ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ (http://news247.gr/eidiseis/koinonia/kikh_dhmoyla_den_antexw_toys_metanastes_sthn_kypselh_pianoyn_ola_ta_pagkakia.2242167.html), ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ «ΔΙΑΝΟΗΣΗ»  ΚΑΙ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ  ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΒΥΣΣΑΛΕΟ ΧΑΣΜΑ . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ,  ΕΙΝΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΚΟ, ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ, ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ , ΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 2010 ΤΩΝ 32 ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝ ΛΟΓΩ «ΠΟΙΗΤΡΙΑ» ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ «ΣΤΟΙΒΑΡΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥΣ». ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΡΙΤΣΟΣ ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΛΕΓΕ :

Γιάννη Ρίτσου,

Και να αδερφέ μου  

Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές,
σ’ όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα σύκα
και τη σκάφη σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

(ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ)

Yπάρχει κανείς εκεί έξω;

Ναι είναι ο τίτλος του τραγουδιού των Pink Floyd αλλά και η κραυγή απόγνωσης εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν ως επί το πλείστον μόνοι εκούσια ή ακούσια την τωρινή ζοφερή κατάσταση.  Αφού κλείσαμε εκούσια τους δρόμους της συλλογικότητας και της μνήμης στεκόμαστε, όπως ο κινηματογραφικός  «Ταξιτζής» απέναντι στον καθρέφτη και   τον απειλούμε βρίζοντας και μουντζώνοντας.  Η κρίση όπως έχω ξαναπεί δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική , από τι στιγμή που ανεχόμαστε με την ψήφο και την αδιαφορία μας τους συγκεκριμένους κυβερνώντες (γνωστούς και μη εξαιρετέους πολιτικούς των τελευταίων 30 χρόνων), επιτρέπουμε και την καταστροφή μας.  

Ειδικά εμείς οι εκπαιδευτικοί βλέπουμε τη ζωή μας να λαφυραγωγείται και να καταστρέφεται . Το επάγγελμά μας  μετατρέπεται μέσω των κάθε λογής αξιολογήσεων σε μια διεκπεραιωτική  και φορμαλιστική διαδικασία επίδοσης εργασιών και υποδείξεων.  Ο νεοεπιθεωρητισμός δεν οδηγεί απλά στην επίπληξη αλλά στην απόλυση ή και τη μείωση του μισθού. Και όλα αυτά για να υπομείνουμε δήθεν μαθητοκεντρικές  και ομαδοσυνεργαστικές μεθόδους. Οι «τεμπέληδες» εκπαιδευτικοί , όπως εδώ και χρόνια μας αποκαλούν οι τιμητές- τηλεαπόστολοι του καπιταλισμού θα πρέπει να επωμιστούν ακόμη περισσότερο τα λάθη του εκπαιδευτικού συστήματος, γιατί έως τώρα δεν «αξιολογούνταν» και βέβαια γιατί  ο διορισμός νέων εκπαιδευτικών είναι «πολυτέλεια».  Και όλα αυτά με την ανοχή και των ιδίων των εκπαιδευτικών , με τις «τουφεκιές» των μονοήμερων απεργιών και τη δήθεν αντίδραση της ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Τίποτε πέραν τούτου, ακόμη και αυτός ο αγώνας φοβίζει τους συναδέλφους λες και αν  χάσουν , κάτι θα αλλάξει ριζικά στην ήδη μίζερη  ζωή τους των 800 και 600 ευρώ.

