ΕΕ, ή Χάος ....

 

Αρθρογράφος: 

Νίκος Μπογιόπουλος

 

«Ευρώπη ή χάος;», «Ευρώπη ή καταστροφή;», «Ευρώπη ή χρεοκοπία;». Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν τρία χρόνια τώρα.

Με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο επαναφέρουν μάλιστα τους εκβιασμούς, παριστάνοντας ότι τα γεγονότα στην Κύπρο τους... δικαιώνουν!

Εντούτοις, όσο και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, όσο και να εμφανίσεις το μαύρο άσπρο, ισχύει εκείνο ακριβώς που έλεγε ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ:

«Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα...».

Τα γεγονότα, λοιπόν, σε ό,τι αφορά στη λατρεμένη από τους θιασώτες της «Ευρώπη», συγκροτούν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το «χάος» των δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων ανέργων και των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων φτωχών.

Αυτό είναι το «χάος» που απλώνεται στην «ΕΕ των λαών» από τον Ατλαντικό και τη Μάγχη μέχρι τη Μεσόγειο και τις βόρειες θάλασσες.

Η Ευρώπη του χάους, της καταστροφής, της χρεοκοπίας και της κοινωνικής φρίκης,

το «χάος της Ευρώπης» τους

- το οποίο έχουν τόσο θράσος ώστε να συνεχίζουν να μας το εμφανίζουν ως «εθνικά επιβεβλημένη και σωτήρια επιλογή» -

έχει μνημόνια (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία),

έχει μισο(;)μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία),

έχει «δάκρυα και αίμα» (Βρετανία)

έχει απηνή λιτότητα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία),

εσχάτως έχει και ληστρικού τύπου καταστροφές χωρών, απροσχημάτιστα γκανγκστερική επιδρομή εναντίον λαών, όπως του κυπριακού.

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Ελλάδα, μέσα σε αυτή την «Ευρώπη» είναι, που στο βάθρο των πρωταθλητών του ευρωενωσιακού «χάους» της αντιστοιχεί το χάλκινο μετάλλιο:

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, μετά από τρία χρόνια αδιάκοπης «σωτηρίας», η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Μόνο δύο χώρες την ξεπερνούν σε φτώχεια: Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, όπου ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 150 ευρώ.

Σίγουρα, κάτι θα κάνουν οι «σωτήρες» Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ώστε μετά την πρωτιά στην ανεργία να διεκδικήσουμε κι αυτή την πρωτιά, την πρωτιά στη φτώχεια.

Αλλωστε, τόσο στο δεύτερο, όσο και στο τρίτο μνημόνιο, περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία διαμόρφωσης του βασικού μισθού και στην Ελλάδα κάπου εκεί γύρω, στα 200 - 300 ευρώ...

Από τη στιγμή, όμως, που οι «σωτήρες» βάλθηκαν με αφορμή την Κύπρο να επαναφέρουν τα περί «Ευρώπης ή χάους», διανθισμένα με τα απίστευτης λεβεντιάς κηρύγματα του τύπου«κάτσε Βασίλη ήσυχα να γίνεις νοικοκύρης», ας προσθέσουμε δίπλα στο δικό τους και μερικά ακόμα διλήμματα:

Δίλημμα 1ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 2ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 3ο: Ναι ή όχι στο «χάος» της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 4ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 5ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των μισθών και των συντάξεων πείνας από τώρα μέχρι το... 2042 (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 6ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αμέτρητων αστέγων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 7ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των καθ' εκάστη μνημονίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 8ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των «λουκέτων», από μαγαζιά μέχρι καλοριφέρ λόγω έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 9ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των εκατομμυρίων ανέργων, των «εκ περιτροπής απασχολήσιμων», των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες (από την Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 10ο: Ναι ή όχι στο «χάος» του κεφαλαιοκρατικού ευρωαττίλα που σαρώνει την Κύπρο (με την ψήφο και της Ελλάδας της ΕΕ);

Με δυο λόγια το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν είναι πλαστό και οι εκβιασμοί τους είναι σαθροί και γελοίοι, δεδομένου ότι αυτό με το οποίο μας απειλούν δεν είναι τίποτα λιγότερο, τελικά, από αυτό ακριβώς που ζούμε!

Στην πραγματικότητα, επομένως, αυτό που κρύβεται πίσω από το πλαστό δίλημμα που σερβίρουν οι δήθεν εξορκιστές του «χάους» παρέα με τα εξαπτέρυγά τους είναι ο εξής γκανγκστερικός εκβιασμός προς το λαό:

Διάλεξε, του λένε,

ή θα αποδεχτείς μια ζωή που ισοδυναμεί με

«φρίκη και τρόμο δίχως τέλος»

ή αν αντισταθείς, αν δεν προσκυνήσεις, αν αντιδράσεις, τότε θα έχεις ένα

«φρικτό και τρομακτικό τέλος»!

Ομως, αυτό δεν είναι ένα δίλημμα «ζωής ή θανάτου», αλλά ένα δίλημμα μεταξύ... «θανάτου ή θανάτου»! Είναι ένα δίλημμα στο οποίο η μόνη «ελευθερία επιλογής» που σου αφήνουν δεν είναι παρά να... διαλέξεις τη μέθοδο της θανάτωσής σου, τη μέθοδο της εξόντωσής σου, τη μέθοδο του αφανισμού σου!

