To Σχολείο της Ανθρωπιάς

Το σχολείο της ανθρωπιάς είναι ενιαίο και έχει στο κέντρο του τον άνθρωπο, τον εκπαιδευτικό και τον μαθητή και διαμορφώνει υπεύθυνους και ειλικρινείς πολίτες. Συνδέει την αγωγή με τη μόρφωση και κυρίως την επιστήμη με την αλληλεγγύη, την ειρηνική συμβίωση και την αλληλοκατανόηση.

Βασικά στοιχεία ενός τέτοιου σχολείου είναι τα εξής :

• Το σχολείο της ανθρωπιάς είναι ανοικτό όλη τη μέρα για εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.
• Απευθύνεται σε όλα τα παιδιά ανεξάρτητα από το εισόδημα, το γνωστικό και το νοητικό επίπεδο, τις ιδιαιτερότητες και τον πολιτισμικό χώρο.
• Είναι πλήρως στελεχομένο με εκπαιδευτικούς, ψυχολόγους, επιβοηθητικό προσωπικό και αναλυτικά προγράμματα που προσαρμόζονται στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και στους μαθητές με νοητικές και σωματικές ιδιαιτερότητες.
• Στεγάζεται σε λειτουργικά κτήρια με υποδομές, ευχάριστους χώρους και παιδαγωγικό κλίμα.
• Υπάρχουν καταγεγραμμένοι κανόνες για θέματα λετουργίας και πειθαρχίας συμφωνημένοι από μαθητές και εκπαιδευτικούς.
• Οι διαδικασίες εκλογής των μαθητικών συμβουλίων είναι δημοκρατικές και διαφανείς.
• Καλλιτεχνικές δραστηριότητες ενυπάρχουν στο αναλυτικό και ωρολόγιο πρόγραμμα
• Το Λύκειο δεν εξαρτάται από τις πανελλαδικές εξετάσεις.
• Νέα φιλοσοφία διαπνέει τους σκοπούς και τους στόχους των αναλυτικών προγραμμάτων με υποβάθμιση του ανταγωνιστικού και βαθμοθηρικού πνέυματος που κυριαρχεί σήμερα και ενίσχυση του ανθρωπιστικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
• Οι εκπαιδευτικοί επιμορφώνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα από πανεπιστημιακούς καθηγητές ή και πιο έμπειρους και κατάλληλα καταρτισμένους εκπαιδευτικούς πάνω στις νέες επιστημονικές και παιδαγωγικές εξελίξεις
• Θεσπίζεται «φόρος δημόσιας εκπαίδευσης» σε όλες τις επιχειρήσεις και τα μεγάλα εισοδήματα έτσι ώστε να αυξηθεί και η δημόσια διαπάνη για την παιδεία.
• Ο μισθός των εκπαιδευτικών αυξάνεται τουλάχιστον 30 % και ενσωματώνονται όλα τα ποικίλης υφής επιδόματα που υπάρχουν σήμερα. Η πολιτεία οφείλει να πατάξει τα παράνομα φροντιστήρια. Το δημόσιο εκπαιδευτικό λειτούργημα καταντά φενάκη όταν νοθεύεται από την κερδοσκοπία.
• Τα αναλυτικά προγράμματα θα πρέπει να εμπλουτιστούν με πρακτικές δραστηριότητες με ερευνητικό και κοινωνικό περιεχόμενο, όπως ομάδες Ιστορίας, Φυσικής, Κοινωνιολογίας, Τέχνης, Χημείας, Ελληνικής Γλώσσας.
• Η θρησκεία διακρίνεται από την εκπαίδευση και το μάθημα των Θρησκευτικών μετατρέπεται σε μελέτη της θρησκευτικής συμπεριφοράς αλλά και των πιο διαδεδομένων θρησκειών και της ιστορίας τους.
• Το δημόσιο σχολείο οφείλει να προσφέρει πλήρη εκμάθηση των πιο βασικών ξένων γλωσσών σε όλα τα επίπεδα.
• Τα σχολικά βιβλία θα πρέπει να γράφονται μέσα από δημόσιους και ανοικτούς διαγωνισμούς με αξιολόγησή τους από ανεξάρτητη επιτροπή ειδικών. Τα νέα σχολικά βιβλία θα πρέπει να δοκιμάζονται αρχικά σε μικρό αριθμό μαθητών.
• Στους εκπαιδευτικούς θα δίνονται κίνητρα για να επιχειρούν εκπαιδευτική έρευνα μέσα στην τάξη και να εφαρμόζουν νέες διδακτικές μεθόδους.
• Το αναλυτικό πρόγραμμα θα προβλέπει μαθήματα σχετικά με την αγωγή υγείας, την κυκλοφοριακή αγωγή, το σεβασμό στο περιβάλλον, την αλληλεγγύη στο συνάνθρωπο και την οικογενειακή αγωγή εντός των διδακτικών ωρών.