Προτιμούμε έτσι να ζούμε με τις αυταπάτες μας, την επανάσταση από τον καναπέ, τον Έλληνα «Tσάβεζ» που θα έρθει κάποτε και θα μας σώσει, τον νεοφασιστικό βαρβαρισμό» που «ήτο κάποια λύσις» , τα χορταστικά γλυκά και αχνιστά μπριζολάκια των τηλεμαγείρων, που κατακλύζουν τις τηλεοπτικές συχνότητες.  Φάτε επομένως μάτια ψάρια, ζήστε όλοι σας με τις αυταπάτες , ο πεινασμένος θα χορτάσει  βλέποντας τον  την τηλεοπτική κατσαρόλα, ο άνεργος χαζεύοντας την πορεία του χρηματιστηρίου και τα πρωτοσέλιδα με "τους χιλιάδες διορισμούς", ο φτωχός με τις τηλεοπτικές σαπουνόπερες και οι εκπαιδευτικοί με την αξιολόγηση που τους  καθιστά  άρτιους  διεκπεραιωτές  του συστήματος της ημιμάθειας. 

ΕΕ, ή Χάος ....

 

Αρθρογράφος: 

Νίκος Μπογιόπουλος

 

«Ευρώπη ή χάος;», «Ευρώπη ή καταστροφή;», «Ευρώπη ή χρεοκοπία;». Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν τρία χρόνια τώρα.

Με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο επαναφέρουν μάλιστα τους εκβιασμούς, παριστάνοντας ότι τα γεγονότα στην Κύπρο τους... δικαιώνουν!

Εντούτοις, όσο και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, όσο και να εμφανίσεις το μαύρο άσπρο, ισχύει εκείνο ακριβώς που έλεγε ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ:

«Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα...».

Τα γεγονότα, λοιπόν, σε ό,τι αφορά στη λατρεμένη από τους θιασώτες της «Ευρώπη», συγκροτούν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το «χάος» των δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων ανέργων και των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων φτωχών.

Αυτό είναι το «χάος» που απλώνεται στην «ΕΕ των λαών» από τον Ατλαντικό και τη Μάγχη μέχρι τη Μεσόγειο και τις βόρειες θάλασσες.

Η Ευρώπη του χάους, της καταστροφής, της χρεοκοπίας και της κοινωνικής φρίκης,

το «χάος της Ευρώπης» τους

- το οποίο έχουν τόσο θράσος ώστε να συνεχίζουν να μας το εμφανίζουν ως «εθνικά επιβεβλημένη και σωτήρια επιλογή» -

έχει μνημόνια (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία),

έχει μισο(;)μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία),

έχει «δάκρυα και αίμα» (Βρετανία)

έχει απηνή λιτότητα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία),

εσχάτως έχει και ληστρικού τύπου καταστροφές χωρών, απροσχημάτιστα γκανγκστερική επιδρομή εναντίον λαών, όπως του κυπριακού.

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Ελλάδα, μέσα σε αυτή την «Ευρώπη» είναι, που στο βάθρο των πρωταθλητών του ευρωενωσιακού «χάους» της αντιστοιχεί το χάλκινο μετάλλιο:

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, μετά από τρία χρόνια αδιάκοπης «σωτηρίας», η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Μόνο δύο χώρες την ξεπερνούν σε φτώχεια: Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, όπου ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 150 ευρώ.

Σίγουρα, κάτι θα κάνουν οι «σωτήρες» Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ώστε μετά την πρωτιά στην ανεργία να διεκδικήσουμε κι αυτή την πρωτιά, την πρωτιά στη φτώχεια.

Αλλωστε, τόσο στο δεύτερο, όσο και στο τρίτο μνημόνιο, περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία διαμόρφωσης του βασικού μισθού και στην Ελλάδα κάπου εκεί γύρω, στα 200 - 300 ευρώ...