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο ελληνικός λαός έρχεται αντιμέτωπος με τους σταυροφόρους «σωτήρες» του και με τους αρχαγγέλους του «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Δεν βρίσκεται για πρώτη φορά ενώπιος ενωπίω με την τρομοκρατική ρομφαία του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων, των πλαισιωμένων κάθε φορά από τις «Ιερές Συμμαχίες» των «εταίρων» και των «φίλων».

Ωστόσο, διαθέτει, πλέον, όχι μόνο βαθιά ιστορική, αλλά και σύγχρονη βιωματική εμπειρία:

Οσες φορές ο λαός δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους τρομοκράτες και στους εκβιαστές, όσες φορές υποτάχθηκε ή «διαπραγματεύτηκε» μαζί τους, τότε εκείνο που ακολούθησε ήταν το «χάος» της απόλυτης λαϊκής χρεοκοπίας και της α

 

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Όλοι εμείς που ζούμε την πρωτοφανή αυτή καταστροφή της χώρας μας μεγαλώσαμε με μύθους και taboo που σε αρκετές περιπτώσεις άγγιζαν τα όρια του γελοίου και του παράλογου. Τώρα που νομίζω δεν υπάρχει «σοβαρός» άνθρωπος να πιστεύει τις οικονομικές αναλύσεις του ΜΕGΑ, ΑΝΤ1 ή ΣΚΑΪ, ας ξανασκεφτούμε τη μυθολογία που περιέβαλε την απλή και ταπεινή ζωή του καθενός μας.

• ·        Η  Ελλάδα θα προοδεύσει μέσω του ευρώ και της ευρωπαϊκής ένωσης
• ·        Η Ελλάδα χρειάζεται υπεύθυνες και έμπειρες κυβερνήσεις δηλαδή την κυβέρνηση της ΝΔ
• ·        Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στη σταθερότητα και την ανάπτυξη
• ·        Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η φοροδιαφυγή , κυρίως μικρομεσαίων και επαγγελματιών
• ·        Το ευρώ θα μας εξασφαλίζει την ευημερία
• ·        Στην Ελλάδα υπήρξε μεταπολίτευση και αποκατάσταση της δημοκρατίας
• ·        Υπήρξε και εκδημοκρατισμός των σωμάτων ασφαλείας
• ·        Για το χρέος φταίνε οι συνδικαλιστές, οι αυξήσεις στους μισθούς, οι τεμπέληδες Έλληνες, οι λίγες ιδιωτικοποιήσεις, τα κλεμμένα του Άκη, του Γιώργου, του τάδε, του δείνα.
• ·        Ο δανεισμός της Ρωσίας ή της Κίνας είναι καλύτερος από το ΔΝΤ
• ·        Η Ευρώπη θα μας έσωζε αλλά εμείς είμαστε τόσο διεφθαρμένοι που δεν μπορούμε να ακούσουμε τις σοφές συμβουλές της
• ·        Τα στατιστικά της ΕΛΣΤΑΤ μαγειρεύτηκαν ερήμην  των πολιτικών μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης
• ·        Η Ελλάδα βγαίνει σε λίγο από την κρίση
• ·        Οι νεοφασίστες ως συνεχιστές της αείμνηστης Χούντας θα βάλουν τάξη στο κράτος.

Αυτά και άλλα «ανέκδοτα» καταπίνουν αμάσητα πολλοί συμπολίτες μας και εξακολουθούν να ψηφίζουν «σίγουρες» «σταθερές» δυνάμεις, όπως αυτές που λεηλατούν αυτή τη στιγμή το λαϊκό εισόδημα. Λείπει εντελώς η κοινή λογική, ο κοινός νους , και αν ίσως υπάρχει κάπου, φαίνεται ξεχειλωμένος από την αμερικάνικη υποκουλτούρα που μας περιλούζει. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο ραγιαδισμό, την προσαρμογή στη βαρβαρότητα, το ρουφιανισμό μπας και επιζήσουμε από τις σάρκες του συμπολίτη μας.

«ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακός, ἕνα δεμάτι χόρτο-
χείλια καὶ δάχτυλα ποὺ λαχταροῦν ἕνα ἄσπρο στῆθος
μάτια ποὺ μισοκλείνουν στὸ λαμπύρισμα τῆς μέρας
καὶ πόδια ποὺ θὰ τρέχανε, κι ἂς εἶναι τόσο κουρασμένα,
στὸ παραμικρὸ σφύριγμα τοῦ κέρδους.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μαλακὸς καὶ διψασμένος σὰν τὸ χόρτο,
ἄπληστος σὰν τὸ χόρτο, ρίζες τὰ νεῦρα του κι ἀπλώνουν-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
προτιμᾶ νὰ σφυρίξουν τὰ δρεπάνια στ᾿ ἄλλο χωράφι-
σὰν ἔρθει ὁ Θέρος
ἄλλοι φωνάζουνε γιὰ νὰ ξορκίσουν τὸ δαιμονικὸ
ἄλλοι μπερδεύουνται μὲς στ᾿ ἀγαθά τους,  ἄλλοι  ρητο-
    ρεύουν.
Ἀλλὰ τὰ ξόρκια τ᾿ ἀγαθὰ τὶς ρητορεῖες,
σὰν εἶναι οἱ ζωντανοὶ μακριά, τί θὰ τὰ κάνεις;
Μήπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἄλλο πράγμα;
Μὴν εἶναι αὐτὸ ποὺ μεταδίνει τὴ ζωή;
Καιρὸς τοῦ σπείρειν, καιρὸς τοῦ θερίζειν.»

