Δεν ξεχνώ 

Η ανησυχητική διείσδυση του νεοφασισμού[1]  στην ελληνική κοινωνία  ,ως αποτέλεσμα  της έλλειψης ιστορικής παιδείας

1. Ένα «λουλούδι» που άνθισε στον κήπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ)

Πολλοί όπως ο γράφων δεν ανέμεναν τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές  για να καταλάβουν ότι το νεοφασιστικό φαινόμενο είχε ήδη μπολιαστεί σε τμήμα της νεολαίας και καλλιεργηθεί συστηματικά στην ελληνική κοινωνία των τελευταίων είκοσι ετών. Τα μηνύματα είχαν αρχίσει να έρχονται ήδη από το 1991 ανησυχτικά από άλλες  χώρες της ΕΕ ή και πρώην σοσιαλιστικές χώρες υπό την κηδεμονία της ΕΕ, όπως η Εσθονία , η Λιθουανία ή η Πολωνία όπου ο χιτλερισμός άκριτα και ανιστόρητα με προφανείς πολιτικές σκοπιμότητές εξισωνόταν με τον Κομουνισμό και πολλές πτυχές της αντίστασης των λαών κατά του ναζισμού αλλοιώνονταν και νοθεύονταν με αποτέλεσμα  ο σύγχρονος φασισμός και οι πολιτικοί ταγοί του να εξαγνίζονται από το τυχόν ένοχο παρελθόν τους και να εμφανίζονται  ως ένα άλλο είδος ριζοσπαστισμού «στολισμένο» πάντα  με τις απαραίτητες πατριωτικές και φιλολολαΐκές  κορώνες.

Πολλά έχουν γραφεί για τα αίτια αυτής της φασιστικής στροφής. Η πολιτική της ΕΕ και η συμβολή της στην καταστροφή του κράτους πρόνοιας, η διογκούμενη ανεργία, η συκοφάντηση του κομμουνισμού, η συντήρηση του λεγόμενου   «ήπιου φασισμού» από τα ΜΜΕ, η ταύτηση κάθε γνήσιας πατριωτικής και φιλολαϊκής υπεράσπισης του εθνικού κράτους πρόνοιας με το σωβινισμό και τον εθνικισμό, η δαιμονοποίηση εθνικών ομάδων και κρατών  και φυσικά  οι μετανάστες ως ο εύκολος ένοχος για τις ανεπάρκειες του κρατικού συστήματος υγείας και δικαιοσύνης . Άλλοτε πάλι, ο νεοφασισμός αποτελούσε ένα βολικό σκιάχτρο, ένα βολικό αντιδραστικό πόλο απέναντι σε  κεντροδεξίες ή κεντροαριστερές κυβερνήσεις που εμφανίζονταν ως οι  υπερασπιστες της δυτικής δημοκρατίας .

 Το παρόν άρθρο δεν θα ασχοληθεί με τα αίτια που προαναφέρθηκαν αλλά θα εστιάσει στην προσπάθεια των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία 38 χρόνια  να δημιουργήσουν ένα σχολείο της ιστορικής αμάθειας , της μερικής γνώσης , το σχολείο των εξετάσεων και του κονωνικού φραγμού που απαιτεί μόνο την αποστήθιση συγκεκριμένων γνωστικών τομέων  και ενοτήτων  , ενώ αδιαφορεί επιδεικτικά για άλλους σημαντικούς τομείς όπως την ιστορική μόρφωση[2] και την ανάγκη καλλιέργιας πολιτικής και ιστορικής κρίσης.

