτόμες δράσεις, τους ομίλους  , το μεταπτυχιακό στη διοίκηση εκπαίδευσης  που καθορίζει επακριβώς τα χαρακτηριστικά του  διευθυντή μάνατζερ. Άρα ο εκπαιδευτικός  του νέου σχολείου  οφείλει να έχει συγκεκριμένα επιστημονικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά

·         Το νέο αυτό «σχολείο» δεν το ονομάζω ούτε πειραματικό ούτε πρότυπο γιατί ούτε έρευνα θα  γίνεται σε αριστούχους μαθητές ούτε  θα έχει κάτι θετικό  για να ζηλέψει ή να μιμηθεί κανείς , αφού θα καταστήσει τη ζωή και το έργο των εκπαιδευτικών  μίσθια δουλειά¨ , μια γραφειοκρατική διαδικασία που ο καθένας θα τρέχει να μαζέψει μόρια για την επόμενη αξιολόγηση.  Με την επερχόμενη μάλιστα αύξηση του ωραρίου ή και την ελαστικοποίηση του, δουλειά όσο αντέχεις,  δηλαδή, θα οδηγήσει πολλούς συναδέλφους σε βέβαιη «επαγγελματική εξουθένωση» («burn out[1]»). Ο εκπαιδευτικός θα χάσει  το ενδιαφέρον του, θα γίνει θύμα της ρουτίνας, και θα αποδειχτεί ανίκανος να προσφέρει στους μαθητές του.

·         Στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών εμπλέκονται άλλοι εκπαιδευτικοί του ίδιου σχολείου, μέλη της ΕΠΠΣ , εγκαινιάζει επομένως, τον ανταγωνισμό, την ανθρωποφαγία, παράκεντρα εξουσίας και χαφιεδισμό του χειρίστου είδους .

·         Η αξιολόγηση καθιστά αποκλειστικά υπεύθυνο τον εκπαιδευτικό για την κατάντια του σημερινού σχολείου αποσιωπώντας αμέτρητες άλλες παραμέτρους.

·         Η διδασκαλία αξιολογείται  με το μέτρο σύμφωνα με  παρωχημένες συμπεριφοριστικές  λογικές του τύπου «αρκεί που ο χιμπατζής έπιασε την μπανάνα», και μάλιστα δις και σύμφωνα με τις όποιες  οδηγίες του συμβούλου

·         Τα κριτήρια καθορίζουν επακριβώς πώς πρέπει να διδάξω και τι πρέπει να διδάξω άρα περιορίζουν  τη ερευνητική και εκπαιδευτική ελευθερία

·         Το νέο σύστημα θεσπίζει το  φακέλωμα    των εκπαιδευτικών και με στοιχεία από την καθημερινότητα του εκπαιδευτικού, όπως τι ώρα ήρθε, αν τσακώθηκε, αν δυσανασχέτησαν οι μαθητές κλπ

·         Προκειμένου να αξιολογήσει σώνει και καλά  τους εκπαιδευτικούς με δόλιο τρόπο το υπουργείο ανέτρεψε το σχετικό άρθρο του νόμου διακρίνοντας σε εκείνους που θα αποτύχουν στην αξιολόγηση και σε εκείνους  που θα αρνηθούν να αξιολογηθούν.

·         Τα νέα ΠΡΟΤΥΠΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ δεν είναι, επομένως, σχολεία αλλά κέντρα προσωπικών και κομματικών εξυπηρετήσεων, χώροι καταναγκαστικής  εφαρμογής αντιπαιδαγωγικών, αντιεπιστημονικών και καινοφανών αντιλήψεων, όπως της περιβόητης «Διαθεματικότητας», της αντίληψη περί «ολικής ποιότητας στην εκπαίδευση», του εταιρικού συστήματος διοίκησης με κυρίαρχο τον εκάστοτε διευθυντή, διορισμένες επιτροπές και ένα σύλλογο διδασκόντων, που δεν θα έχει κανένα λόγο για τίποτε στο «σχολείο».

·         Τέλος , παίζουν με την αγωνία μαθητών και γονέων για μια καλύτερη μόρφωση, στήνουν σκηνικά επιλογής διακρίνοντας τα παιδιά σε «ικανά» και μη.  Ταπεινώνουν και γεμίζουν με απόρριψη από την ηλικία των δέκα ετών μαθητές που δεν έχουν καλά καλά κατανοήσει  τη σημασία της γνώσης. Πιστοποιούν με τον πιο επίσημο τρόπο την ταξικότητα της ελληνικής εκπαίδευσης.

Τέως  εκπαιδευτικός  σε ΠΠΣ

---

[1] Ο όρος «επαγγελματική εξουθένωση» (“burn out”) χαρακτηρίζει τον κορεσμό ή την εξάντληση από το επάγγελμα.