Από τη στιγμή, όμως, που οι «σωτήρες» βάλθηκαν με αφορμή την Κύπρο να επαναφέρουν τα περί «Ευρώπης ή χάους», διανθισμένα με τα απίστευτης λεβεντιάς κηρύγματα του τύπου«κάτσε Βασίλη ήσυχα να γίνεις νοικοκύρης», ας προσθέσουμε δίπλα στο δικό τους και μερικά ακόμα διλήμματα:

Δίλημμα 1ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 2ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 3ο: Ναι ή όχι στο «χάος» της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 4ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 5ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των μισθών και των συντάξεων πείνας από τώρα μέχρι το... 2042 (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 6ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αμέτρητων αστέγων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 7ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των καθ' εκάστη μνημονίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 8ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των «λουκέτων», από μαγαζιά μέχρι καλοριφέρ λόγω έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 9ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των εκατομμυρίων ανέργων, των «εκ περιτροπής απασχολήσιμων», των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες (από την Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 10ο: Ναι ή όχι στο «χάος» του κεφαλαιοκρατικού ευρωαττίλα που σαρώνει την Κύπρο (με την ψήφο και της Ελλάδας της ΕΕ);

Με δυο λόγια το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν είναι πλαστό και οι εκβιασμοί τους είναι σαθροί και γελοίοι, δεδομένου ότι αυτό με το οποίο μας απειλούν δεν είναι τίποτα λιγότερο, τελικά, από αυτό ακριβώς που ζούμε!

Στην πραγματικότητα, επομένως, αυτό που κρύβεται πίσω από το πλαστό δίλημμα που σερβίρουν οι δήθεν εξορκιστές του «χάους» παρέα με τα εξαπτέρυγά τους είναι ο εξής γκανγκστερικός εκβιασμός προς το λαό:

Διάλεξε, του λένε,

ή θα αποδεχτείς μια ζωή που ισοδυναμεί με

«φρίκη και τρόμο δίχως τέλος»

ή αν αντισταθείς, αν δεν προσκυνήσεις, αν αντιδράσεις, τότε θα έχεις ένα

«φρικτό και τρομακτικό τέλος»!

Ομως, αυτό δεν είναι ένα δίλημμα «ζωής ή θανάτου», αλλά ένα δίλημμα μεταξύ... «θανάτου ή θανάτου»! Είναι ένα δίλημμα στο οποίο η μόνη «ελευθερία επιλογής» που σου αφήνουν δεν είναι παρά να... διαλέξεις τη μέθοδο της θανάτωσής σου, τη μέθοδο της εξόντωσής σου, τη μέθοδο του αφανισμού σου!

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο ελληνικός λαός έρχεται αντιμέτωπος με τους σταυροφόρους «σωτήρες» του και με τους αρχαγγέλους του «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Δεν βρίσκεται για πρώτη φορά ενώπιος ενωπίω με την τρομοκρατική ρομφαία του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων, των πλαισιωμένων κάθε φορά από τις «Ιερές Συμμαχίες» των «εταίρων» και των «φίλων».

Ωστόσο, διαθέτει, πλέον, όχι μόνο βαθιά ιστορική, αλλά και σύγχρονη βιωματική εμπειρία:

Οσες φορές ο λαός δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους τρομοκράτες και στους εκβιαστές, όσες φορές υποτάχθηκε ή «διαπραγματεύτηκε» μαζί τους, τότε εκείνο που ακολούθησε ήταν το «χάος» της απόλυτης λαϊκής χρεοκοπίας και της α

 

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Όλοι εμείς που ζούμε την πρωτοφανή αυτή καταστροφή της χώρας μας μεγαλώσαμε με μύθους και taboo που σε αρκετές περιπτώσεις άγγιζαν τα όρια του γελοίου και του παράλογου. Τώρα που νομίζω δεν υπάρχει «σοβαρός» άνθρωπος να πιστεύει τις οικονομικές αναλύσεις του ΜΕGΑ, ΑΝΤ1 ή ΣΚΑΪ, ας ξανασκεφτούμε τη μυθολογία που περιέβαλε την απλή και ταπεινή ζωή του καθενός μας.

