Το όπλο του φόβου

Ο φόβος δεν είναι καινούργιο όπλο. Σε κάθε εποχή υπήρχε και βασάνιζε τον άνθρωπο είτε ως απτή πραγματικότητα είτε απλά ως απειλή. Τον είχε και τότε η εκάστοτε εξουσία για να χειραγωγεί τα πλήθη και να απαιτεί την a priori υποταγή τους. Πέρα από τους γνωστούς κινδύνους για την ανθρώπινη επιβίωση, όπως ο πόλεμος, υπήρχε έντονος ο μεταφυσικός φόβος , η θεόσταλτη τιμωρία , η νέμεση που τις περισσότερες συνδεόταν άμεσα με τη θέληση του μονάρχη ή της άρχουσας τάξης.
Σήμερα, θέλουμε να πιστεύουμε ότι ζούμε τον αιώνα της λογικής και της επιστήμης. Η εξουσία δεν χρειάζεται συμμάχους τη βία και το μεταφυσικό στην προσπάθειά της να κυβερνήσει. Ο φόβος κανονικά θα έπρεπε να περιορίζεται παρά μόνο στην έμφυτη αδυναμία μας να κατανοήσουμε και να προβλέψουμε το μέλλον και το τυχαίο. Παρά την ιδεατή αυτή εικόνα που κάποιοι επιμένουν να προβάλουν , στην πραγματικότητα ο φόβος ως εργαλείο καταστολής και συμμόρφωσης στην εκάστοτε εξουσία ποτέ δεν εξαλείφτηκε.
Η σύγχρονη πολιτική ρητορεία καταφεύγει και σήμερα στον εκφοβισμό, την έμμεση ή άμεση απειλή, για να επιτύχει τους σκοπούς της. Το ποντίκι μπορεί να φοβίζει ακόμη με τη σκιά του και ο σύγχρονος άνθρωπος στην εποχή της πληροφορικής δεν φαίνεται να μπορεί να το ξεσκεπάσει. Σαντάμ, Μπιν Λάντεν, Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς, , και άλλα λιγότερο γνωστά «τέρατα» τρόμαξαν και συνεχίζουν να τρομάζουν περισσότερο το κοινό των μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων παρά τους ίδιους τους διώκτες τους. Ο Μπιν Λάντεν μπορεί και να είναι ήδη νεκρός, όμως, αυτό δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τη σύγχρονη στρατηγική. Ο μύθος του ή και η υποτιθέμενη επιβίωση του αποτελεί ένα πρώτης τάξεως φόβητρο για τον συντηρητικό αμερικάνο ή και τον ευρωπαίο εργάτη, που πριν λίγο είδε τον μισθό του να μειώνεται.
Πέρυσι γίναμε όλοι μάρτυρες του υστερικού παραλογισμού που προκάλεσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας με τη «Γρίπη των Χοίρων». Ένα μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού εμβολιάστηκε ωσάν πειραματόζωο, παρά τη θέλησή του, ζαλισμένο όχι από κάποιο ναρκωτικό αλλά από την καταστροφολογία των τηλεοπτικών καναλιών και των κρατικών υπηρεσιών. Οι φαρμακοβιομηχανίες, αλλά και κάθε κλάδος που συνδέεται με το «αγαθό της υγείας» είδαν τις μετοχές τους να ανεβαίνουν και αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ σπαταλήθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη σε εμβόλια που μόλις είχαν παραχθεί στο εργαστήριο.
Η μεγάλη τραπεζική κρίση που αναμφισβήτητα έπληξε τις ΗΠΑ στις μέρες μας τείνει να πάρει κοσμοϊστορικές διαστάσεις για το μέλλον πολλών χωρών ανά την υφήλιο. Αγνοείται βέβαια ένα ουσιώδες στοιχείο, το γεγονός ότι οι περισσότερες χώρες που «πλήττονται» από την «παγκόσμια» κρίση καρκινοβατούσαν οικονομικά τουλάχιστον τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η κρίση τις έπληξε κυρίως επειδή οι χώρες αυτές είχαν εγκαταστήσει ένα αποικιοκρατικού τύπου οικονομικό καθεστώς εξάρτησης από τις ΗΠΑ και είχαν ήδη προχωρήσει σε αποβιομηχάνιση της οικονομίας τους και αποκρατικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων τους. Παρόλ’ αυτά η κρίση ερμηνεύεται ως κάτι περίπου το ξαφνικό και το αναπάντεχο, ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπιστεί με τα ίδια τα αίτια που το γέννησαν, νέες αποκρατικοποιήσεις, περιορισμό μισθών, συντάξεων και δαπανών για την παιδεία και την υγεία.
Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι αυτά τα κοινωνικά πειράματα ξεκινούν από την ίδια πανάρχαια συντηρητική αντίληψη του «ζαλισμένου κοπαδιού». Χρησιμοποιώντας την τρομερή δύναμη των ΜΜΕ και την εγκυρότητα της υπάκουης υψηλής διανόησης (πανεπιστήμια, παγκόσμιοι οργανισμοί) με την οποία συνεργάζονται καθοδηγούν τον πολίτη σε εύπεπτες και συμφέρουσες για το κυρίαρχο οικονομικό πλαίσιο λύσεις.

Καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς

Πριν από λίγο καιρό ο πρωθυπουργός και η ηγεσία του υπουργείου παιδείας έδωσε σε εκπαιδευτικό ίδρυμα της Λήμνου εξοπλισμό υπολογιστών, «ηλεκτρικούς αναγνώστες», ψηφιακούς δίσκους και άλλα σχετικά εργαλεία φιλοδοξώντας να φέρει στην Ελλάδα το λεγόμενο «ψηφιακό σχολείο». Όπως έχω ξαναγράψει («Σχολείο της αγοράς ή της ανθρωπιάς»), ο φετιχισμός με τη νέα τεχνολογία κινδύνους γεννά παρά βοηθά την εκπαίδευση. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα εκθέσω τα εξής :
• Η ενασχόληση με προγράμματα μάθησης μόνο σχετικά οφέλη μπορεί να έχει για το μαθητή. Τόσο η τεχνολογία, τα πολυμέσα αλλά και η γνώση που μεταδίδουν οι ψηφιακοί δίσκοι προσπερνιόνται γρήγορα με τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη. Ο μαθητής στο πλαίσιο της βασικής του εκπαίδευσης θα πρέπει να μάθει να σκέφτεται λογικά αλλά και να στοχάζεται πάνω στην προσφερόμενη γνώση.
• Οι διαδραστικοί πίνακες είναι άλλο ένα εργαλείο, οπωσδήποτε πιο δυναμικό και ενδιαφέρον από τον κοινό μαυροπίνακα αλλά όχι ότι θα βοηθήσει ένα άναρχο και ανιαρό μάθημα. Νέες μέθοδοι διδασκαλίας και νέες τεχνικές θα πρέπει να συνδυαστούν και να σχεδιαστούν πριν τη χρήση του στην τάξη με σκοπό ο διαδραστικός πίνακας να εξυπηρετήσει το διάλογο και τη μαθησιακή διαδικασία.
• Η αντικατάσταση του βιβλίου από τoν “e-reader” δεν νοείται αφού δημιουργούνται δυσεπίλυτα προβλήματα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Η πρακτικότητα και η ευχρηστία του κοινού βιβλίου είναι δεδομένη. Ο μαθητής σημειώνει, τσακίζει, ανατρέχει άμεσα και γρήγορα και κυρίως χρησιμοποιεί το εποπτικό υλικό του εγχειριδίου. Αντίθετα, ο « ηλεκτρονικός αναγνώστης» προς το παρόν είναι μαυρόασπρος ,σίγουρα είναι πιο ευαίσθητος σε πιθανές βλάβες και κυρίως αποτελεί μια οθόνη που πάντα κουράζει γρηγορότερα τα μάτια.
• Η εμμονή της κυβέρνησης με τη νέα τεχνολογία δικαιολογείται από τρία δεδομένα. Το πρώτο είναι ότι η νέα τεχνολογία θα έρθει στο σχολείο μαζί με τους χορηγούς και θα συνδυαστεί ομαλότερα με τα «εκπαιδευτικά πακέτα» που εκείνοι θα φέρουν. Ο άλλος παράγοντας είναι το οικονομικό στοιχείο αφού το ψηφιακό βιβλίο είναι φθηνότερο από το σημερινό σχολικό βιβλίο. Το τρίτο δεδομένο είναι η εξάρτηση του ελληνικού κράτους από μεγάλες εταιρείες πληροφορικών συστημάτων οι οποίες περιμένουν ανυπόμονα να βάλουν χέρι στην «ψηφιακή εγκατάσταση» του νέου σχολείου. Οι εταιρείες αυτές δεν θέλουν απλά τον μαθητή να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή αλλά να μεγαλώνει και να ζει μ’ αυτόν. Από το Δημοτικό ο Η/Υ των 100 ευρώ θα είναι ο απαραίτητος σύμβουλος του μαθητή. Στη συνέχεια με τις απαιτήσεις να μεγαλώνουν οι γονείς θα αναγκαστούν να βάλουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη ενώ και ο νέος δεν θα χρησιμοποιεί το laptop μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς αλλά και ως παιχνιδομηχανή απαιτώντας περισσότερα σε ισχύ αλλά και σε περιφερειακά.
• Στο πεδίο αυτό θα μπει σύντομα και η συσκευή “I-phone” ανοίγοντας έτσι τις πύλες του σχολείου και στις περίφημες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ξέρετε αυτές που τοποθετούν κεραίες με ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία πάνω σε σπίτια, σπάνε το απόρρητο των συνομιλιών κατά το δοκούν αλλά και επιμένουν ότι δεν διατρέχουν κίνδυνο τα παιδιά από τη συνεχή χρήση των κινητών.
• Παράλληλα η ψηφιακή τεχνολογία έρχεται να υποκαταστήσει μετά το σχολείο την τυπική εργασία όπως την γνωρίσαμε έως τώρα. Ο εργαζόμενος στον μελλοντικό καπιταλιστικό κόσμο θα δουλεύει στο σπίτι ή στο δρόμο με το pc του, θα πληρώνεται «με το κομμάτι» και θα είναι αναλώσιμος δηλαδή συνεχώς αναγκασμένος να αναζητά νέα εργασία με βασικό εργαλείο τα ηλεκτρονικά μηνύματα και τα αρχεία του.