Γεώργιος Σεφέρης, Τελευταίος Σταθμός

12 ζητήματα δεοντολογίας σχετικά με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών που εργάζονται στα  Πειραματικά Πρότυπα Σχολεία

Με αφορμή την επικείμενη αξιολόγηση  των εκπαιδευτικών  των Πειραματικών Πρότυπων Σχολείων θέτω προς προβληματισμό 12 ερωτήματα, που αφορούν στη δεοντολογία  και την επιστημονική εντιμότητα αυτής της αξιολόγησης. Πέρα  από την επιστημονική, ιδεολογική ή πολιτική της διάσταση, θεωρώ ότι εγείρονται σοβαρά μεθοδολογικά προβλήματα παιδαγωγικής και κοινωνικής φύσεως. 
Συγκεκριμένα,

1. 1.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να αξιολογούμαι  σε κάτι που δεν έχω δει ποτέ να εφαρμόζεται στην τάξη,  όπως η διαθεματικότητα, το πρότζεκτ, οι συνθετικές εργασίες, η ομαδοσυνεργαστική μάθηση;
2. 2.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να περιορίζεται η ελευθερία του εκπαιδευτικού κατά τη διδασκαλία του και να αξιολογείται σε συγκεκριμένες τεχνικές και μεθόδους διδασκαλίας αμφίβολης και μη πιστοποιημένης  εγκυρότητας ;
3. 3.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να συναρτάται η επίδοση των μαθητών μόνο με την επάρκεια ενός εκπαιδευτικού;
4. 4.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να συνδέεται η προαγωγή και ο μισθός με την ικανοποίηση μιας σειράς υποκειμενικών και σχετικών κριτηρίων ;
5. 5.       είναι δεοντολογικό να εμπλέκονται στη διαδικασία της αξιολόγησης εκπαιδευτικών  άλλοι εκπαιδευτικοί ‘- οι εκπαιδευτικοί της ΕΠΕΣ, που είναι διορισμένοι και όχι
6. αιρετοί;
7. 6.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να αξιολογούν φορείς , διευθυντές, σύμβουλοι που δεν έχουν υποστεί ανάλογη αξιολόγηση ;
8. 7.       είναι δεοντολογικό και επιστημονικό να μην προσμετρείται παρά ελάχιστα η προϋπηρεσία στα ΠΠΣ ;
9. 8.       είναι δεοντολογικό να εισάγεται  με την εγκύκλιο άρθρο άσχετο με το νόμο πλαίσιο που τιμωρεί ‘όσους δεν δεχτούν να αξιολογηθούν ;
10. 9.       είναι δεοντολογικό να αξιολογείται και μάλιστα τιμωρητικά  ο εκπαιδευτικός ο οποίος μέσα σε αντίξοες συνθήκες( έλλειψη σχολικών βιβλίων, ανεπαρκής επιμόρφωση, περικοπές στη χρηματοδότηση , απουσία κατάλληλων υποδομών) καταβάλλει τιτάνια προσπάθεια να βοηθήσει τους μαθητές του ;
11. 1   είναι δεοντολογικό να συνδέεται η οργανική θέση του εκπαιδευτικού με την επάρκεια του  σε μια σειρά από υποκειμενικά κυρίως κριτήρια ;  Είμαστε κατά το νόμο μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, που έχουμε αξιολογηθεί πολλές φορές μέσω  των σπουδών, του ΑΣΕΠ και της τοποθέτησης μας στα ΠΠΣ. Γιατί λοιπόν τόση πρεμούρα να αξιολογηθούμε και να χάσουμε την οργανική μας θέση ;  
12. 1  αλήθεια , τα κριτήρια της αξιολόγησης των  εκπαιδευτικών των ΠΠΣ ανταποκρίνονται σε εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης  έστω με αυξημένα προσόντα ή σε καθηγητές  ανώτατης εκπαίδευσης λέκτορες επίκουρους  , ή μήπως αυτοί θεωρούνται καταλληλότεροι για να διδάξουν σε ΠΠΣ ;
13.    είναι παιδαγωγικό, τέλος, να εισάγουμε στο σχολείο τακτικές φακελώματος και προγραφών με το φάκελο παρουσίας του εκπαιδευτικού στο σχολείο;  Αλήθεια ποιος είναι πιο συνεπής , ένας εκπαιδευτικός που φέρεται έντιμα, αγωνίζεται  και απεργεί όταν χρειάζεται για το μέλλον των μαθητών και των παιδιών του, διαφωνεί  με τους ανωτέρους του σε θέματα παιδαγωγικά   και  υπηρεσιακά  ή εκείνος που προσποιείται ότι όλα βαίνουν καλώς, που  προσπαθεί να μπει στην κάθε είδους ‘’αυλή‘’ , για να είναι αρεστός στην εκάστοτε διοίκηση;

Όλα οδηγούν σε   αιγυπτοποίηση    της Ελλάδας

Χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση τα μονοπώλια, η νέα τάξη της οικονομικής και ιμπεριαλιστικής ελίτ  τραπεζιτών και οικονομικών γιγάντων με σύμμαχο το σάπιο μιντιακό κατεστημένο και τους πολιτικούς εντολοδόχους τους επιβάλλουν άλλο ένα δυσβάσταχτο πακέτο περικοπών και φόρων στον ελληνικό λαό. Χιλιάδες απολύονται , η πείνα και οι αρρώστιες εξαπλώνονται και βασικά αγαθά όπως το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, το ψωμί και το γάλα μετατρέπονται σε σπάνια είδη.