• ·        Η  Ελλάδα θα προοδεύσει μέσω του ευρώ και της ευρωπαϊκής ένωσης
• ·        Η Ελλάδα χρειάζεται υπεύθυνες και έμπειρες κυβερνήσεις δηλαδή την κυβέρνηση της ΝΔ
• ·        Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στη σταθερότητα και την ανάπτυξη
• ·        Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η φοροδιαφυγή , κυρίως μικρομεσαίων και επαγγελματιών
• ·        Το ευρώ θα μας εξασφαλίζει την ευημερία
• ·        Στην Ελλάδα υπήρξε μεταπολίτευση και αποκατάσταση της δημοκρατίας
• ·        Υπήρξε και εκδημοκρατισμός των σωμάτων ασφαλείας
• ·        Για το χρέος φταίνε οι συνδικαλιστές, οι αυξήσεις στους μισθούς, οι τεμπέληδες Έλληνες, οι λίγες ιδιωτικοποιήσεις, τα κλεμμένα του Άκη, του Γιώργου, του τάδε, του δείνα.
• ·        Ο δανεισμός της Ρωσίας ή της Κίνας είναι καλύτερος από το ΔΝΤ
• ·        Η Ευρώπη θα μας έσωζε αλλά εμείς είμαστε τόσο διεφθαρμένοι που δεν μπορούμε να ακούσουμε τις σοφές συμβουλές της
• ·        Τα στατιστικά της ΕΛΣΤΑΤ μαγειρεύτηκαν ερήμην  των πολιτικών μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης
• ·        Η Ελλάδα βγαίνει σε λίγο από την κρίση
• ·        Οι νεοφασίστες ως συνεχιστές της αείμνηστης Χούντας θα βάλουν τάξη στο κράτος.

Αυτά και άλλα «ανέκδοτα» καταπίνουν αμάσητα πολλοί συμπολίτες μας και εξακολουθούν να ψηφίζουν «σίγουρες» «σταθερές» δυνάμεις, όπως αυτές που λεηλατούν αυτή τη στιγμή το λαϊκό εισόδημα. Λείπει εντελώς η κοινή λογική, ο κοινός νους , και αν ίσως υπάρχει κάπου, φαίνεται ξεχειλωμένος από την αμερικάνικη υποκουλτούρα που μας περιλούζει. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο ραγιαδισμό, την προσαρμογή στη βαρβαρότητα, το ρουφιανισμό μπας και επιζήσουμε από τις σάρκες του συμπολίτη μας.

«ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακός, ἕνα δεμάτι χόρτο-
χείλια καὶ δάχτυλα ποὺ λαχταροῦν ἕνα ἄσπρο στῆθος
μάτια ποὺ μισοκλείνουν στὸ λαμπύρισμα τῆς μέρας
καὶ πόδια ποὺ θὰ τρέχανε, κι ἂς εἶναι τόσο κουρασμένα,
στὸ παραμικρὸ σφύριγμα τοῦ κέρδους.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακὸς καὶ διψασμένος σὰν τὸ χόρτο,
ἄπληστος σὰν τὸ χόρτο, ρίζες τὰ νεῦρα του κι ἀπλώνουν-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
προτιμᾶ νὰ σφυρίξουν τὰ δρεπάνια στ᾿ ἄλλο χωράφι-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
ἄλλοι φωνάζουνε γιὰ νὰ ξορκίσουν τὸ δαιμονικὸ
ἄλλοι μπερδεύουνται μὲς στ᾿ ἀγαθά τους,  ἄλλοι  ρητο-
    ρεύουν.
Ἀλλὰ τὰ ξόρκια τ᾿ ἀγαθὰ τὶς ρητορεῖες,
σὰν εἶναι οἱ ζωντανοὶ μακριά, τί θὰ τὰ κάνεις;
Μήπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἄλλο πράγμα;
Μὴν εἶναι αὐτὸ ποὺ μεταδίνει τὴ ζωή;
Καιρὸς τοῦ σπείρειν, καιρὸς τοῦ θερίζειν.»