H "λέσχη Ιστορίας"

Από το σχολικό έτος 2010-2011 ξεκινά τις εργασίες της "η λέσχη Ιστορίας" στο Λύκειο που διδάσκω. Το πρώτο θέμα που παρουσίασα μετά από αίτηση των μαθητών μου ήταν το " Κυπριακό πρόβλημα". Σε ειδικό χώρο στο blog προβάλλονται σχετικές φωτογραφίες.

ΤΖΟΓΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΑ

Οι παλαιές δικτατορίες συνήθιζαν να δίνουν στη μάζα «άρτο». Έκτακτα επιδόματα, ρουσφετολογικά δωράκια, χαριστικά δάνεια σε φίλους ή και πρόθυμους υποστηριχτές του καθεστώτος.
Η νέα διακυβέρνηση που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Νέα Τάξη δίνει «τζόγο», σε συνδυασμό πάντα με «θεάματα». Στα χρόνια της κρίσης «το χρήμα για το λαό» όλο και λιγοστεύει. Έτσι βρέθηκε ένας νέος τρόπος να χειραγωγηθεί ο πολίτης. Ένα εργαλείο επικερδές που παθητικοποιεί , αποχαυνώνει αλλά δημιουργεί ελπίδες και όνειρα στην εξαθλιωμένη πλέμπα. Όλοι έχουν δικαίωμα σ’ αυτό το όνειρο : άνεργοι, ανασφάλιστοι απασχολούμενοι, ακόμη και επιχειρηματίες που ελπίζουν σε μια παράταση στις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους προς τις τράπεζες.
Η γκανιότα, το στοίχημα δεν κάνει διακρίσεις, απλά προϋποθέτει το αυτονόητο, λίγα έστω χρήματα και διάθεση για παιχνίδι. Βέβαια το κέρδος του στοιχηματία συνήθως δε αποταμιεύεται ούτε καλύπτει οικογενειακές ανάγκες. Ο εθισμένος στον τζόγο είναι άνθρωπος παθιασμένος με το κέρδος και την προσωπική ευχαρίστηση που αποκτά από αυτό. Τα κέρδη πηγαίνουν ως επί το πλείστον σε νέα ρουλέτα, καθώς χαίρεται και συναρπάζεται από την αγωνία της πρόβλεψης. Είναι, επομένως αυστηρά ατομική υπόθεση για να μην πω αντρική. Κάποτε ο χαρτοπαίκτης βρισκόταν στα όρια του περιθωρίου, λίγο πριν την ηθική και οικονομική του κατάπτωση. Η εικόνα του ανθρώπου που παίζει τις τελευταίες οικονομίες του για να σώσει την παρτίδα προκαλούσε αποστροφή και προβληματισμό. Σήμερα οι αξίες έχουν αντιστραφεί. Ο τζογαδόρος μπορεί να παίξει στο στοίχημα και ταυτόχρονα να είναι και καταξιωμένος .
Δημοσιογράφοι κυρίως του αθλητικού τύπου υπερηφανεύονται που έπαιξαν αλλά «πήγαν κουβά». Άλλοι θεωρούν τον εαυτό τους Τειρεσία, αφού μάντεψαν την ήττα ή την νίκη της χ ποδοσφαιρικής ομάδας. Ποιος, όμως, αποκλείει το ενδεχόμενο οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές ή οι διαιτητές να παίζουν στοίχημα καθορίζοντας οι ίδιοι την δική τους τύχη. Η «ομορφιά του ποδοσφαίρου» σε ορισμένες περιπτώσεις αποδείχτηκε προσυμφωνημένη απάτη. Στην Αγγλία η μακρά παράδοση του στοιχήματος εμπεριέχει προβλέψεις από τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις, τα αθλητικά έως τον πόλεμο ή την χρεοκοπία μιας αφρικανικής χώρας. Σήμερα το τυχερό παιχνίδι έχει παγκοσμιοποιηθεί και διαδικτυωθεί. Ακόμη και ένας μαθητής με το μικρό του pc μπορεί πλέον να παίξει στην ηλεκτρονική ρουλέτα και να κερδίσει ένα σεβαστό ποσό αρκετό για να του χαρίσει το νέο του video game.
Τεράστια ποσά παίζονται καθημερινά στις εταιρίες στοιχήματος χωρίς να μπορούν φυσικά να ελεγχθούν ή και να φορολογηθούν. Το «ξέπλυμα» άλλωστε παράνομου χρήματος μέσω των τυχερών παιχνιδιών είναι μια παλαιά συνήθεια.
Οι νέες επενδύσεις επίσης εμπεριέχουν τη δυνατότητα χρηματοδότησης καζίνο , οργανωμένων στα πρότυπα του Las Vegas με χώρους αναψυχής και νυχτερινή διασκέδαση.
Ο τζόγος γίνεται τομέας της επίσημης οικονομικής πολιτικής ενός κράτους, αφού παρουσιάζεται ως μια καθόλα νόμιμη οικονομική δραστηριότητα. Οι ψυχολογικές ή και κοινωνικές επιπτώσεις δεν ενδιαφέρουν, αφού ο τα κέρδη για τις επιχειρήσεις είναι κολοσσιαία και προσφέρουν σύμφωνα με τους κρατούντες θέσεις εργασίας.
Όσο, λοιπόν, η οικονομική κρίση θα χειροτερεύει , τόσο η ανάπτυξη των στοιχηματικών παιχνιδιών θα εντείνεται.

