Δάσκαλοι και υπαλληλίσκοι

Στα είκοσι  περίπου χρόνια που υπηρετώ την εκπαίδευση κατάλαβα ότι πέρα από ιδεολογικές, και επιστημονικές διαφορές υπάρχει μία θεμελιώδης διαφορά που προσδιορίζεται από   το πώς αντιλαμβάνεται ο κάθε εκπαιδευτικός  το έργο που επιτελεί.  Άλλοι εκπαιδευτικοί  θεωρούν την εκπαίδευση απλά και μόνο  δουλειά , δημοσιοϋπαλληλικό καθήκον, αντιμετωπίζουν την τάξη περίπου σαν μια στείρα καθημερινότητα, μια σειρά από υποχρεώσεις,  που θα τους οδηγήσει κάποτε στο εφάπαξ και τη σύνταξη με τιμές και μπράβο. Οι ίδιοι αυτοί φροντίζουν να μην χαλάνε τα χατίρια της εκάστοτε διοικητικής εξουσίας, είναι έτοιμοι να κλείσουν και το σχολείο,  αν τους το επιβάλει ο προϊστάμενος τους . Πρώτιστη φροντίδα τους είναι η δημόσια εικόνα τους σε διοίκηση, γονείς και μαθητές  θυσιάζοντας οποιαδήποτε  ελάχιστη ηθική αξία ή υποχρέωση  απέναντι στους συναδέλφους τους.  

Το ατομικό συμφέρον έτσι, κυριαρχεί σε βάρος του συλλογικού όπως και αν λέγεται αυτό , σωματείο, ένωση, σχολείο. Η απεργία είναι απαγορευμένη λέξη για αυτούς, όπως και η στάση εργασίας, η ένσταση, το υπόμνημα διαμαρτυρίας. Όλα είναι υπέροχα ακόμη και αν απολυθούν συνάδελφοί τους στην ίδια μονάδα  ή αν υποστούν κάποια διοικητική κύρωση εξαιτίας του αυταρχισμού κάποιων ιθυνόντων. Στο πλαίσιο του αμοραλισμού τους όλα επιτρέπονται, το παράνομο φροντιστήριο, ο χρηματισμός, « το ιδιαίτερο»  σε μαθητές της ίδιας τους της τάξης με τη μόνιμη επωδό:  «τι να κάνω, δεν βγαίνω».  Ως πιστός υπηρέτης του συστήματος όσο σαθρό και αν είναι αυτό, βλέπει συχνά το όνομά του να φιγουράρει  σε συμβούλια και σε  επιτροπές , αφού εκεί δεν επιλέγονται οι πιο άξιοι αλλά οι πιο υπάκουοι. Έναν τέτοιο δάσκαλο θα τον χαρακτήριζα  εύκολα «σκλάβο», «πρόβατο» «υπαλληλίσκο» έναν άνθρωπο που βρήκε ανοιχτή την πόρτα της εκπαίδευσης και μπήκε, που παρότι μπορεί να πληροί τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ενός μαθήματος αποτελεί επικίνδυνο  αντιπρότυπο  για τους μαθητές του.

Στον κλάδο των εκπαιδευτικών υπηρετούν όμως,  και αυτοί που επέλεξαν ως στάση ζωή  να διδάξουν σε τάξη, που αψήφησαν την ψυχική κούραση και την ένταση του μαθήματος, που πρόταξαν αρχές και αξίες  προκειμένου να θυσιάσουν την καλή γνώμη του περίγυρου, περιορίστηκαν στον φτωχό πλην τίμιο μισθό τους.  Πήραν την πρώτιστη ικανοποίηση από την πρόοδο των μαθητών τους  και τους κοίταξαν όλους τίμια στα μάτια χωρίς διακρίσεις.  Απαίτησαν ίση μεταχείριση και στάθηκαν αλληλέγγυοι στους συναδέλφους τους . Μπορεί να διαφωνούσαν με την εκάστοτε συνδικαλιστική ηγεσία αλλά απήργησαν σεβόμενοι τα αιτήματα και τους παλαιότερους αγώνες των εργαζομένων. Είδαν πρώτιστα  τον εαυτό τους ως πρότυπο για τους μαθητές τους και ύστερα ως υπάλληλο. Δεν ξέχασαν ότι η συμπεριφορά τους μπορεί να χαντακώσει  κυριολεκτικά δεκάδες νέες ψυχές που ετοιμάζονται για την κοινωνία. Κοίταξαν επίσης, τους μαθητές τους και είδαν το καλύτερο αύριο και την ελπίδα. Δεν δίστασαν τέλος να αμφισβητήσουν τον πολιτικαντισμό και την προπαγάνδα της εκάστοτε εξουσίας  εκφράζοντας με παρρησία την επιστημονική τους θέση.