2. Η ψήφος στο Φασισμό , βλαστάρι του ιστορικού αναλφαβητισμού

   Ο φασισμός ή  ναζισμός  στη γερμανική του παραλλαγή ως πολιτική οργάνωση, καταγεγραμμένη ιδεολογία, κοσμοθεωρία και πρακτική δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Γεννήθηκε στο Μεσοπόλεμο και παρέδωσε τον κόσμο στο πνευματικό έρεβος, τον  χειρότερο πόλεμο που γνώρισε η ανθρωπότητα (50 εκατομμύρια νεκροί) , το ρατσιστικό μίσος και την καταστροφή. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους σημερινούς πολιτικούς εκφραστές  τέτοιων ιδεολογιών αποφεύγουν να καταδικάσουν το ναζιζιστικό φαινόμενο αλλά φτάνουν  να υιοθετούν σύμβολα και ιδέες του. Η στοιχειώδης έστω αντικειμενική γνώση βασικών σημείων και γεγονότων  του β ' παγκοσμίου πολέμου θα αρκούσε για να εξωβελιστεί από τη σφαίρα της πολιτικής και της  νομιμότητας  το νεοναζιστικό ή νεοφασιστικό φαινόμενο.

   Και αν προσπαθούσαμε να ανοίξουμε διάλογο με τις νεοφασιστικές ιδέες τι θα μπορούσε να προσφέρει στο μεταναστευτικό πρόβλημα  το «πογκρομ», το μίσος προς τον φτωχό μετανάστη, οι πράξεις βίας , η καταπίεση, ο χουλιγκανισμός μεταξύ κοινωνικών ομάδων. Και όμως κάποιοι ακόμη και σήμερα πιστεύουν ότι  αυτές οι πράξεις θα φέρουν "νόμο και τάξη". Τόσο έυκολα ξέχασε η ανθρωπότητα τα κηρύγματα μίσους των Χίτλερ, Μουσολίνι, Φράνκο, τα στρατόπερα συγκεντρώσεως , την κτηνοδία των κατακτητών σε βάρος του άμαχου πληθυσμού. Άραγε τα διδάσκονται αυτά οι μαθητές της Γ΄Λυκείου και με ποιο τρόπο;

    Το φασιστικό φαινόμενο υποστηρίχτηκε και εγκαθιδρύθηκε στην εξουσία από  το οικονομικό και πολιτικό κατεστημέμενο του μεσοπολέμου. Δεν έθιξε ούτε ήρθε σε ρίξη με τις κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές δομές. Πολέμησε με πάθος κυρίως  τις κομμουνιστικές ιδέες και έθεσε ως πρώτο στόχο την αποτροπή επέκτασης  της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Προσέφερε μυστικιστικές και ανορθολογικές λύσεις στα τότε κοινωνικά προβλήματα.  Νοσταλγία  για το αρχαίο μεγαλείο, θεοποίηση του ηγέτη. Σε τι διαφέρει άραγε η σημερινή φασιστική ιδεολογία ;  Αρκεί να διαβάσει κανείς σύγχρονα φασιστικά έντυπα και θα καταλάβει ότι αποτελούν αναβίωση των ίδιων εκείνων παρωχημένων και αντιδραστικών απόψεων.

    Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας πέρα από την εφιαλτική δοκιμασία της  Κατοχής, την καταστροφή και τη λεηλασία από τους κατακτητές, δεν έχουν περάσει ούτε πενήντα χρόνια από την επιβολή μιας στυγνής δικτατορίας που ενστερνίστηκε απόλυτα και χυδαία  τη φασιστική ιδεολογία , επέβαλε λογοκρισία, βασάνισε, εξόρισε, εκτέλεσε πολίτες για τα πολιτικά τους φρονήματα. Οι  έλληνες δικτάτορες του 1967  υποστήριζαν ότι ήρθαν  για να σώσουν   από την τότε κρίση. Τι κατάφεραν στο τέλος ; Ποια Ελλάδα παρέδωσαν   το 1974;

    Μια περιεκτική    διδασκαλία των βασικών σημείων  του κυπριακού προβλήματος και της προδοτικής στάσης των δικτατόρων το καλοκαίρι του 1974 θα αρκούσε για να καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από τα "αρχαία στολίδια" που φορούν κάποιοι ακόμη και σήμερα.