Ένας μεγάλος Γάλλος σκηνοθέτης αποδεικνύεται πιο πατριώτης και φιλέλληνας από πολλούς Έλληνες

Σε μια λακωνική επιστολή που έστειλε στη γαλλική εφημερίδα La Liberation o Γκοντάρ δικαιολογώντας τη μη παρουσία του στο Φεστιβάλ Καννών, έγραψε στον διευθυντή Τιερί Φρεμό: «ύστερα από σοβαρά προβλήματα, όπως το ελληνικό ζήτημα, δεν…θα μπορούσα να είμαι μαζί σας στις Κάννες.»
«Θα πἠγαινα στα πέρατα της γης για το φεστιβάλ», πρόσθεσε, “αλλά δυστυχώς, δεν θα κάνω ούτε ένα βήμα παραπέρα. Φιλικά, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. “

Το 2010 σηματοδοτεί την 50ή επέτειο της πρώτης του ταινίας, «Με κομμένη την ανάσα» (À bout de Souffle).

Ζαν Λικ Γκοντάρ: Είναι η Δύση που χρωστάει στην Ελλάδα

Σε μια άλλη συνέντευξή του στο «Les Inrocks» περιοδικό ο Γκοντάρ είπε τα εξής:

“Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την Ελλάδα. Είναι η Δύση η οποία έχει χρέος προς την Ελλάδα. Η φιλοσοφία, η δημοκρατία, η τραγωδία … Ξεχνάμε πάντα τη σχέση μεταξύ της τραγωδίας και της δημοκρατίας. Χωρίς Σοφοκλή δεν υπάρχει Περικλής. Χωρίς Περικλή δεν υπάρχει Σοφοκλής.

Ο τεχνολογικός κόσμος που ζούμε σήμερα χρωστά τα πάντα στην Ελλάδα. Ποιος ανακάλυψε τη λογική; Ο Αριστοτέλης. Αν «αυτό» και «εκείνο», έπεται «εκείνο». Αυτή ακριβώς τη λογική χρησιμποποιούν οι κυρίαρχες δυνάμεις καθημερινά, εξασφαλίζοντάς να μην υπάρχει αντίφαση, και συνέχεια στους συνειρμούς με λογική. Η Hannah Arendt είπε ότι η λογική θα μας απαλλάξει από τον ολοκληρωτισμό. Έτσι όλοι οφείλουν χρήματα στην Ελλάδα σήμερα. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει τρισεκατομμύρια πνευματικά δικαιώματα στο σύγχρονο κόσμο και θα ήταν λογικό να της τα παρέχουμε αμέσως.