Ραφαέλ Κορέα, Πρόεδρος του Ισημερινού. Πώς ένας αριστερός πατριώτης πολιτικός σεβάστηκε και υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια του λαού του και της χώρας του (Από το Wikipedia)

Ο Ραφαέλ Κορέα (Rafael Vicente Correa Delgado) είναι πολιτικός από τον Ισημερινό, Πρόεδρος της χώρας από το 2007. Το 2009 επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 26 Απριλίου. Εκτός από ισπανικά, ομιλεί κέτσουα, αγγλικά και γαλλικά. Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στο Γουαγιακίλ στις 6 Απριλίου του 1963. Σπούδασε Οικονομικά στη γενέτειρά του (Universidad Católica de Santiago de Guayaquil) το 1987. Τον Ιούνιο του 1991 απέκτησε τίτλο Μάστερ στα Οικονομικά από το πανεπιστήμιο της Λουβαίν, στο Βέλγιο. Το 1999 απέκτησε και άλλο μάστερ στα Οικονομικά, από το πανεπιστήμιο του Ιλινόις στις ΗΠΑ και διδακτορικό τίτλο τον Οκτώβριο του 2001.
Το 2005 υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών για μικρό χρονικό διάστημα επί προεδρίας του Αλφρέδο Παλάσιο. Την περίοδο αυτή υποστήριξε τη μείωση της φτώχειας και την οικονομική ανεξαρτησία. Παραιτήθηκε εξαιτίας της αναστολής της καταβολής ενός δανείου από την Παγκόσμια Τράπεζα προς τον Ισημερινό, ύψους 100 εκατομ. δολαρίων. Στην επιστολή της παραίτησής του, ο Κορέα καταδίκασε τις πιέσεις προς τον Παλάσιο[4]. Την περίοδο της παραίτησής του, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ο Κορέα ήταν ο πιο αξιόπιστος αξιωματούχος, με το 57% των κατοίκων του Ισημερινού να δηλώνουν ότι τον εμπιστεύονταν.
Εξελέγη Πρόεδρος με 57,2% έναντι 42,7% για τον Άλβαρο Νομπόα στο δεύτερο γύρο στις 26 Νοεμβρίου του 2006 με το κόμμα Alianza PAIS (Patria Altiva i Soberana), διαψεύδοντας τις δημοσκοπήσεις, που έφεραν ως νικητή τον αντίπαλό του. O Κορέα είχε κερδίσει 23,3% στον πρώτο γύρο της 15 Οκτωβρίου του 2006 έναντι 26,1 για τον αντίπαλό του, Άλβαρο Νομπόα. Ουμανιστής αριστερός, ο Κορέα ορκίστηκε Πρόεδρος στις 15 Ιανουαρίου του 2007. Ο φιλελεύθερος Κορέα κέρδισε και στο δημοψήφισμα για τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης με 78,1% στις 15 Απριλίου του 2007.
Την άνοιξη του 2008 ο Κορέα διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της χώρας του με την Κολομβία μετά την επιχείρηση δυνάμεων της Κολομβίας στο έδαφος του Ισημερινού κατά την οποία βρήκε το θάνατο υψηλόβαθμο στέλεχος των FARC, την 1η Μαρτίου. O Ισημερινός κατήγγειλε παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητάς του και στο πλευρό του τάχθηκαν η Βενεζουέλα, η Κούβα και η Νικαράγουα, με τις ΗΠΑ να στηρίζουν πλήρως την Κολομβία. Η ανακοίνωση της απέλασης του Κολομβιανού πρεσβευτή από το Κίτο έγινε σε τηλεοπτικό διάγγελμα του Κορέα στις 2 Μαρτίου του 2008 και συνοδεύτηκε από κινητοποίηση του στρατού της χώρας του στα σύνορα με την Κολομβία. Tον Ιούνιο του 2008 συνελήφθησαν 3 άτομα ως ύποπτα για σχέδιο δολοφονίας του Κορέα.
Το Δεκέμβριο του 2008 απαρνήθηκε το εθνικό χρέος, χαρακτηρίζοντάς το παράνομο επειδή συσσωρεύτηκε μέσω συμφωνιών που υπέγραψαν στρατιωτικά καθεστώτα και υποσχέθηκε να προσφύγει σε διεθνή δικαστήρια για το θέμα.
Ο Κορέα πέτυχε σημαντική νίκη με την έγκριση του νέου Συντάγματος, σε δημοψήφισμα , στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008.Το νέο Σύνταγμα, το εικοστό στην Ιστορία της χώρας, εγκρίθηκε από τους πολίτες με υψηλό ποσοστό, που έφτασε το 63,9%, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα..
Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 26 Απριλίου του 2009. Επιβεβαιώνοντας τις δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά κέντρα, ο Κορέα επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 51,7% των ψήφων έναντι 28% του βασικού του αντιπάλου, Λούσιο Γκουτιέρες , πρώην πρόεδρου του Ισημερινού. Η εκλογή του από τον πρώτο γύρο είναι μοναδική στο είδος της για πρόεδρο από το 1979. Στην πρώτη του ομιλία μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων ο Κορέα ευχαρίστησε το εκλογικό σώμα.Ορκίστηκε για μία ακόμη θητεία στις 10 Αυγούστου του 2009.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2010 ο Πρόεδρος Κορέα δέχτηκε επίθεση στο Κίτο από αστυνομικούς και στρατιωτικούς που διαμαρτύρονταν για περικοπές σε συγκεκριμένα προνόμια και επιδόματα. Η κυβέρνηση κατήγγειλε ότι σημειώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος σε βάρος του Προέδρου και κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Ασφαλείας, Μιγκέλ Καρβαχάλ. Πρόσφατα εξασφάλισε την επανεκλογή του έως το 2017. Η πολιτική του πέτυχε τη δραστική  μείωση της φτώχιας, της ανεργίας και της εγκληματικότητας.