 Αναντίστοιχη με τη σφοδρή αυτή επίθεση στην εργατική οικογένεια είναι η λαϊκή αντίσταση και η πολιτική αντιπαράθεση.  Πέρα από κάποιες μαζικές αλλά όχι ιδιαίτερα πολυπληθείς  συγκεντρώσεις ,  τον ρόλο αυτό παίζουν στα κανάλια και στα έντυπα η λεγόμενη  ευρώ- αριστερά και η λαϊκή δήθεν Δεξιά , ο  Σύριζα και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες , που προτείνουν αναδιαπραγμάτευση, περικοπή του χρέους και μια σειρά από διαχειριστικά μέτρα έναντι της πρωτοφανούς αυτής βαρβαρότητας που επιβάλλεται στην Ελλάδα.  Οποιαδήποτε άλλη λύση θεωρείται καταστροφική περιθωριοποιώντας όποιους προτείνουν ριζικές και επαναστατικές λύσεις, που θα δώσουν ελπίδα και όραμα στον εξαθλιωμένο ελληνικό λαό.  ΤΟ ΚΚΕ για παράδειγμα θα μπορούσε να αποτελέσει μια δύναμη συσπείρωσης όλων των δυνάμεων που επιζητούν διαγραφή του χρέους και χάραξη μιας άλλης φιλολαϊκής πολιτικής ακόμη και εκτός της ΕΕ. Η ενίσχυση ωστόσο από το κατεστημένο του νεοναζισμού και της  λεγόμενης κυβερνώσας αριστεράς και  ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης με αποπολιτικοποιημένα ψευτοδιλήμματα όπως ευρώ ή δραχμή, εντός της ΕΕ ή εκτός, κυβέρνηση της Αριστεράς ή όχι έφεραν το εν λόγω κόμμα από θέση αδυναμίας και περιθωρίου
’’φωνή βοώντος‘’  να επιμένει στη μόνη για το λαό σωτήρια λύση που είναι η αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ.

                Ως επακόλουθο της αδυναμίας άρθρωσης σοβαρού αντιμνημονιακού λόγου από τα προβαλλόμενα από τα ΜΜΕ κόμματα οι Έλληνες σύρονται καθημερινά σε νέα μνημόνια και εξωφρενικά χαράτσια που θα μετατρέψουν την καθημερινότητα σε ατέρμονο αγώνα για δουλειά και στοιχειώδες μεροκάματο.  Ταυτόχρονα όμως η απογοήτευση και η αντίδραση- αγανάκτηση θα μεγαλώνει και η εξέγερση δεν θα αργήσει να εμφανιστεί στα ελληνικά αστικά κέντρα. Με δεδομένο ότι τα ποσοστά όλων των κομμάτων θα μειωθούν δραματικά λόγω των αντιλαϊκών και δυσβάστακτων μέτρων  θα επικρατήσει ακυβερνησία που θα συνοδευτεί από νέκρωση των δημόσιων υπηρεσιών, χρεοκοπία,  βίαιες αντιπαραθέσεις  σε ανοιχτούς χώρους  με την αστυνομία ή και τον στρατό. Τέτοιες εικόνες σημειώθηκαν πριν λίγο καιρό στις πλατείες του Καΐρου  με χιλιάδες διαδηλωτές να συγκρούονται με την αστυνομία και το στρατό σε συνθήκες ακυβερνησίας και χάους.  Φυσικά και δεν ήταν παρά άλλη μία λαϊκή εξέγερση σε αραβική χώρα που χειραγωγήθηκε και απαξιώθηκε από τις ΗΠΑ  και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις.  Ενώ ο αιγυπτιακός λαός εξεγείρονταν για ψωμί και δουλειά, συνυφαίνονταν η διάδοχη κατάσταση του καθεστώτος Μουμπάρακ που ήταν αρχικά μια στρατιωτική  δικτατορία και  στη συνέχεια μια φιλοδυτική κυβέρνηση, που όχι μόνο δεν έλυσε στοιχειωδώς τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα αλλά  τον τελευταίο καιρό περιορίζει τις δημοκρατικές ελευθερίες και τη δυνατότητα άσκησης ελέγχου στην κυβέρνηση.

Ο έλεγχος  χαοτικών καταστάσεων και της λαϊκής εξέγερσης από την αμερικάνικη υπερδύναμη και τους σύμμαχους της στηρίζεται στην γενικότερη σπασμωδική και μεμονωμένη διαμαρτυρία,  που  περιχαρακώνεται και δεν προσεγγίζει μαζικά ακροατήρια. Οι συμμαχίες που επιχειρήθηκαν στην Αίγυπτο είχαν προσωρινό και συμβατικό χαρακτήρα αφού ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε περιθώριο πολιτικής συνεργασίας μεταξύ Αριστερών σχημάτων και μουσουλμανικών κινημάτων.         Κατά παρόμοιο τρόπο και στην Ελλάδα - και μακάρι να βγω λάθος -δεν θα δοκιμαστούν ριζοσπαστικές λύσεις αλλά νέα διαχείριση και διαπραγμάτευση του χρέους και των μνημονίων. Το ίδιο συνέβη άλλωστε στην Αργεντινή, μια άλλη κατεστραμμένη από το ΔΝΤ  χώρα. Ο λαός επομένως, τίθεται σε ρόλο κομπάρσου και παρατηρητή   εθισμένος έτσι και αλλιώς στη καναπεδίστικη  τηλεδημοκρατία και στη μοναχική μεμψιμοιρία.