Γεώργιος Σεφέρης, Τελευταίος Σταθμός

12 ζητήματα δεοντολογίας σχετικά με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών που εργάζονται στα  Πειραματικά Πρότυπα Σχολεία

Με αφορμή την επικείμενη αξιολόγηση  των εκπαιδευτικών  των Πειραματικών Πρότυπων Σχολείων θέτω προς προβληματισμό 12 ερωτήματα, που αφορούν στη δεοντολογία  και την επιστημονική εντιμότητα αυτής της αξιολόγησης. Πέρα  από την επιστημονική, ιδεολογική ή πολιτική της διάσταση, θεωρώ ότι εγείρονται σοβαρά μεθοδολογικά προβλήματα παιδαγωγικής και κοινωνικής φύσεως. 
Συγκεκριμένα,

1. 1.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να αξιολογούμαι  σε κάτι που δεν έχω δει ποτέ να εφαρμόζεται στην τάξη,  όπως η διαθεματικότητα, το πρότζεκτ, οι συνθετικές εργασίες, η ομαδοσυνεργαστική μάθηση;
2. 2.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να περιορίζεται η ελευθερία του εκπαιδευτικού κατά τη διδασκαλία του και να αξιολογείται σε συγκεκριμένες τεχνικές και μεθόδους διδασκαλίας αμφίβολης και μη πιστοποιημένης  εγκυρότητας ;
3. 3.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να συναρτάται η επίδοση των μαθητών μόνο με την επάρκεια ενός εκπαιδευτικού;
4. 4.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να συνδέεται η προαγωγή και ο μισθός με την ικανοποίηση μιας σειράς υποκειμενικών και σχετικών κριτηρίων ;
5. 5.       είναι δεοντολογικό να εμπλέκονται στη διαδικασία της αξιολόγησης εκπαιδευτικών  άλλοι εκπαιδευτικοί ‘- οι εκπαιδευτικοί της ΕΠΕΣ, που είναι διορισμένοι και όχι
6. αιρετοί;
7. 6.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να αξιολογούν φορείς , διευθυντές, σύμβουλοι που δεν έχουν υποστεί ανάλογη αξιολόγηση ;
8. 7.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να μην προσμετρείται παρά ελάχιστα η προϋπηρεσία στα ΠΠΣ ;
9. 8.       είναι δεοντολογικό να εισάγεται  με την εγκύκλιο άρθρο άσχετο με το νόμο πλαίσιο που τιμωρεί ‘όσους δεν δεχτούν να αξιολογηθούν ;
10. 9.       είναι δεοντολογικό να αξιολογείται και μάλιστα τιμωρητικά  ο εκπαιδευτικός ο οποίος μέσα σε αντίξοες συνθήκες( έλλειψη σχολικών βιβλίων, ανεπαρκής επιμόρφωση, περικοπές στη χρηματοδότηση , απουσία κατάλληλων υποδομών) καταβάλλει τιτάνια προσπάθεια να βοηθήσει τους μαθητές του ;
11. 1   είναι δεοντολογικό να συνδέεται η οργανική θέση του εκπαιδευτικού με την επάρκεια του  σε μια σειρά από υποκειμενικά κυρίως κριτήρια ;  Είμαστε κατά το νόμο μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, που έχουμε αξιολογηθεί πολλές φορές μέσω  των σπουδών, του ΑΣΕΠ και της τοποθέτησης μας στα ΠΠΣ. Γιατί λοιπόν τόση πρεμούρα να αξιολογηθούμε και να χάσουμε την οργανική μας θέση ;  
12. 1  αλήθεια , τα κριτήρια της αξιολόγησης των  εκπαιδευτικών των ΠΠΣ ανταποκρίνονται σε εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης  έστω με αυξημένα προσόντα ή σε καθηγητές  ανώτατης εκπαίδευσης λέκτορες επίκουρους  , ή μήπως αυτοί θεωρούνται καταλληλότεροι για να διδάξουν σε ΠΠΣ ;
13.    είναι παιδαγωγικό, τέλος, να εισάγουμε στο σχολείο τακτικές φακελώματος και προγραφών με το φάκελο παρουσίας του εκπαιδευτικού στο σχολείο;  Αλήθεια ποιος είναι πιο συνεπής , ένας εκπαιδευτικός που φέρεται έντιμα, αγωνίζεται  και απεργεί όταν χρειάζεται για το μέλλον των μαθητών και των παιδιών του, διαφωνεί  με τους ανωτέρους του σε θέματα παιδαγωγικά   και  υπηρεσιακά  ή εκείνος που προσποιείται ότι όλα βαίνουν καλώς, που  προσπαθεί να μπει στην κάθε είδους ‘’αυλή‘’ , για να είναι αρεστός στην εκάστοτε διοίκηση;