Οι Έλληνες κατηγορούνται ότι είναι ψεύτες … Μου θυμίζει ένα παλιό συλλογισμό που έμαθα στο σχολείο. Ο Επαμεινώνδας είναι ψεύτης και όλοι οι Έλληνες είναι ψεύτες, ως εκ τούτου ο Επαμεινώνδα είναι Έλληνας. Δεν έχουμε προχωρήσει πολύ. “

Το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη " Θεατρίνοι Μ.Α." . Και η παράσταση των ελληνικών κυβερνήσεων συνεχίζεται πάνω στις θυσίες του ελληνικού λαού

Θεατρίνοι Μ.Α

Στήνουμε θέατρα καὶ τὰ χαλνοῦμε
ὅπου σταθοῦμε κι ὅπου βρεθοῦμε
στήνουμε θέατρα καὶ σκηνικά,
ὅμως ἡ μοίρα μας πάντα νικᾶ.
Καὶ τὰ σαρώνει καὶ μᾶς σαρώνει
καὶ τοὺς θεατρίνους καὶ τὸ θεατρώνη
ὑποβολέα καὶ μουσικοὺς
στοὺς πέντε ἀνέμους τοὺς βιαστικούς.
Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες αἰσθήματα, πέπλα στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι καὶ κραυγὲς
κι ἐπιφωνήματα καὶ χαραυγὲς
ριγμένα ἀνάκατα μαζὶ μ᾿ ἐμᾶς
(πές μου ποῦ πᾶμε; πές μου ποῦ πᾶς;)
Πάνω ἀπ᾿ τὸ δέρμα μας γυμνὰ τὰ νεῦρα
σὰν τὶς λουρίδες ὀνάγρου ἢ ζέβρα
γυμνὰ κι ἀνάερα, στεγνὰ στὴν κάψα
(πότε μᾶς γέννησαν; πότε μᾶς θάψαν!)
Καὶ τεντωμένα σὰν τὶς χορδὲς
μιᾶς λύρας ποὺ ὁλοένα βουίζει. Δὲς
καὶ τὴν καρδιά μας ἕνα σφουγγάρι,
στὸ δρόμο σέρνεται καὶ στὸ παζάρι
πίνοντας τὸ αἷμα καὶ τὴ χολὴ
καὶ τοῦ τετράρχη καὶ τοῦ ληστῆ.

Masaki Kobayashi (1916-1996) Ο "ειρηνιστής" σκηνοθέτης

Ιάπωνας σκηνοθέτης, γνωστός για την κοινωνική κριτική μέσα από τον κινηματογράφο των μιλιταριστικών και αριστοκρατικών στοιχείων των ιαπωνικών παραδόσεων και προτύπων. Δημιουργούσε τις ταινίες του με προσοχή, σχολαστικά. Ως αποτέλεσμα, το έργο του δεν είναι μεγάλο σε σύγκριση με σύγχρονους του σκηνοθέτες, αλλά παραμένει σημαντικό.

"Γνωστός για την κριτική του σε θέματα ηθικής και για την ισχυρή αίσθηση στην οπτική λεπτομέρεια, ο Κομπαγιασι έφτιαξε ταινίες εκπληκτικά πολιτικές σε σύγκριση με τους συγχρόνους του στην Ιαπωνία», έγραψε ο Mike Pinksy στον δικτυακό τόπο του DVD Verdict. "Αν και Κομπαγιασι δεν είναι τόσο γνωστός στο εξωτερικό όσο κάποιοι άλλοι Ιάπωνες σκηνοθέτες, η φήμη του βασίζεται στον ανένδοτο έλεγχο της προσωπικής ευθύνης και την επιθυμία του να εκθέσει δυσάρεστες αλήθειες.

Η πρόωρη σταδιοδρομία του διακόπτεται από τον πόλεμο


Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1916, στο Otaru, στην Ιαπωνία, και πέρασε τα νεανικά του χρόνια στο βόρειο νησί της Hokkaido, , στο λιμάνι της πόλης του Otaru. Το 1933 εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο Waseda του Τόκιο, όπου ξεκίνησε τις σπουδές στη φιλοσοφία και την τέχνη. Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη βουδιστική γλυπτική και προγραμματίζει να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ιστορία της τέχνης, αλλά ο Πόλεμος είχε ήδη αρχίσει. " Ήξερα ότι θα απαιτήσει πολύ περισσότερα χρόνια επίπονης έρευνας η Ιστορία της τέχνης και ο πόλεμος έκανε το μέλλον μου αβέβαιο", δήλωσε ο Κομπαγιασι στο Παγκόσμιο Συνέδριο Σκηνοθετών. "Αλλά με τον κινηματογράφο, σκέφτηκα ότι θα υπήρχε μια πιθανότητα να αφήσω κάτι πίσω."


Μετά την αποφοίτησή του το 1941, πήγε να εργαστεί στο Shochiku Film Company στην πόλη Ofuna. Η εργασία του δεν κράτησε πολύ εξαιτίας της εμπλοκής των Ιαπώνων στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Kobayashi, ο οποίος συχνά περιγράφεται από τους ιστορικούς ως ειρηνιστής, κατατάχτηκε στον ιαπωνικό αυτοκρατορικό στρατό το 1942. Ο Κομπαγιασι απεχθανόταν τον στρατό και ως διαμαρτυρία, αρνήθηκε κάθε προαγωγή. Στάλθηκε να πολεμήσει πρώτα στην Μαντζουρία και στη συνέχεια στα νησιά Ryukyu. Συνελήφθη ως αιχμάλωτος πολέμου στη μάχη της Οκινάουα. Παρέμεινε στην Οκινάουα μέχρι το τέλος του πολέμου.