Για να αποτραπούν αυτές οι αρνητικές για όλους μας εξελίξεις θα πρέπει να συμμετάσχουμε όλοι ενεργητικότερα στον αγώνα κατά της σημερινής πολιτικής  με την απεργία και τις διαδηλώσεις χωρίς να επιτρέπουμε σε κανένα να διαπραγματεύεται τα δίκαια μας εν ονόματι μας χωρίς όμως τη δική μας εξουσιοδότηση και παρουσία στις πολιτικές εξελίξεις.  Χρειάζεται να συστρατευτούμε κάτω από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ ως τις  μόνες συνεπείς  ιδεολογικά και πολιτικά δυνάμεις αυτή τη στιγμή στον τόπο μας. 

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου  τότε και σήμερα

Η φετεινή επέτειος   της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι σημαδιακή.  Τα αιτήματα που αναπτύθηκαν στον αντιδικτατορικό αγώνα και βρήκαν την κορυφαία έκφρασή τους εκείνες τις ημέρες του 1973 είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρα από ποτέ. Η Ελλάδα του 2012 βρίσκεται πλήρως  υποταγμένη στα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ, δεμένη στα οικονομικά και πολιτικά παιχνίδια των ΗΠΑ και της ΕΕ, η Κύπρος είναι  διαιρεμένη, το αίτημα για λαϊκή εξουσία , γνήσια δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη ακούγεται σήμερα όλο και περισσότερο, ακόμη και το ξεχασμένο για κάποιους σύνθημα « ψωμί παιδεία ελευθερία» επιστρέφει δυναμικά στις σύγχρονες συγκεντρώσεις.

 Όσοι, επομένως,  βιάστηκαν να μιλήσουν για παρακμή, σβήσιμο της μνήμης, ξεπούλημα της γενιάς  του Πολυτεχνείου καλύτερα να το ξανασκεφτούν. Ένα φάντασμα είναι πάνω από την Ελλάδα σήμερα και αυτό είναι το αγωνιστκό πνεύμα εκείνων  των φοιτητών, των εργατών και των μαθητών  που καλεί όλους μας σήμερα να παλαίψουμε για τη δικαίωση των αιτημάτων του Πολυτεχνείου.

Οι εκάστοτε πολιτικές ηγέσίες δε ξεχνούσαν κάθε χρόνο να μας βεβαιώνουν ότι η δημοκρατία και το σύνταγμα έχει στέρεες βάσεις την Ελλάδα και αποκλείεται να απειληθούν από τη φασιστική και στρατοκρατική απειλή. Το ίδιο ωστόσο, αυτό πολιτικό σύστημα αυτοϋπονομεύτηκε, διασάλευσε τα βασικά άρθρα του ελληνικού συντάγματος, τη λαϊκή κυριαρχία και το δικαίωμα στην εργασία και τη ζωή, έκανε πρακτική του αρκετές φορές τον αυταρχισμό, τον ρατσισμό, επέβαλε ως τρόπο άσκησης της εξουσίας το «νόμιμο είναι και ηθικό»,  ξεπούλησε τη δημόσια περιουσία δηλαδή, τον κόπο και την εργασία όλων μας στα ξένα και ντόπια μονοπώλια.  

Το τέλος της ιστορίας, το τέλος δηλαδή των ιδεολογιών όχι μόνο δεν ήρθε ποτέ αλλά σήμερα με τη δεδομένη κρίση, που κατά τα άλλα εξασφαλίζει αμύθητα κέρδη στο μεγάλο κεφάλιο ακυρώνεται ως αντίληψη αυτόματα, καθώς η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων απειλείται άμεσα από αυτό που για τον Μαρξ συνιστούσε καταστροφή ανθρώπινου και υλικού κεφαλαίου, δηλαδή, το κλείσιμο  εργοστασίων, την κατάργηση δημόσιων υπηρεσιών και την απόλυση δημόσιων υπαλλήλων, το  τσεκούρωμα των μισθών,την  κατάργηση της δημόσιας ασφάλισης και σύνταξης, το δικαίωμα στην σταθερή εργασία, τη θυσία στης δημόσιας δωρεάν Παιδείας και Υγείας στο βωμό του επιχειρηματικού κέρδους.

Σήμερα, επομένως,είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να παραδειγματιστούμε από το πάθος και τη μαχητικότητα εκείνων των αγωνιστών του Νοέμβρη του 1973 και να αναρωτηθούμε :

Ποιοι επέτρεψαν  σε μια  φασιστική  συμμορία να μιλάει δημόσια σήμερα για «μύθο του Πολυτεχνείου» και να εκφράζεται  ναζιστικά μέσα στη Βουλή;

Ποιοι οδηγούν το λαό μας σε νέες «Γερμανίες και Αυστραλίες» και ειδκά το πιο πολύτιμο κομμάτι του που είναι οι νεοι πτυχιούχοι και επιστήμονες;

Ποιοι σπείρουν τη σύγχυση και τον εθνικισμό στο λαό και  δε διστάζουν να μιλούν δημόσια για κρεμάλες στο σύνταγμα, κάψιμο της Βουλής για την ανάγκη δήθεν αποιδεολογικοποημένων κυβερνήσεων.