Μια που είναι επίκαιρη η συζήτηση, ξαναδημοσιεύω το παλιότερο άρθρο μου "Είναι δημοκρατία ;"

Το πολίτευμα που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε σήμερα «δημοκρατία» είναι το σύστημα διακυβέρνησης που μας κληρονόμησε με κάποιες επιμέρους αλλαγές η Γαλλική Επανάσταση. Είναι ένα σύστημα εξουσίας που υπηρέτησε κυρίως την μεγαλοαστική τάξη και εξασφάλισε την διαιώνιση της κυριαρχίας της πάνω στις οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το κοινοβούλιο είναι η καρδιά αυτού του πολιτεύματος, αφού οι περισσότερες λειτουργίες εξαρτώνται αλλά και καθορίζονται από αυτό το σώμα. Η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας εκφράζεται κυρίως μέσα από την εκλογή των βουλευτών αλλά και με μια σειρά από συμβάσεις, όπως η αρχή της πλειοψηφίας αλλά και η «κοινή γνώμη», όπως αποκρυσταλλώνεται κυρίως μέσα από το εν πολλοίς κατευθυνόμενο ιδεολογικά και οικονομικά δίκτυο των ΜΜΕ.
Διασφαλίζεται, ωστόσο, με αυτόν τον τρόπο πράγματι η υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και πώς νομιμοποιείται μια κυβέρνηση σχετικής πλειοψηφίας να λάβει καίριες αποφάσεις που αφορούν σύνολο του πληθυσμού μιας χώρας;
Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε την διάψευση των ελπίδων που στήριξε ο μεταπολεμικός κόσμος σε αυτή τη «δημοκρατία». Οι πολιτικοί έγιναν πιόνια στα δάχτυλα ορισμένων οικονομικών κολοσσών και παραμέρισαν το δημόσιο συμφέρον προς όφελος του προσωπικού. Κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα σε επιλογές υψηλού ρίσκου και φόρτωσαν τα χρέη στις πλάτες των πολιτών. Αποδέχτηκαν με δουλοπρέπεια τις κεντρικές επιλογές της ΕΕ εξυπηρετώντας αποκλειστικά τους στόχους ορισμένων τραπεζικών οργανισμών. Νέκρωσαν τις τοπικές οικονομίες για εφαρμόσουν τις επιταγές της ελεύθερης αγοράς. Πρόταξαν την παιδεία της αγοράς και υποβάθμισαν την γενική βασική μόρφωση. Και όλα αυτά με το μίνιμουμ της συναίνεσης, την υπερψήφιση δηλαδή από την κομματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το δημοψήφισμα θεωρήθηκε επικίνδυνη πολυτέλεια για τα κυβερνητικά επιτελεία, μια πολυτέλεια ωστόσο που αποτελεί περισσότερο νομιμοποιητική βάση από μια νόθα πλειοψηφία που στηρίζεται μάλιστα και σε ένα πλειοψηφικό στις περισσότερες χώρες εκλογικό σύστημα.