Σταδιοδρομία

Μετά τον πόλεμο, ο Κομπαγιασι ήταν σε θέση να επαναλάβει την καριέρα του στον κινηματογράφο και την επανένταξή του στο στούντιο Shochiku. Το Νοέμβριο του 1946, άρχισε η εξαετής μακρά μαθητεία του ως βοηθού σκηνοθέτη στον Keisuke Kinoshita σε 15 ταινίες. Ο Kinoshita δεν ήταν μόνο η αρχή εποπτείας του Kobayashi , αλλά διετέλεσε επίσης ο μέντοράς του. Οι δύο σκηνοθέτες έγραψαν μία ταινία από κοινού το 1949.
Ο Kobayashi έκανε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του το Νοέμβριο του 1952, με την ταινία «Musoko δεν seishun» (Νεολαία Υιοί μου '). Η ταινία παρακολουθούσε τη ζωή μιας μεσο-αστικής οικογένειας με δύο έφηβους γιους. Στη δεύτερη προσπάθεια του ο Kobayashi, χρησιμοποίησε ένα σενάριο γραμμένο από τον μέντορά του με τίτλο «Magakoro» (Ειλικρινείς). Το σενάριο ήταν ένα δώρο από τον Kinoshita για τον εορτασμό της προώθησης του Κομπαγιασι εντός του στούντιο.


Την ίδια χρονιά, ο Κομπαγιασι αποφάσισε ότι ήταν καιρός να ξεκινήσει τη δική του ταινία. Το αποτέλεσμα ήταν μια ανεξάρτητη ταινία που ονόμασε «Kabe atskui Heya» (Δωμάτιο με χοντρούς τοίχους). Για την πραγματοποίηση αυτής της ταινίας, ο Κομπαγιασι ξεκίνησε τη δική του εταιρεία παραγωγής, Shinei Productions. Το θέμα που επέλεξε να εξετάσει για αυτή την ταινία ήταν μια αντικειμενική ματιά στις θηριωδίες του πολέμου. Το σενάριο έγραψε η μυθιστοριογράφος Kobo Abe, που βασίστηκε στο ημερολόγια Ιαπώνων εγκληματιών πολέμου. Η ταινία δεν κυκλοφόρησε μέχρι το 1956. Το στούντιο φοβήθηκε μήπως προσβάλλουν με το θέμα του τους Αμερικανούς Τελικά, η ταινία κέρδισε το Βραβείο Πολιτισμού και Ειρήνη του έθνους για το έτος αυτό.

Τα επίμαχα θέματα


Ο Kobayashi γύρισε τέσσερις ταινίες με την εταιρεία Shochiku. Το 1956 ο Kobayashi είχε εδραιωθεί ως καταξιωμένος σκηνοθέτης , και είχε αρκετή πείρα, για να γράψει την αμφιλεγόμενη ταινία «Anata kaimasu» (θα αγοράσετε). για τη διαφθορά στο εσωτερικό του επαγγελματικού μπέιζμπολ, Η ταινία που ακολούθησε δεν ήταν λιγότερο αμφιλεγόμενη, to «Kuroi Kawa» (Black River, 1957) Αυτή τη φορά Κομπαγιασι έβαλε στο στόχαστρό του τη διαφθορά και τα εγκληματικά στοιχεία γύρω από τις στρατιωτικές βάσεις στην Ιαπωνία.


Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες γύρισε to 1958 την περισσότερο επική ταινία του Ningen δεν joken (Η ανθρώπινη κατάσταση). Η επική αυτή σειρά του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν βασισμένη στο μυθιστόρημα έξι τόμων του Jumpei Gomikawa. Η ταινία ακολουθεί ένα μόνο αρσενικό χαρακτήρα από την περίοδο της ιαπωνικής κατοχής της Μαντζουρίας, μέχρι την αιχμαλωσία των ιαπωνικών δυνάμεων από τους Ρώσους το 1945, μετά την ιαπωνική παράδοση
«Η Ανθρώπινη Κατάσταση» είναι πάνω από όλα χωρίς συμβιβασμούς ρεαλιστική. Η αποτελεσματική χρήση των εξωτερικών χώρων, τα λεπτομερή σύνολα, η ελάχιστη χρήση της μουσικής, και το φρικτό αποτέλεσμα του πολέμου για τον άνθρωπο (αιχμάλωτοι σκοτώνονται από τον ατμό, τα βασανιστήρια, ακόμη και οι εκτελέσεις on camera), μας αναγκάζουν να αντιμετωπίσουμε τις πραγματικότητες του πολέμου », έγραψε Pinksy. "Υπάρχει μια ισχυρή αίσθηση ότι παρακολουθούμε κάτι αληθινό, σαν ένα ντοκιμαντέρ σε αφηγηματική μορφή."