Είμαστε όλοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ

Αυτές τις ημέρες φανερώθηκαν σε πολλούς ανυποψίαστους συμπολίτες μας δύο βασικά στοιχεία :

1.       Η σαπίλα του ντόπιου οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου

2.       Και η ανάγκη να συστρατευτούμε με όλους εκείνους που υποφέρουν , τους ανέργους, τους απολυμένους, εκείνους που περιμένουν τη «γκιλοτίνα» της διαθεσιμότητας, αλλά και όσους εργαζόμενους βλέπουν   τη ζωή τους να υποβαθμίζεται να φορολογείται το σπίτι, το νερό, ο αέρας τους.

Η ΕΡΤ, όπως η Ολυμπιακή και οι άλλοι οργανισμοί που κλείνουν θα δοθούν προίκα στο διεθνές και εγχώριο κεφάλαιο πέρα και παρά τις εθνικές και δημοκρατικές παραμέτρους που τους ακολουθούν. Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρει ως κυρίαρχο και αυτεξούσιο κράτος ή πολιτισμός αλλά ως ζώνη επενδύσεων σε συνθήκες καπιταλιστικής  ζούγκλας, φέουδο, όπου δίκαιο είναι το δίκαιο του επιχειρηματία και του τραπεζίτη. Ο εθνικός πολιτισμός  θα ενσωματωθεί στην αμερικάνικη βιομηχανία θεάματος και κυρίως υποκουλτούρας. Η διακυβέρνηση θα ανατεθεί  στα παράκεντρα των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης όπως   η άμυνα και αστυνόμευση. Στο ίδιο  πλαίσιο και η παιδεία που θα λάβει τα κυρίαρχα στην Ευρώπη φιλελεύθερα και νεοδαρβινιστικά χαρακτηριστικά.

Τέλος , αποδείχτηκε ότι το σοσιαλιστικό όραμα δεν είναι τόσο ουτοπικό ή φαντασιακό όσο παρουσιάζεται. Δείγμα του είδαμε στην ΕΡΤ τις τελευταίες ημέρες όπου εργαζόμενοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, απλοί άνθρωποι εμφανίζονται στην οθόνη και καταθέτουν την άποψή τους για την επικαιρότητα. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Ο ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ, Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ. Οι εργαζόμενοι της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης «φυλάσσουν Θερμοπύλες» τη δημόσια περιουσία, δουλεύουν με αυταπάρνηση χωρίς κανένα αντίτιμο με μόνο κέρδος τη συμπαράσταση του κόσμου. 

68 χρόνια Χούντα

Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τι είδους διακυβέρνηση εφαρμόζεται στην Ελλάδα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, τα έχουμε γράψει σε παλαιότερες αναρτήσεις. Τα τελευταία γεγονότα πιστοποίησαν και απέδειξαν και στους πιο συντηρητικούς σκεπτικιστές ότι αυτή η κοινωνία δεν έχει άλλο δρόμο από τη ρήξη και την ανατροπή. Η τωρινή κυβέρνηση μείγμα φασίζουσας ιδεολογίας και απότοκο της νικήτριας παράταξης του εμφυλίου δηλαδή των απανταχού δοσίλογων συνεχίζει επάξια το έργο όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων μέχρι σήμερα. Τυπικά συμφωνεί με τη λεγόμενη «κεντροαριστερά» σε «εκσυγχρονισμούς», «ευρωπαϊκές συνεργασίες και  αναπτύξεις» και άλλα τέτοια ανέκδοτα, ουσιαστικά εφαρμόζει τη λογική του «αποφασίζομεν και διατάζομεν». Αυτά σε επίπεδο πολιτικής πράξης,  γιατί όλοι αυτοί εκτός της  κτηνωδίας που διέκρινε το έργο τους υπήρξαν και συνεχίζουν να αποτελούν  πειθήνια όργανα ξένων δυνάμεων υπακούοντας μόνο στο νόμο της καπιταλιστικής ζούγκλας. Τρεις χιλιάδες οικογένειες στο δρόμο δεν ήταν τίποτε προκειμένου να πάρουν τη «δόση» και να δρέψουν τη δόξα της τηλεοπτικής αποθέωσης από τους γνωστούς «παπαγάλους» των επιχειρηματικών καναλιών. 

 Αποδεικνύεται, επίσης, ότι ποτέ δεν τίμησαν ούτε σεβάστηκαν τον ελληνικό πολιτισμό, είτε το λαϊκό είτε τον αστικό ακαδημαϊκό ούτε βέβαια την ιστορική μνήμη. Από τις εξορίες και τις εκτελέσεις των αριστερών διανοουμένων έως τους "λαπάδες", την επίσημη λογοκρισία , το γκρέμισμα της "Columbia", ο  νεότερος ελληνικός πολιτισμός, η επιστημονική σκέψη και ο προβληματισμός αποτελούσαν επικίνδυνους αντιπάλους  που έπρεπε να εξοβελιστούν και να μείνουν μακριά από το λαό και την παιδεία. 