Το άλλο μεγάλο πρόβλημα αυτής της δημοκρατίας είναι τα κόμματα, οι κυβερνήσεις και ο έλεγχος τους. Το πολίτευμα που επικρατεί στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες ευνοεί την προστασία του βουλευτή ή και του κυβερνητικού αξιωματούχου σε βαθμό που διαταράσσεται η συνταγματική αρχή της ισότητας απέναντι στο νόμο. Ασυλία αλλά και ευνοϊκοί όροι παραγραφής των αδικημάτων διευκολύνουν τους βουλευτές αλλά και τους υπουργούς να παρανομήσουν και να διαφύγουν οποιονδήποτε ποινικό ή ηθικό έστω στιγματισμό. Η γνωστή τον τελευταίο καιρό φράση «μαζί τα φάγαμε» και ο εύκολος συμψηφισμός προκαλούν σκόπιμη σύγχυση αλλά και αδιαφορία στους πολίτες.
Έτσι τελικά αυτή η αποκαλούμενη «δημοκρατία» γίνεται υπόθεση των λίγων, λίγοι εκλογείς, λίγοι ευνοούμενοι, λίγοι κατατοπισμένοι στις εξελίξεις και κυρίως λίγοι οι συμμετέχοντες στην εξουσία.

Το πρώτο βήμα έγινε. Το ξεκόλλημα από τον καναπέ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο γερή κόλλα υπήρχε. Αφήστε τα κανάλια των εφοπλιστών στον μοναχικό δρόμο τους. Ούτε κι αυτοί οι παρουσιαστές δεν τα πιστεύουν αυτά που λένε. Αψηφήστε όλους αυτούς που θεωρούν τη λαϊκή συγκέντρωση πράξη βίας. Η διαδήλωση και το συλλαλητήριο είναι ο μόνος πραγματικός χώρος επικοινωνίας και αντίστασης. Κάθε μέρα θα πρέπει η Αθήνα να ασφυκτιά από συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες μέχρι να   φύγουν οι κλέφτες των ονείρων μας.

Η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μέσα από το νόμο για τα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία (ΠΠΣ)

Για τις εγγενείς αντιφάσεις και συγχύσεις του νομοσχεδίου για τα  ΠΠΣ έχω μιλήσει  αρκετά σε προηγούμενα άρθρα μου.  Σήμερα θα φωτίσω  μια άλλη πλευρά του νέου νόμου  που αφορά στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών όχι μόνο αυτών που θα εργαστούν σε αυτά τα σχολεία αλλά και εκείνων που εργάζονται στα τυπικά σχολεία.

Διαβάζοντας το θεσμικό πλαίσιο των Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων μπορεί κανείς να το περιγράψει με δύο λέξεις : Ανταγωνισμός και  Αξιολόγηση. Ο ανταγωνισμός διέπει κυρίως το θεσμοποιημένο κυνήγι της αριστείας, όπως διατυπώνεται στο νόμο για τα ΠΠΣ αλλά και το κυνήγι της επιτυχίας σε σχολικούς διαγωνισμούς ( άρθρο 36, παράγραφος δ και άρθρο 50).  Η αξιολόγηση εφαρμόζεται παντού, από το μαθητή που δοκιμάζεται κατά την εισαγωγή του και σε όλη την περίοδο των σπουδών του μέχρι τον τελευταίο κλητήρα του σχολείου .  Αυτός βέβαια που καλείται να σηκώσει το βάρος της λειτουργίας  του ΠΠΣ είναι ο ίδιος ο εκπαιδευτικός , ο οποίος παρά τα διαπιστωμένα  προσόντα του θα πρέπει καθημερινά να δίνει εξετάσεις στους ανωτέρους του, διευθυντές, συμβούλους, στις τοπικές επιτροπές , στον περιφερειάρχη αλλά και στον ίδιο τον υπουργό  για την αξία του και την παιδαγωγική του επάρκεια. Ίσως τελικά χρειαστεί ο ίδιος ο εκπαιδευτικός  τον ψυχολόγο του σχολείου περισσότερα από τον καθένα.