Όλα οδηγούν σε   αιγυπτοποίηση    της Ελλάδας

Χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση τα μονοπώλια, η νέα τάξη της οικονομικής και ιμπεριαλιστικής ελίτ  τραπεζιτών και οικονομικών γιγάντων με σύμμαχο το σάπιο μιντιακό κατεστημένο και τους πολιτικούς εντολοδόχους τους επιβάλλουν άλλο ένα δυσβάσταχτο πακέτο περικοπών και φόρων στον ελληνικό λαό. Χιλιάδες απολύονται , η πείνα και οι αρρώστιες εξαπλώνονται και βασικά αγαθά όπως το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, το ψωμί και το γάλα μετατρέπονται σε σπάνια είδη.

 Αναντίστοιχη με τη σφοδρή αυτή επίθεση στην εργατική οικογένεια είναι η λαϊκή αντίσταση και η πολιτική αντιπαράθεση.  Πέρα από κάποιες μαζικές αλλά όχι ιδιαίτερα πολυπληθείς  συγκεντρώσεις ,  τον ρόλο αυτό παίζουν στα κανάλια και στα έντυπα η λεγόμενη  ευρώ- αριστερά και η λαϊκή δήθεν Δεξιά , ο  Σύριζα και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες , που προτείνουν αναδιαπραγμάτευση, περικοπή του χρέους και μια σειρά από διαχειριστικά μέτρα έναντι της πρωτοφανούς αυτής βαρβαρότητας που επιβάλλεται στην Ελλάδα.  Οποιαδήποτε άλλη λύση θεωρείται καταστροφική περιθωριοποιώντας όποιους προτείνουν ριζικές και επαναστατικές λύσεις, που θα δώσουν ελπίδα και όραμα στον εξαθλιωμένο ελληνικό λαό.  ΤΟ ΚΚΕ για παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει μια δύναμη συσπείρωσης όλων των δυνάμεων που επιζητούν διαγραφή του χρέους και χάραξη μιας άλλης φιλολαϊκής πολιτικής ακόμη και εκτός της ΕΕ. Η ενίσχυση ωστόσο από το κατεστημένο του νεοναζισμού και της  λεγόμενης κυβερνώσας αριστεράς και  ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης με αποπολιτικοποιημένα ψευτοδιλήμματα όπως ευρώ ή δραχμή, εντός της ΕΕ ή εκτός, κυβέρνηση της Αριστεράς ή όχι έφεραν το εν λόγω κόμμα από θέση αδυναμίας και περιθωρίου
’’φωνή βοώντος‘’  να επιμένει στη μόνη για το λαό σωτήρια λύση που είναι η αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ.