Ο Kobayashi επέλεξε να σπάσει την ταινία σε τρία μέρη, καθένα από τα οποία ήταν τρεις ή περισσότερες ώρες στο μήκος. Η ταινία έχει εισαχθεί στο βιβλίο Γκίνες ως η μεγαλύτερη ταινία σε διάρκεια Η πρώτη ταινία της τριλογίας που είναι γνωστή ως Greater Love (1959), που κέρδισε το San Giorgio Βραβείο στο Φεστιβάλ Βενετίας και θεωρείται ως ένα αριστούργημα. Οι άλλες δύο ταινίες της τριλογίας είναι Road to Eternity (1959) και μια Προσευχή του Στρατιώτη (1961). Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ο Βρετανός σκηνοθέτης ταινιών, συμπεριλαμβανομένων του 2001 και ο Δρ Strangelove, φέρεται να έχει εμπνευστεί από την τελευταία ταινία της τριλογίας, για τη δημιουργία του πρώτου τμήματος της δικής ταινίας Full Metal Jacket.

Απογοήτευση και Επιτυχίες


Η πρώτη υπερπαραγωγή του Κομπαγιάσι ήταν η ταινία Kwaidan (Kaidan, 1964), μια ταινία που αποτελείται από τέσσερις διαφορετικές ιστορίες φαντασμάτων που έγραψε ο ποιητής Λευκάδιος Χερν, και βασίστηκαν σε παραδοσιακά ιαπωνικά παραμύθια. Με το Kaidan ο Κομπαγιασι εγκατέλειψε το ρεαλιστικό ύφος για το οποίο είχε γίνει γνωστός υπέρ της διερεύνησης της ομορφιάς με έναν πιο τυποποιημένο τρόπο. Ήταν επίσης η πρώτη του ταινία με χρώμα και θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες του. Η φωτογραφία της ταινίας κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών.

Το έργο του στη δεκαετία του 1960 ήταν ακόμη πιο επιτυχημένο. Ένα δοκίμιο στο Διεθνές Λεξικό Ταινιών και Κινηματογραφιστών για τα λήμματα «Seppuku» (Χαρακίρι, 1962) και «Joiuchi» (Rebellion, 1967) τις αναφέρει ως τις "δύο καλύτερες ταινίες του Kobayashi." Οι ταινίες αυτές χρησιμοποιούν τις ιστορικές συνθήκες, για να επικεντρωθούν στη διαχρονικότητα του αντιφρονούντος ατόμου. Το αριστοτεχνικό μίγμα ύφους και περιεχομένου, η σύγκρουση με το με το καταπιεστικό τελετουργικό των σαμουράι, η επιφυλακτική κίνηση της κάμερας και η κομψά γεωμετρική σύνθεση, αναδεικνύουν αυτές τις ταινίες ως τις κορυφαίες του.
Το 1970 ήταν δύσκολο για Κομπαγιασι. Οι ταινίες του έχουν κατηγορηματικά απορριφθεί από το στούντιο για την κοινωνική κριτική τους. Η βιομηχανία είχε πάρει μια εμφανώς διαφορετικά θέση απέναντι στα βασικά θέματα των ταινιών του. Kobayashi. Με τον Ακίρα Κουροσάβα [γνωστός για τις ταινίες του Επτά Σαμουράι (1954) και Rashomon (1951)], καθώς και δύο άλλους σκηνοθέτες σχηματίζουν το «Yonki δεν Kai» («Η λέσχη των Τεσσάρων Ιπποτών»). Η ιδέα ήταν για τους τέσσερις να συνεργαστούν σε ένα ενιαίο πρόγραμμα ταινιών. Η εταιρική σχέση ματαιώθηκε και καθένας από τους συμμετέχοντες απρόθυμα αποφάσισε να κάνει μια ταινία για την τηλεόραση.

Για τον Κομπαγιασι, το αποτέλεσμα αυτό ήταν το Kaseki, μια τηλεοπτική ταινία, που βασίζεται στο βιβλίο του Yasushi Inoue. Το έργο αποτελείται από οκτώ, επεισόδια μιας ώρας. Η μαγνητοσκόπηση έγινε σε διαφορετικές τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης. Το έργο προβλήθηκε στην τηλεόραση το 1972. Σύμφωνα με το Διεθνή Λεξικό Ταινιών και Κινηματογραφιστών, ο Κομπαγιασι λέγεται ότι εξέτασε «ακατέργαστα πλάνα" για την έκδοση του έργου στον κινηματογράφο. Η σειρά εκδόθηκε αργότερα σε 213 λεπτά και κυκλοφόρησε ως ταινία μεγάλου μήκους το 1975.