Η αξιολόγηση  του εκπαιδευτικού έργου (άρθρο 50) γίνεται κάθε δεύτερο έτος και εξετάζει την συνολική απόδοση  της σχολικής μονάδας, την επίτευξη των στόχων που τέθηκαν στην αρχή της χρονιάς,  τις «επιτυχίες του εκπαιδευτικού»  αλλά και τη συνεισφορά του σε προγράμματα και «καινοτόμες δράσεις» . Βέβαια στην αρχή κάθε έτους  θα πρέπει να έχει κατατεθεί ήδη ένα σχέδιο δράσης , οι σκοποί και οι στόχοι της κάθε πρότασης αλλά και τα μέσα που θα απαιτηθούν.  Και όλα αυτά πέρα από την επιστημονική του εργασία, την εκπαίδευση των φοιτητών ή άλλων επιμορφούμενων, τη συνεργασία του σε ομίλους μαθημάτων, τη γραφειοκρατική εργασία στα κενά του ωρολογίου  προγράμματος και κάπου εκεί ανάμεσα σε εφημερίες και  στην μελέτη των μαθητικών εργασιών θα πρέπει να βρει χρόνο να δεχτεί γονείς ή  μαθητές. Το υπουργείο βέβαια, προνοώντας για τη ψυχική υγεία του εκπαιδευτικού έδωσε αμέσως  τη λύση. Αφού κατά τη διάρκεια του σχολικού προγράμματος είναι δύσκολο να εκτελεστούν όλα αυτά τα καθήκοντα , μπορείτε κ. εκπαιδευτικοί να ‘ρθείτε το απόγευμα, να συνεδριάζετε, να δέχεστε τους γονείς, να συναντάτε τους αξιολογητές σας λίγο μετά το μεσημέρι.  Αρκεί να λάβει απόφαση το εποπτικό συμβούλιο του Πρότυπου Πειραματικού Σχολείου.(άρθρο 45)

Αλλά πάλι, μην ανησυχείτε, αυτό δεν θα συνεχιστεί επ’ άπειρον, μόνο πέντε έτη.  Πράγματι, η θητεία των εκπαιδευτικών που θα υπηρετούν στα ΠΠΣ  θα είναι πενταετής.  Στη διάρκεια αυτών των πέντε χρόνων δεν επιτρέπονται αποσπάσεις ή  μεταθέσεις .  Αλίμονο δηλαδή αν ενσκήψει κάποιο οικογενειακό απρόοπτο ή θέμα υγείας. Τη θέση πραγματικά την «παντρεύεσαι». (άρθρο 48, παράγραφος  6)

Μετά το πέρας της θητείας ανεξάρτητα από την αξιολόγησή σου ή το έργο που έχεις προσφέρει , φεύγεις από το σχολείο και τίθεσαι στη «διάθεση» της οικείας Διεύθυνσης.  («Από δήμαρχος κλητήρας δηλαδή»). Αυτή και αν είναι  επιβράβευση για τις υπηρεσίες σου στο σχολείο.

Αυτά είναι τα πρώτα βασικά ζητήματα που ανοίγει αυτός ο νέος νόμος  και είναι σίγουρο ότι θα δημιουργηθούν και άλλα θέματα νομικής και συνταγματικής τάξεως  άμα τη λειτουργία των νέων σχολείων. Ο παραλογισμός διέπει εξολοκλήρου το θεσμικό πλαίσιο , αφού τα σχολεία αυτά καλούν να τα υπηρετήσουν  προσοντούχοι εκπαιδευτικοί με οργανική θέση σε κάποιο τυπικό σχολείο,  τους  πληροφορούν ωστόσο, ότι  η θητεία τους στο ΠΠΣ θα είναι πενταετής , θα εργάζονται νυχθημερόν, θα υποβάλλουν αλλεπάλληλες εργασίες και εκθέσεις μέσα στο  φορτωμένο σχολικό τους ωράριο που θα επεκτείνεται ως και το απόγευμα και τελικά παρά τη θετική τους αξιολόγηση θα βρίσκονται στη διάθεση της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης.  Αλήθεια θα υπάρξει λογικός άνθρωπος να ακολουθήσει μια τέτοια προοπτική;