Ποιοι ικανοποιούνται, όταν στρέφεται η μια κοινωνική ομάδα ενάντα στην άλλη, όταν το πρόβλημα της δημοκρατίας μας σήμερα προσωποποιείται και ντύνεται με όρους δικαστηρίου ή συνδέεται με τον πατριωτισμό ή όχι κάποιων παραγόντων.

Ποιοι τέλος θέλουν την Ελλάδα «Μαλαισία της Ευρώπης»,  χώρα στρατόπεδων  εργασίας , τους Έλληνες εργάτες-σκλάβους του 21^ου αιώνα.

Η απάντηση είναι απλή και ξεκάθαρη :

Όλοι εκείνοι, ντόποιοι και ξένοι παράγοντες που απαρτίζουν το σημερινό σύστημα εξουσίας και θέλουν να σβηστεί από τη συλλογική μνήμη αλλά και από την επίσημη ιστορία η Εθνική Αντίσταση, το  ΕΑΜ , ο Δημοκρατικός Στρατός, οι κοινωνικοί αγώνες του λαού μας , στους οποίους βέβαια, βασική θέση κατέχει και η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα σύγχρονα σχολικά βιβλία Ιστορίας, για να δει πόσο υποβαθμισμένη είναι η αφήγηση, όταν αναφέρεται σε αυτά τα θέματα. Ασάφεια, αοριστία ή και σκόπιμη αποσιώπηση συνοδεύουν αυτά τα θεμελιώδη ιστορικά γεγονότα. Ο Πινοσέτ για να επιβάλλει την τυραννική εξουσία του στη Χιλή φρόντισε να απαγορεύσει κοινωνικές εκδηλώσεις, ήθη και έθιμα που προήγαγαν τη συλλογικότητα, συντελούσαν στην συλλογική και ιστορική μνήμη . Αποκόπτωντας ένα λαό από τις ιστορικές ρίζες και την επαναστατική του παράδοση καταφέρνεις να επιβάλεις την ιδεολογία της υποταγής και του συμβιβασμού με τη βαρβαρότητα, αφαιρείς μέρος της συλλογικής έκφρασης, πετυχαινεις σε μια δεύτερη φάση τη συκοφάντηση των σύγχρονων κοινωνικών αγώνων.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου υπονομεύτηκε ουσιαστικά από όλες τις κυβερνήσεις, από τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» , την ευρύτερη αριστερά και το δημοσιογραφικό κατεστημένο, ακόμη και από τη συμβιβασμένη  διανόηση,  πολύ πριν εμφανιστεί η προσβλητική για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου αφίσα. Τρεις είναι οι βασικές συνιστώσες αυτής της αμφισβήτησης:

 «Το πολυτεχνείο δεν ανήκει  σε κόμματα αλλά ήταν η αυθόρμητη εξέγερση των φοιτητών  ενάντια στη Χούντα». Θυμίζει το αντίστοιχο μότο ότι όλοι οι Έλληνες πολέμησαν το ναζισμό. Πόσο άτοπη και ανιστόρητη είναι αυτή η ισοπέδωση μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει. Οι μαζικές αντιστασιακές πράξεις  δεν ξεσπούν με αυθόρμητες ενέργειες λαών αλλά με οργάνωση, ενημέρωση, συχνά με συνομωτική δράση και το Πολυτεχνείο δεν παρεκκλίνει αυτού του κανόνα.

Η άνοδος, του εργατικού κινήματος ήταν, συγκριτικά με τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, σημαντική. Το δυνάμωμα του φοιτητικού κινήματος «πατούσε» πάνω στο λαϊκό παράγοντα, στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος. Στην ουσία, ήταν άμεσα συνδεδεμένο με αυτό. Η ανάπτυξη των δυνάμεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτήν την εξέλιξη.

Επιπλέον, η κρίση του χουντικού καθεστώτος γίνεται όλο και πιο βαθιά και επιταχύνεται από τις αρχές της δεκαετίας του '70 και ιδιαίτερα την περίοδο 1972 - '73. Μια σειρά από διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις εντείνουν την κρίση και την παράλληλη άνοδο της αντιδικτατορικής πάλης.