Η ιστορία παρότι διδάσκεται ως μάθημα σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. προσφέρεται στους μαθητές ως νεκρή , ξένη προς την πραγματικότητα γνώση, υποταγμένη στα κελεύσματα της σύγχρονης μιντιακής πραγματικότητας και των πανελλαδικών εξετάσεων.

---

[1] Ο νεοφασισμός στο παρόν άρθρο δεν συνδέεται μόνο με συγκεκριμένα κόμματα αλλά και με ιδεολογικές εκφάνσεις, ρητορική  και συμπεριφορές που συναντώνται σε διάφορες πολιτικές παρατάξεις , στο δημόσιο λόγο πολιτικών και δημοσιογράφων, διανοουμένων αλλά και απλών ανθρώπων.

[2] Σε πρόσφατη έρευνα σημειώνεται μεγάλη έλλειψη στις ιστορικές γνώσεις σχετικά με την νεότερη ελληνική ιστορία. Βλ  Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΑΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, Δύο στους τρεις μαθητές αγνοούν την Ιστορία της αντίστασης και του Πολυτεχνείου ΄73, http://katsikas.8k.com/articles/artro9.html ,Μαυροσκούφης Κ  Δ, Η σχολική Ιστορία στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, [1975-1995]. Η μεταπολεμική εκδοχή του σισύφειου μύθου, εκδ. Αφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1987,σ. 17.

Ποιος είναι ο σκοπός της τωρινής πολιτικής ;

Η ληστρική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών  πόρων της χώρας .

Πώς θα την επιτύχουν κυβερνώντες και Τρόικα ;

·         Με τις αποκρατικοποιήσεις , την πώληση δηλαδή αντί πινακίου φακής των μεγάλων και κρίσιμων δημόσιων οργανισμών

·         Με την περαιτέρω μείωση των δημόσιων εσόδων  (δημόσιες δαπάνες υγείας, παιδείας)

·         Τη χαριστική φορολογική πολιτική προς το μεγάλο κεφάλαιο

·         Τη διαρκώς εντεινόμενη φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού

·         Τη μείωση των μισθών και συντάξεων (ότι μείνει) σε επίπεδα Άπω Ανατολής

·         Την πνευματική , ηθική και εθνοτική (σε επίπεδο εθνικού πολιτισμού) απογύμνωση από παραδοσιακές αξίες , ήθη και έθιμα του λαού μας , ιστορικές παρακαταθήκες  που  δυσκολεύουν το έργο της οικονομικής και αξιακής υποδούλωσης της ελληνικής κοινωνίας.

Ποιος είναι ο ρόλος των επιχειρηματικών και κρατικών ΜΜΕ σε αυτό το σχέδιο ;

•    Προβάλλουν διαρκώς την αναγκαιότητα των ιδιωτικοποιήσεων και της πώλησης της δημόσιας περιουσίας

·         Μιλάνε για φοροδιαφυγή αγνοώντας την φορολογική ανοχή του κράτους στα εξωφρενικά κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων

·         Ενοχοποιούν τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων

·         Μιλούν για μείωση του δημόσιου τομέα και των δημόσιων υπαλλήλων κάτι που θα σήμαινε περαιτέρω υποβάθμιση του εναπομείναντος κράτους πρόνοιας και δικαίου. Η υποβάθμιση αυτή θα οδηγήσει σαν ώριμο φρούτο τη δημόσια υγεία , ασφάλεια, παιδεία σε ιδιωτικοποίηση.