Επιφανειακά όλο αυτό το «Παράλογο του Ιονέσκο»  για κάποιους θα περιοριστεί στα νέα  ΠΠΣ . Είναι άλλωστε θέμα επιλογής , να επιλέξει κάποιος το «βασίλειο της αξιολόγησης» από την «ησυχία» του τυπικού σχολείου. Και  θα ήταν έτσι, αν δεν υπήρχε η πρόβλεψη  στο νέο νόμο ότι μετά τα πρώτα έτη της λειτουργίας του νέου θεσμού , οποιοδήποτε τυπικό σχολείο αξιολογηθεί (άρθρα 37 και 51) και κριθεί ότι ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις (προσόντα εκπαιδευτικών, συμμετοχή σε προγράμματα, πολιτιστικές εκδηλώσεις, συμμετοχή σε διαγωνισμούς, υποδομή, σύνδεση με άλλα σχολεία και ΑΕΙ ή ΤΕΙ)  που θέτει η πολιτεία για τα ΠΠΣ (Άρθρο 37) μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο και τη λειτουργία του «ΠΠΣ».  Αρκεί το σχολικό  του συμβούλιο να καταθέσει  τον αντίστοιχο  φάκελο, για να πάρει μέρος στο «διαγωνισμό». Έτσι, οι μέρες της ησυχίας θα τελειώσουν και πολλοί εκπαιδευτικοί θα βρεθούν ξαφνικά σε άλλο εργασιακό πλαίσιο. Σταδιακά το νέο αυτό χαοτικό σύστημα  λειτουργίας θα περάσει σε όλα τα σχολεία ανεξάρτητα αν γίνουν ΠΠΣ ως «δείγμα καλής λειτουργίας». Κανείς λοιπόν,  να μην εφησυχάζει από αυτές τις εξελίξεις.  Προετοιμάζεται το κλίμα για τους «εκπαιδευτικούς πενταετίας», χωρίς μονιμότητα ή οργανική θέση, τους εκπαιδευτικούς  που θα αξιολογούνται προκειμένου να λάβουν  το μισθό τους από τον αντίστοιχο Πολυκρατικό  Δήμο.

Τα σημερινά θέματα της Ιστορίας Θεωρητικής κατεύθυνσης απευθύνονταν σε πολύ καλά προετοιμασμένους μαθητές. Για άλλη μια χρονιά οι εξετάσεις επέμειναν στην πολιτική του Βενιζέλου και μάλιστα σε κάτι που εξαγγέλθηκε αλλά δεν πραγματοποιήθηκε όπως ήταν η αγροτική μεταρρύθμιση του 1917. Οι προτάσεις  της ερώτησης α1  ζητούσαν από τους μαθητές να θυμηθούν λεπτομέρειες αλλά και οι ερωτήσεις Β1 και Β2 απαιτούσαν κυρίως την αποστήθιση συγκεκριμένων αποσπασμάτων από το σχολικό βιβλίο.

Επειδή όσοι πιστεύουν ακόμη «στα σχολεία αρίστων» διαχωρίζουν την επίδοση των μαθητών  από την κοινωνική προέλευση και το οικογενειακό εισόδημα, σας παραθέτω ένα άρθρο από την εφημερίδα «Καθημερινή» της 13^ης Απριλίου του 2003, όπου σε κάπως καλύτερες οικονομικά συνθήκες σε σχέση με  τις σημερινές εμφανίζεται με στατιστικά στοιχεία η ανισότητα ευκαιριών στους  υποψηφίους των πανελλαδικών εξετάσεων. Εάν τελικά  δημιουργηθούν τα Πρότυπα Πειραματικά σχολεία, η ανισότητα αυτή θα φανεί ακόμη πιο έντονη και στις εξετάσεις εισαγωγής στα σχολεία αυτά.