Για τον καπιταλισμό, εκείνη η περίοδος ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Η οικονομική κρίση (που τότε από τους αστούς οικονομολόγους ονομαζόταν «πετρελαϊκή κρίση») μόλις είχε ξεσπάσει, αγγίζοντας και τη χώρα. Οι σκανδαλώδεις συμβάσεις της χούντας με μονοπώλια γίνονται απροκάλυπτες και γνωστές στο λαό. Παράλληλα, όμως, η αντιαμερικάνικη, αντιιμπεριαλιστική συνείδηση λαού και νεολαίας βαθαίνει ακόμη περισσότερο από τις επεμβάσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα τής, με αμερικάνικη επέμβαση, επιβολής χούντας στη Χιλή, και η ανατροπή της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας» του Σ. Αλιέντε. Η αγανάκτηση του λαού στρέφεται τόσο ενάντια στον ιμπεριαλισμό, όσο και στη χούντα με τον ελλιμενισμό του 6ου Αμερικάνικου Στόλου στο Φάληρο και στην Ελευσίνα. Από την άλλη, θετική επίδραση ασκούσαν στο λαό οι σοσιαλιστικές χώρες, η πάλη του βιετναμέζικου λαού ενάντια στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, καθώς και η άνοδος του εργατικού κινήματος των καπιταλιστικών χωρών. Η απομόνωση του χουντικού καθεστώτος διευρυνόταν.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, οι δυνάμεις του κεφαλαίου στην Ελλάδα εξετάζουν ενδεχόμενη «ομαλή» διαδοχή σε μια «φιλελεύθερη» διακυβέρνηση, η οποία θα είναι αστικοκοινοβουλευτική μεταμφίεση της χούντας. Κάτω από το βάρος των εξελίξεων και την πίεση του λαϊκού παράγοντα, ξεκινά το πείραμα της «φιλελευθεροποίησης», από το 1972 και εντείνεται το 1973, με το δημοψήφισμα για την κατάργηση της βασιλείας και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη, η οποία υποσχέθηκε τη διενέργεια εκλογών το Φλεβάρη του '74.

Το 1973 χαρακτηρίζεται από τη σοβαρή αγωνιστική ανάταση του λαού και της νεολαίας. Το χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των αγώνων της εργατικής τάξης, λόγω και της φασιστικής επιβολής, αρχίζει να ξεπερνιέται και με ωριμότητα από τις στοιχειώδεις μορφές τους (διαβήματα, υπομνήματα κ.λπ.) περνάνε σε ανώτερες - μέχρι τις απεργίες. Στην πρώτη γραμμή τίθενται ζητήματα, όπως: Μεροκάματα, ασφαλιστικά ταμεία, ωράριο, συνδικαλιστικές ελευθερίες, δικαίωμα της απεργίας. Μία μετά την άλλη οι ομοσπονδίες, ένας μετά τον άλλο οι κλάδοι των εργαζομένων καταγγέλλουν τις συμβάσεις εργασίας και ζητούν αυξήσεις των αποδοχών τους κατά 40% - 50%. Ως αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων αγώνων, το 1973, σημειώνονται οι απεργίες αλιεργατών Καβάλας, τυπογράφων Αθήνας, τεχνικών «Ολυμπιακής», δημοσιογράφων πρωινών εφημερίδων Αθήνας, εργαζομένων της ΔΕΗ, κινηματογραφιστών Αθήνας. Την ίδια χρονιά, αναπτύσσονται και οι πρώτες εκδηλώσεις των αγροτών, διοργανώνοντας μεγάλα συλλαλητήρια, όπως στα Καλύβια Τρικάλων, στα Μέγαρα, στα Σπάτα, στο Μενίδι, στο Σκαραμαγκά. Αρνούνται την παράδοση ή πώληση των προϊόντων τους, μέτρο που επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα.

Δυναμώνουν και οι διεκδικήσεις με καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Τέτοιες μέρες δράσης είναι η 28η Οκτώβρη 1972, η επέτειος του πραξικοπήματος (21η Απρίλη 1973), η Πρωτομαγιά του '73, η νυχτερινή διαδήλωση μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης Μαρκεζίνη. Ακόμη και στις Ενοπλες Δυνάμεις, υπάρχουν παραδείγματα αντιδικτατορικών εκδηλώσεων, με την εγκατάλειψη ΝΑΤΟικής άσκησης στην Αδριατική από το αντιτορπιλικό «ΒΕΛΟΣ[1]».

Μια άλλη γνωστή άποψη σε τηλεσυζητήσεις είναι και το ότι «Το Πολυτεχνείο είχε ως κύριο αίτημα την ανατροπή της Χούντας και την ελευθερία». Εσκεμμένη παρασιώπηση και σ’ αυτή την περίπτωση της συνθηματολογίας των εξεγερμένων φοιτητών. Ευτυχώς υπάρχει το κινηματογραφικό και φωτογραφικό υλικό και μπορούμε να δούμε πανό με συνθήματα όπως «λαϊκή εξουσία» «Έξω οι ΗΠΑ», «Ψωμί Παιδεία, Ελευθερία», και άλλα πολλά αναγραφόμενα, που πιστοποιούν το στοιχείο ότι η ελευθερία δεν ήταν το μόνο ζητούμενο των εξεγερμένων, αλλά μια πολιτεία δημοκρατική, ανεξάρτητη από ξένες επεμβάσεις και δίκαιη προς τους πολίτες της.