                Ως επακόλουθο της αδυναμίας άρθρωσης σοβαρού αντιμνημονιακού λόγου από τα προβαλλόμενα από τα ΜΜΕ κόμματα οι Έλληνες σύρονται καθημερινά σε νέα μνημόνια και εξωφρενικά χαράτσια που θα μετατρέψουν την καθημερινότητα σε ατέρμονο αγώνα για δουλειά και στοιχειώδες μεροκάματο.  Ταυτόχρονα όμως η απογοήτευση και η αντίδραση- αγανάκτηση θα μεγαλώνει και η εξέγερση δεν θα αργήσει να εμφανιστεί στα ελληνικά αστικά κέντρα. Με δεδομένο ότι τα ποσοστά όλων των κομμάτων θα μειωθούν δραματικά λόγω των αντιλαϊκών και δυσβάστακτων μέτρων  θα επικρατήσει ακυβερνησία που θα συνοδευτεί από νέκρωση των δημόσιων υπηρεσιών, χρεοκοπία,  βίαιες αντιπαραθέσεις  σε ανοιχτούς χώρους  με την αστυνομία ή και τον στρατό. Τέτοιες εικόνες σημειώθηκαν πριν λίγο καιρό στις πλατείες του Καΐρου  με χιλιάδες διαδηλωτές να συγκρούονται με την αστυνομία και το στρατό σε συνθήκες ακυβερνησίας και χάους.  Φυσικά και δεν ήταν παρά άλλη μία λαϊκή εξέγερση σε αραβική χώρα που χειραγωγήθηκε και απαξιώθηκε από τις ΗΠΑ  και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις.  Ενώ ο αιγυπτιακός λαός εξεγείρονταν για ψωμί και δουλειά, συνυφαίνονταν η διάδοχη κατάσταση του καθεστώτος Μουμπάρακ που ήταν αρχικά μια στρατιωτική  δικτατορία και  στη συνέχεια μια φιλοδυτική κυβέρνηση, που όχι μόνο δεν έλυσε στοιχειωδώς τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα αλλά  τον τελευταίο καιρό περιορίζει τις δημοκρατικές ελευθερίες και τη δυνατότητα άσκησης ελέγχου στην κυβέρνηση.

Ο έλεγχος  χαοτικών καταστάσεων και της λαϊκής εξέγερσης από την αμερικάνικη υπερδύναμη και τους σύμμαχους της στηρίζεται στην γενικότερη σπασμωδική και μεμονωμένη διαμαρτυρία,  που  περιχαρακώνεται και δεν προσεγγίζει μαζικά ακροατήρια. Οι συμμαχίες που επιχειρήθηκαν στην Αίγυπτο είχαν προσωρινό και συμβατικό χαρακτήρα αφού ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε περιθώριο πολιτικής συνεργασίας μεταξύ Αριστερών σχημάτων και μουσουλμανικών κινημάτων.         Κατά παρόμοιο τρόπο και στην Ελλάδα - και μακάρι να βγω λάθος -δεν θα δοκιμαστούν ριζοσπαστικές λύσεις αλλά νέα διαχείριση και διαπραγμάτευση του χρέους και των μνημονίων. Το ίδιο συνέβη άλλωστε στην Αργεντινή, μια άλλη κατεστραμμένη από το ΔΝΤ  χώρα. Ο λαός επομένως, τίθεται σε ρόλο κομπάρσου και παρατηρητή   εθισμένος έτσι και αλλιώς στη καναπεδίστικη  τηλεδημοκρατία και στη μοναχική μεμψιμοιρία.

Για να αποτραπούν αυτές οι αρνητικές για όλους μας εξελίξεις θα πρέπει να συμμετάσχουμε όλοι ενεργητικότερα στον αγώνα κατά της σημερινής πολιτικής  με την απεργία και τις διαδηλώσεις χωρίς να επιτρέπουμε σε κανένα να διαπραγματεύεται τα δίκαια μας εν ονόματι μας χωρίς όμως τη δική μας εξουσιοδότηση και παρουσία στις πολιτικές εξελίξεις.  Χρειάζεται να συστρατευτούμε κάτω από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ ως τις  μόνες συνεπείς  ιδεολογικά και πολιτικά δυνάμεις αυτή τη στιγμή στον τόπο μας.