Εγκλήματα Πολέμου σε Ντοκιμαντέρ


Η επόμενη ταινία του ήταν το «saiban» (Οι δίκη του Τόκιο, 1983), ένα ντοκιμαντέρ 5 ωρών. Η ταινία καταγράφει τα γεγονότα του πολέμου του Ειρηνικού και την περίοδο μετά το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο και τις Δίκες της Νυρεμβέργης. Κατά τις δικές αυτές για εγκλήματα πολέμου ενώπιον του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου για την Άπω Ανατολή, 28 υψηλόβαθμοι Ιάπωνες που είχαν στρατιωτική ή πολιτική ευθύνη κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δικάστηκαν από τους Συμμάχους. Όλοι κρίθηκαν ένοχοι. Επτά, συμπεριλαμβανομένου του Hideki Tojo, πρώην πρωθυπουργού της Ιαπωνίας, απαγχονίστηκαν. Γι 'αυτό το ντοκιμαντέρ ο Κομπαγιασι επεξεργάστηκε χιλιάδες επίκαιρα και εφημερίδες αλλά και επίσημα έγγραφα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Πεντάγωνο.


Η Joan Mellen εξηγεί ότι η ταινία «εξετάζει τη δίκη του Τόκιο για εγκλήματα πολέμου υπό το πρίσμα της αμερικανικής περιπέτειας στο Βιετνάμ Η ταινία κλείνει με τους βομβαρδισμούς της Χιροσίμα. Κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1984 και κέρδισε το Βραβείο FIRPRESI του 1985 στο Βερολίνο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Η τελευταία ταινία Kobayashi ήταν το « Shokutaku δεν nai», (μεταφράζεται ποικιλοτρόπως ως είτε το άδειο τραπέζι, το Σώμα χωρίς τραπέζι, ή Τύχη της Οικογένειας, 1985). Το έργο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και τη σύγκρουση της αστυνομίας με μια τρομοκρατική οργάνωση Στην ταινία, πολλοί από τους γονείς ζητούν δημοσίως συγγνώμη για τα παιδιά τους, Ένα από τους γονείς, ωστόσο, αρνείται, και ο Κομπαγιάσι είναι σε θέση να κάνει ένα καυστικό σχόλιο στην εμμονή της σύγχρονης κοινωνίας με την παράδοση.


Μεταξύ των στενών του συνεργατών του ήταν ο Toru Takemitsu, συνθέτης και ο ηθοποιός Tatsuya Nakadai. Kobayashi και Takemitsu ξεκίνησαν να εργάζονται από κοινού το 1962 στην Karamiai (Η κληρονομιά).

Ο Kobayashi ήταν γνωστός ως τελειομανής. Κάθε μία από τις ταινίες του περείχε προσεκτικά δημιουργημένα σύνολα Έφθασε μάλιστα στο σημείο να ζωγραφίζει τα κοστούμια αλλά και τα σκηνικά των ταινιών του ο ίδιος.

Σε μια ιστοσελίδα αφιερωμένη σε μια αναδρομική έκθεση του Κομπαγιάσι στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, το corpus του έργου του χαρακτηρίζεται ως «απόλυτα βασισμένο στην εμπειρία του κατά τη διάρκεια του πολέμου. "Είτε ιστορικά δράματα είτε ιστορίες στη σύγχρονη Ιαπωνία, εκφράζουν όλα την απόρριψη της στρατιωτικής ή της κοινωνικής αρχής που ασκείται σε βάρος του ατόμου. Λίγοι καλλιτέχνες έχουν υποστηρίξει με περισσότερο πάθος από τον Κομπαγιασι τη θέση τους ενάντια στην κατάχρηση της εξουσίας.


Πηγές

Διεθνές Λεξικό Ταινιών και Κινηματογραφιστών, τόμος 2, St James Press, 1996.
Κόσμος Σκηνοθετών, Τόμος 2 1945-1985, η HW Wilson Company, 1988.
Ασία Wire Intelligence Αφρική (From The Yomiuri Shimbun / Daily Yomiuri), 8 Αυγούστου 2002.

Πανεπιστήμιο Κολούμπια: http://www.columbia.edu/cu/ealac/jfm/ (10 Φλεβάρη 2003).

"Deep Focus: Masaki Kobayashi (1916-1996)," DVD Verdict, 11 Οκτ 2000, http://www.dvdverdict.com/columns/deepfocus/kobayashi.shtml (10 Φεβρουαρίου 2003).