Ευθεία αμφισβήσηση της σημασίας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συιστά και η άποψη ότι «η γενιά του Πολυτεχνείου τελικά ξεπουλήθηκε για τον υπουργικό θώκο και αναίρεσε τις απόψεις της ενσωματωμένη στο σύστημα που η ίδια πολέμησε». Άλλη μια σκόπιμη ισοπέδωση, αφού ξεχνά το γεγονός ότι πολλοί  από τους εξεγερμένους πέρασαν στην αφάνεια, αφού χτυπήθηκαν και βασανίστηκαν άγρια από τον κατασταλτικό μηχανισμό της Χούντας. Υπήρξαν βέβαια και εκείνοι που υπηρέτησαν το κατεστημένο,  όμως, η προσωπική εκμετάλλευση της αντιδικτατορικής δράσης για πολιτικά ωφέλη , το κρίμα και η ασυνέπεια στιγματίζει τους ίδιους ως άτομα και δεν έχει καμία σχέση με τον αγώνα του Πολυτεχνείου.  Άλλωστε το Πολυτεχνείο δεν μπορεί να προσωποποιηθεί, αυτό θα ήταν μια μονομερής και απλουστευτική ερμηνεία, είναι σαν να λες ότι η επανάσταση του 21 ταυτίζεται με τη δράση του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη.

 Εχει σημασία να σημειώσουμε ότι οι υπεραπλουστεύσεις περί γενιάς που «χάθηκε», που «πρόδωσε» ή που «φταίει» δεν έχουν βάση. Γιατί πολύ απλά, η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» (όπως και κάθε άλλη, εξάλλου) δεν είναι ενιαία, δεν έχει ενιαία πολιτικά χαρακτηριστικά. Το γεγονός ότι μια γενιά σημαδεύτηκε από έναν ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας και βαφτίστηκε από αυτόν, δε σημαίνει ότι αποκτά ενιαία πολιτική ταυτότητα! Πόσο μάλλον που ούτε καν τότε, την περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα και της κορύφωσής του, δεν είχε ως «γενιά» μία κοινή πολιτική κατεύθυνση και στόχους, αλλά στους κόλπους αυτού του αγώνα αναπτύσσονταν έντονη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη. Συνήθως, μιλούν για «γενιά του Πολυτεχνείου» και η σκέψη κάνει συνειρμούς με συγκεκριμένα γνωστά πρόσωπα που είχαν συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα, την οποία «εξαργύρωσαν» ποικιλοτρόπως, ως έδειξε η μετέπειτα «πολιτική καριέρα τους». Είναι προφανές ότι αυτό δεν χαρακτηρίζει μια ολόκληρη γενιά.

Αρα, οι αναλύσεις περί της «γενιάς του Πολυτεχνείου» που έδρεψε τους καρπούς της δεκαετίας του '80 και αυτή ευθύνεται για τη σημερινή κρίση, είναι απλουστεύσεις που θίγουν βάναυσα χιλιάδες αγωνιστές εκείνης της περιόδου, ενώ δημιουργούν ενοχές στο σύνολο του λαού μας για τις κατακτήσεις που είχε το κίνημα πριν τρεις δεκαετίες (κάτω και από έναν ευνοϊκότερο παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης).

Κάποτε λέγαμε ότι οι νέοι των δεκαετιών του 80 και του 90  δεν είχαν οράματατα. Θα συμπληρώσω ότι δεν είχαν οράματα γιατί το κατεστημένο έκανε και συνεχίζει να κάνει το παν για να συκοφαντίσει τα «μεγαλα μαζικά όχι» της ελληνικής ιστορίας, καταβαραθρώνει τα θετικά πρότυπα των αγωνιστών , τα υποβαθμίζει , όπως πριν λίγα χρόνα, όταν κάποιος υπουργός Παιδείας  έστειλε εγκύκλιο στα σχολεία να γίνει μάθημα την ημέρα της 17^ης Νοέμβρη και να αφιερρωθούν μόνο οι δύο τελευταίες ώρες για να εορταστεί η μνήμη του Πολυτεχνείου. Δεν λείπουν, επίσης, οι τηλεοπτικές συζητήσεις όπου άνθρωποι που στάθηκαν απέναντι στους φοιτητές, πολιτικές δυνάμεις που  συμβιβάστηκαν με τη δικτατορία   ανατέμνουν τον αγώνα των φοιτητών τότε και τώρα ή εκθειάζουν δήθεν τη θυσία του 1973 και κατακεραυνώνουν τους τωρινούς φοιτητές που αγωνίζονται κόντρα στην υποβάθμινση τωνν σπουδών τους.

 Εμείς φωνάζουμε  από το γνωστό τραγούδι του Διονύση  Τσακνή το στίχο  « Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε»,    θα συνεχίσουμε στο δρόμο που χάραξαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου στο δρόμο της ανατροπής και της ανυπακοής σε αυτούς που κλέβουν το ψωμί από το τραπέζι , που ονειρεύονται νέες δικτατορίες  για να επιβάλουν ξανά τη σάπια ηθική τους , σε αυτούς που θέλουν τους νέους μαστουρωμένους και χουλιγκάνους, που εισάγουν ως μορφή πάλης τα κάθε είδους αποπολιτικοποιημένα κινήματα της πλατείας , τους  τηλεπροφήτες και τους πολιτικούς τσαρλατάνους , τα απότοκα του πολιτικού συστήματος ακόμη και το ίδιο το φασιστικό φαινόμενο το οποίο χρησιμοποίησαν , για να συκοφαντήσουν και να υπονομεύσουν  τη συλλογικότητα αλλά και την ανάγκη να προταθεί για τους νέους αγώνες μια  ξεκάθαρη ιδεολογική ταυτότητα, όπως είναι αυτή που  πρέσβευεται τόσα χρόνια τώρα με συνέπεια από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ.

 .

---

[1] Ριζοσπάστης , Κυριακή 11 Νοέμβρη 2012

Δεν ξεχνώ