·         Αποχαυνώνουν τις λαϊκές μάζες με ευτελή εισαγόμενα σήριαλ, κιτς προγράμματα τηλεκουτσομπολιού,  στημένες τηλε-συζητήσεις με «μαϊντανούς» και  οικονομολόγους της νεοφιλελεύθερης  αντίληψης,

·         Ενοχοποιούν για την αυξανόμενη εγκληματικότητα όχι την αθλιότητα και τη φτώχεια  αλλά  τον «ξένο» και  τον ασιάτη μετανάστη του υποβαθμισμένου από χρόνια αστικού ιστού της Αθήνας

Στην καρδιά του σκότους

Η εποχή μας είναι αναμφισβήτητα η καρδιά του σκότους ή  θα έλεγα της παρακμής. Πνευματική έρημος, παραπληροφόρηση, προβολή του παράλογου και του φασισμού ως πιθανής λύσης , ελπίδα για κάτι που δεν θα έρθει ποτέ, συμβιβασμός με την υποτέλεια και τη βαρβαρότητα, όπως εκφράζεται με τους αλλεπάλληλους αντικοινωνικούς  φόρους, τα μνημόνια και τον εργασιακό μεσαίωνα.  

Η πνευματική έρημος εντοπίζεται στην παντελή έλλειψη στοχαστικού και κριτικού δημόσιου λόγου πάνω στη σημερινή βαρβαρότητα και τον εκφασισμό μέρους της κοινωνίας. Οι σημερινοί διανοούμενοι , συγγραφείς, λογοτέχνες, επιστήμονες προτιμούν την φιλοσοφική ενατένιση παρά την αντιμετώπιση των πρακτικών προβλημάτων, συχνά μάλιστα συνοδοιπορούν με το κατεστημένο που ευθύνεται για την σημερινή κατάσταση.  Πολλά γράφονται για το «ένδοξο παρελθόν» ,για το σήμερα μόνο ένας καταγγελτικός  μηδενιστικός λόγος που πάντως ήρθε λίγο καθυστερημένα αν κρίνουμε από τα όσα γράφουν για την ζοφερή υποβόσκουσα κρίση των τελευταίων δεκαετιών . Το να κατηγορείς τα κόμματα ή το κατεστημένο δεν σε αθωώνει αυτομάτως από τις δικές σου ευθύνες ως ταγού του πνεύματος και της επιστήμης. Και φυσικά τίποτα για την ουσία , την ιδεολογία, το περιεχόμενο της πολιτικής που ασκήθηκε και ασκείται.    

Τίποτα για τον εκφασισμό που τεχνηέντως καλλιεργήθηκε τα τελευταία χρόνια από τα επιχειρηματικά ΜΜΕ, την ανάδειξη του φασιστικού σωβινισμού ως πολιτικής δύναμης και ισοδύναμου συνομιλητή.  Τη λύση στα κοινωνικά προβλήματα θα μας την έδιναν  οι νοσταλγοί της χούντας , οι ελληνορθόδοξοι, και πλέον οι θαυμαστές του Χίτλερ.  Οι υπερασπιστές διανοούμενοι του ευρωπαϊκού ανθρωπισμού κάπου στο δρόμο ξέχασαν τις αρχές της ανεκτικότητας, της ανεξιθρησκίας και της ισονομίας. Δεν είναι τυχαίο που και σήμερα σε έγκριτες ευρωπαϊκές εφημερίδες  μάλλον φιλελεύθερες ή μετριοπαθείς κάνουν θραύση φασιστικές, ρατσιστικές επιθέσεις ενάντια σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με υπόστρωμα τους οικονομικούς ανταγωνισμούς.

Η παραπληροφόρηση και η συσκότιση σχετικά με τα πραγματικά αίτια της οικονομικής κρίσης  συντελούνται με την μανιώδη ενασχόληση με την παραπολιτική , την ποδοσφαιροποίηση, την περιγραφική και μελό καταγγελτική τάχα  μου  αντίληψη των δεκάδων αυτοκτονιών συνανθρώπων μας που αποτελούν τη θυσία στον Μόλωχ της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Κάπου εκεί στο σκοτάδι ή την ομίχλη που εξαφανίζει την αλήθεια γεννιέται η φενάκη της δήθεν αριστερής αλλαγής που παράγεται πάντως από τα ίδια σαθρά υλικά, τις παλαιές νοοτροπίες, την αποδοχή της ΕΕ  των  πολυεθνικών, τη θεοποίηση του κατακτητικού υπερόπλου που ονομάζεται ευρώ-νόμισμα.  Οι τελευταίες εκλογές απέδειξαν ότι η μικροαστική φοβία μιας από καιρό κατηργημένης μικροαστικής τάξης που έχει μετατραπεί πλέον σε προλεταριάτο  καλά κρατεί.