Και μην ξεχνάμε και τους διαχρονικούς συνεργάτες τους,  μπράβους, παρακρατικούς, που από το περιθώριο που βρίσκονταν τους έμπασαν με τις τελευταίες εκλογές και στο κοινοβούλιο για να παίξουν στην   κοινωνία το παιχνίδι του «μπαμπούλα». 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ (http://news247.gr/eidiseis/koinonia/kikh_dhmoyla_den_antexw_toys_metanastes_sthn_kypselh_pianoyn_ola_ta_pagkakia.2242167.html), ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ «ΔΙΑΝΟΗΣΗ»  ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ  ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΒΥΣΣΑΛΕΟ ΧΑΣΜΑ . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ,  ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΚΟ, ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ, ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ , ΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 2010 ΤΩΝ 32 ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝ ΛΟΓΩ «ΠΟΙΗΤΡΙΑ» ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ «ΣΤΟΙΒΑΡΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥΣ». ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΡΙΤΣΟΣ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΛΕΓΕ :

Γιάννη Ρίτσου,

Και να αδερφέ μου  

Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές,
σ’ όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα σύκα
και τη σκάφη σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

(ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ)

Yπάρχει κανείς εκεί έξω;

Ναι είναι ο τίτλος του τραγουδιού των Pink Floyd αλλά και η κραυγή απόγνωσης εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν ως επί το πλείστον μόνοι εκούσια ή ακούσια την τωρινή ζοφερή κατάσταση.  Αφού κλείσαμε εκούσια τους δρόμους της συλλογικότητας και της μνήμης στεκόμαστε, όπως ο κινηματογραφικός  «Ταξιτζής» απέναντι στον καθρέφτη και   τον απειλούμε βρίζοντας και μουντζώνοντας.  Η κρίση όπως έχω ξαναπεί δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική , από τι στιγμή που ανεχόμαστε με την ψήφο και την αδιαφορία μας τους συγκεκριμένους κυβερνώντες (γνωστούς και μη εξαιρετέους πολιτικούς των τελευταίων 30 χρόνων), επιτρέπουμε και την καταστροφή μας.  

Ειδικά εμείς οι εκπαιδευτικοί βλέπουμε τη ζωή μας να λαφυραγωγείται και να καταστρέφεται . Το επάγγελμά μας  μετατρέπεται μέσω των κάθε λογής αξιολογήσεων σε μια διεκπεραιωτική  και φορμαλιστική διαδικασία επίδοσης εργασιών και υποδείξεων.  Ο νεοεπιθεωρητισμός δεν οδηγεί απλά στην επίπληξη αλλά στην απόλυση ή και τη μείωση του μισθού. Και όλα αυτά για να υπομείνουμε δήθεν μαθητοκεντρικές  και ομαδοσυνεργαστικές μεθόδους. Οι «τεμπέληδες» εκπαιδευτικοί , όπως εδώ και χρόνια μας αποκαλούν οι τιμητές- τηλεαπόστολοι του καπιταλισμού θα πρέπει να επωμιστούν ακόμη περισσότερο τα λάθη του εκπαιδευτικού συστήματος, γιατί έως τώρα δεν «αξιολογούνταν» και βέβαια γιατί  ο διορισμός νέων εκπαιδευτικών είναι «πολυτέλεια».  Και όλα αυτά με την ανοχή και των ιδίων των εκπαιδευτικών , με τις «τουφεκιές» των μονοήμερων απεργιών και τη δήθεν αντίδραση της ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Τίποτε πέραν τούτου, ακόμη και αυτός ο αγώνας φοβίζει τους συναδέλφους λες και αν  χάσουν , κάτι θα αλλάξει ριζικά στην ήδη μίζερη  ζωή τους των 800 και 600 ευρώ.

Προτιμούμε έτσι να ζούμε με τις αυταπάτες μας, την επανάσταση από τον καναπέ, τον Έλληνα «Tσάβεζ» που θα έρθει κάποτε και θα μας σώσει, τον νεοφασιστικό βαρβαρισμό» που «ήτο κάποια λύσις» , τα χορταστικά γλυκά και αχνιστά μπριζολάκια των τηλεμαγείρων, που κατακλύζουν τις τηλεοπτικές συχνότητες.  Φάτε επομένως μάτια ψάρια, ζήστε όλοι σας με τις αυταπάτες , ο πεινασμένος θα χορτάσει  βλέποντας τον  την τηλεοπτική κατσαρόλα, ο άνεργος χαζεύοντας την πορεία του χρηματιστηρίου και τα πρωτοσέλιδα με "τους χιλιάδες διορισμούς", ο φτωχός με τις τηλεοπτικές σαπουνόπερες και οι εκπαιδευτικοί με την αξιολόγηση που τους  καθιστά  άρτιους  διεκπεραιωτές  του συστήματος της ημιμάθειας.