Οι Έλληνες εξέλεξαν «υπεύθυνες» πολιτικές δυνάμεις που θα συνεχίσουν τη μνημονιακή πολιτική των απολύσεων και των άδικων φόρων,  θα προσπέσουν στην γερμανίδα καγκελάριο για λίγα εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να ενισχυθούν οι κατασκευαστικές εταιρείες , προτίμησαν την εκ του ασφαλούς ψευτοπατριωτική και φασίζουσα ακροδεξιά για να δώσει αγώνα χαρακωμάτων ενάντια σε μερικούς εξαθλιωμένους νεόπτωχους που πάντως εξακολουθούν να ταΐζουν τα ταμεία  των πολυεθνικών ως φθηνή εργατική δύναμη. Εξέλεξαν βέβαια και την «Αριστερά» του συμβιβασμού και της  σύγχυσης που  καταγγέλλει αλλά στην πράξη συμφωνεί και συζητά στα ίδια καπιταλιστικά πλαίσια. 

Μερικά «αφελή» ερωτήματα :

• Γιατί οι Έλληνες επιμένουν να ψηφίζουν  «μνημονιακά» κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ  κλπ)  και να τα καθιστούν ρυθμιστές των πολιτικών εξελίξεων , ενώ από την άλλη πλευρά υποφέρουν  και «θυμώνουν» με τα αντικοινωνικά και βάρβαρα μέτρα που προκύπτουν από το μνημόνιο ;
• Πιστεύουν σοβαρά κάποιοι ότι το μνημόνιο μπορεί να γίνει καλύτερο ;
• Οι πεινασμένοι, οι άνεργοι , οι πένητες έχουν κάποια αξία ή είναι  θυσία για να μας ακούσει δήθεν «ο θεός της ανάπτυξης»;
• Πέραν του ΚΚΕ μπορεί να μας πει κάποιο από τα κόμματα ποιο είναι το σχέδιο του σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ ;
• Πόσοι άνεργοι θα χρειαστούν ή πόσα νέα χαράτσια για να καταλάβει τούτος ο λαός  ότι ο «ευρωμονόδρομος» οδηγεί στην καταστροφή;
• Γιατί κάποιοι ξαφνιάζονται με τα λόγια της Κριστίν Λαγκάρντ;  Δεν ήξεραν τι εστί ΔΝΤ;
• Πότε θα ψηφίσουμε επιτέλους με κριτήρια πολιτικά και θα παύσουμε να υιοθετούμε κριτήρια «life style» ;
• Θέλετε όμορφους , ψύχραιμους, μάγκες δημαγωγούς ή κόμματα αρχών και ιδεολογίας; 
• Ποιον εξυπηρετούν οι κραυγές και τα πογκρόμ ρατισισμού  κατά των μεταναστών και των φτωχών ασιατών του ήδη από χρόνια εγκαταλελειμμένου κέντρου της Αθήνας ; 
• Είναι η λύση στη φτώχεια και στη βαρβαρότητα που ζούμε η επίκληση μερικών γραφικών φασιστοεϊδών, ανιστόρητων θαυμαστών του Χίτλερ και ανθρώπων του υποκόσμου;

Παγιώθηκε το μνημόνιο

Αφού μετά από τα συσσίτια, τις διαδηλώσεις, τις στρατιές ανέργων , την τυπική και ουσιαστική υποδούλωση στους τραπεζίτες έχουμε ξανά μια βουλή με κόμματα ρυθμιστές υπέρ του μνημονίου, νεοφασίστες και κάτι από «life style αριστερά», νομίζω ότι μιλάμε για ουσιαστική νίκη της αντίδρασης και του μνημονίου.  Οι εκλογές της 6^ης Ιουνίου υπήρξαν μια ευκαιρία για  το λαό να αποδοκιμάσει τις υφιστάμενες πολιτικές, να θέσει σε νέες βάσεις τον πολιτικό διάλογο  και να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην Ευρώπη. Αντίθετα επικράτησε η οργή και η σύγχυση  ορισμένων αγανακτισμένων που έπαιξαν το παιχνίδι του κατεστημένου βαφτίζοντας διαμαρτυρία την ψήφο στο φασισμό και στους «λίγο Ευρώπη, λίγο όχι στο  μνημόνιο, λίγο αριστερά, λίγο δεξιά » δημαγωγούς. Ουσιαστικά επιβραβεύτηκαν οι κολοτούμπες, η αριστερή συστημική και πλήρως εναρμονισμένη με το σύστημα αντίληψη που ζητά να ζήσουμε «αρμονικά» με την ισχύουσα βαρβαρότητα. Αργά ή γρήγορα θα συγκληθεί νέα κυβέρνηση σε πλήρη συμφωνία με το μνημόνιο .  Ο αγώνας συνεχίζεται  

H ψήφος σου έχει δύναμη και νόημα

Οι επερχόμενες εκλογές δεν είναι απλά άλλη μια ευκαιρία να καγχάσουμε το πολιτικό σύστημα, να αδιαφορήσουμε ή να ψηφίσουμε με κριτήρια «ποδοσφαιρικά».

 Από την ψήφο μας θα εξαρτηθεί :

• η βιωσιμότητα των οικογενειών μας λόγω των σχεδιαζόμενων νέων χαρατσιών και φόρων αλλά και των μειώσεων στους μισθούς μας
• η υγεία ημών και των παιδιών μας, αφού ήδη χρυσοπληρώνουμε φάρμακα (γενόσημα), εξετάσεις και  γιατρούς.
• η καταδίκη στη φτώχεια χιλιάδων συμπατριωτών μας ή και των ιδίων αφού με μαθηματική ακρίβεια η ανεργία θα καλπάσει μέσα από τα νέα μνημόνια που ετοιμάζονται.
•   η ακόμη μεγαλύτερη υποδούλωση μας ως πολίτες και ως κράτος στα ξένα μονοπώλια , στο ΔΝΤ και την Τρόικα.
•   η δυνατότητα να εκφραζόμαστε ως πολίτες δημοκρατικά αφού ετοιμάζονται νέοι νόμοι για την απαγόρευση των διαδηλώσεων , στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενίσχυση της προπαγάνδας.
• η ύπαρξη ή μη  μετεκλογικά  υποβοηθητικών και άλλων κολαούζων του κατεστημένου (Οικολόγοι, Ανεξάρτητοι, Δημοκρατικοί, Νεοφασίστες)  που μέσα από την αντιμνημονιακή ρητορεία και τον δήθεν καταγγελτικό λόγο ελπίζουν σε κυβερνητικούς θώκους στις νέες κυβερνήσεις συνεργασίας 
  
• η υπαγωγή μας ως δημόσιων υπαλλήλων σε καθεστώς αυταρχισμού και (αν)αξιολόγησης αφού θα ενισχυθούν έτσι οι ημέτεροι, οι διορισμένοι και οι κομματικές επιτροπές ελέγχου.
• αν εκατοντάδες σχολεία θα κλείσουν για να γίνει η εκπαίδευση πιο ανταγωνιστική 
• αν η μονιμότητα στο δημόσιο  θα αποτελέσει  μακρινή ανάμνηση
• αν τα ελληνικά πανεπιστήμια μετατραπούν σε κέντρα κατάρτισης 
• αν αν θα επιτρέψουμε στους απατεώνες και τους ημετέρους να ληστέυουν το δημόσιο χρήμα

Άρα η ψήφος σου έχει δύναμη και νόημα. Μην την χαραμίσεις και μετά μεμψιμοιρείς για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.