• Στο πλάσιο του προγράμματος κάθε μαθήματος θα προτείνονται πρακτικές δραστηριότητες, όπως κατασκευές, καθαριότητα, κηπουρική, καλλιτεχνική δραστηριότητα και γενικότερα τρόποι συνειδητοποίησης της ηθικής αξίας της χειρονακτικής εργασίας.

• Τα αναλυτικά προγράμματα θα πρέπει να ανανεώνονται τουλάχιστον κάθε 5 χρόνια και θα αποτελούν πεδίο διαλόγου των εκπαιδευτικών, των ειδικών και της πολιτείας και θα αξιολογούνται από μαθητές, εκπαιδευτικούς αλλά και γονείς.

Σχολείο της αγοράς ή της ανθρωπιάς ;

Σήμερα θα μιλήσω για το τι σημαίνει "σχολείο της αγοράς" βασισμένος στα κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης , του ΟΟΣΑ και τις τελευταίες κυβερνητικές εξαγγελίες :

Σχολείο (της αγοράς) με τα νέα δεδομένα σημαίνει

• Ποσοτικοποίηση των ερευνητικών δεδομένων αλλά και των εκπαιδευτικών αποτελεσμάτων, κάτι που εξασφαλίζεται με συνεχείς αξιολογήσεις.
• Προγραμματισμός και συστημοποίηση του μαθήματος , δηλαδή, το σχήμα : εισαγωγή δεδομένων-επεξεργασία τους-έξοδος προϊόντος- αξιολόγησή του.
• Αποκέντρωση της διοίκησης με διαφοροποίηση των σχολείων σε τομείς όπως οι στόχοι, οι υποδομές και τα Αναλυτικά Προγράμματα.
• Ένταξη των σχολείων στη Τοπική Αυτοδιοίκηση και σε ιδιωτικούς φορείς, όπως επιχειρήσεις, χορηγίες, διαφημίσεις, ιδιωτικά σεμινάρια
• Σύνδεση της σχολικής γνώσης με την αγορά εργασίας και τις ανάγκες της. Η γνώση ως εργαλείο με βάση την άμεση ωφέλεια της σε τεχνολογικούς και οικονομικούς τομείς (επιχειρηματικότητα, καταναλωτικό ιδεώδες, ανταγωνισμός, ιδιωτική ασφάλιση)
• Αναβάθμιση του ρόλου της τεχνολογίας στη διδασκαλία των μαθημάτων
• Η τεχνολογία (Η/Υ) αναδεικνύεται ως πανάκεια σε κάθε διδακτικό πρόβλημα
• Αναβάθμιση του διαδικτύου (internet) ως πηγής πληροφοριών για το μάθημα χωρίς όμως να αναφέρεται η αμφισβητούμενη εγκυρότητα και αξιοπιστία του.
• Ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στο σχολικό χώρο.
• Ο εκπαιδευτικός δεν θα είναι λειτουργός , πηγή γνώσης και παιδαγωγός, αλλά κυρίως καθοδηγητής στη διδακτική διαδικασία.
• Τα πολιτιστικά προγράμματα θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ιδιωτικούς φορείς
• Τα σχολικά βιβλία θα ελέγχονται κεντρικά και θα εξυπηρετούν κοινούς ιδεολογικούς και πολιτικούς στόχους των ανώτερων πολιτικών φορέων της εκπαίδευσης (εθνικό κράτος, ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ)
• Μείωση της ύλης των μαθημάτων με σκοπό κυρίως την επαφή με το διαδίκτυο.
• Αμφισβήτηση των επιστημονικών και επιστημολογικών θεμελίων των ανθρωπιστικών μαθημάτων όπως η γραμματική, το συντακτικό στη Γλώσσα ,η εθνική ιστορία και ιστοριογραφία στο μάθημα της Ιστορίας, αλλά και η γραμματολογία στη Λογοτεχνία.
• Διαχωρισμός ή και περιθωριοποίηση της ηθικής διάστασης της σχολικής παιδείας σε σχέση με το γνωστικό παράγοντα και ανάδειξη κυρίως αξιών, όπως η ανταγωνιστικότητα, το κέρδος, η ατομικότητα, η ασφάλεια.
Τέλος, διάσπαση της επιστημονικής γνώσης και κατακερματισμός της σε δεξιότητες, που δεν συνιστούν, ωστόσο, ένα ολοκληρωμένο μορφωτικό αγαθό. Με το πρόσχημα της δια βίου μάθησης και της συνεχούς κατάρτισης υποβαθμίζεται η βασική εκπαίδευση σε εντευκτήριο αποσπασματικών πηροφοριών και γνωστικών εμπειριών.

Φθηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό

Αυτό το μέλλον ετοιμάζουν κυβέρνηση και ΕΕ για μας και τα παιδιά μας. Μισή δουλειά, μισή ζωή. Προκειμένου να εξασφαλιστούν, όπως λένε θέσεις εργασίας και επενδύσεις . Ακόμη και στις πανελλαδικές εξετάσεις το θέμα της έκθεσης είχε να κάνει με την ευελιξία στην αγορά εργασίας. Πολλοί ίσως πιστέψετε ότι κρύβεται κάποια λογική σ’ αυτό το εγχείρημα. Θα έρθουν από την Κίνα , τις ΗΠΑ, τα αραβικά εμιράτα να χτίσουν επιχειρήσεις και έτσι θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Λοιπόν, αφού οι κυβερνώντες δεν κατάλαβαν τίποτα από την εξέλιξη του καπιταλισμού όλα αυτά τα χρόνια, ας τους θυμίσουμε ορισμένα απλά πράγματα :

Μια κοινωνία δεν είναι supermarket για να προχωράς με βάση τα οικονομικά κέρδη και τις ζημιές. Υπάρχουν και κάποια πράγματα εν πολλοίς άγνωστα στις μέρες μας που τα λένε συνείδηση, όνειρα, ελεύθερος χρόνος, παιδεία, αλληλεγγύη, άμιλλα, που μπορεί να προκαλούν και χασούρα πολλές φορές στο ταμείο αλλά με αυτά επενδύεις σε ότι πιο πολύτιμο, τον άνθρωπο.

Όλα αυτά τα «γιατρικά» για την ανεργία έχουν δοκιμαστεί σε πολύ πιο ανεπτυγμένες χώρες από την Ελλάδα και απέτυχαν παταγωδώς. Η ανεργία παρέμεινε σταθερή ή και αυξήθηκε αφού η επισφαλής εργασία προκαλεί συχνά ακόμη και την παραίτηση ή την περιθωριοποίηση.

Οι ανεξέλεγκτες επιχειρήσεις απομυζούν για ένα χρονικό διάστημα κάποια περιοχή , δημιουργούν προσδοκίες και αφού εξασφαλίσουν τα κέρδη τους αποχωρούν και χτίζουν σε άλλη « φθηνότερη» περιοχή. Αφήνουν πίσω τους εξαθλιωμένα και οργισμένα θύματα, που παίρνουν και αυτά το δρόμο της μετανάστευσης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η Αργεντινή, η Ιρλανδία αλλά και αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ.

Οι “ μπανανίες” δεν ωφέλησαν ποτέ κανένα κράτος, κανένα πολίτη ή πολιτικό. Μόνο η United Fruit Company ωφελήθηκε. Η αιματηρή ιστορία πολλών δικτατοριών και πολέμων το αποδεικνύει.

Το κοινωνικό μοντέλο που ονειρεύονται το ΔΝΤ , η κυβέρνηση και η ΕΕ εμπεριέχει πολύ αίμα, πολύ βία, άγχος, ανταγωνισμό, αποξένωση και κυρίως εξαθλίωση τόσο σε πνευματικό όσο και σε υλικό επίπεδο.

Το σχολείο θα γίνει περιττή πολυτέλεια. Λίγες βασικές γνώσεις επαρκούν , αφού τα υπόλοιπα θα τα μάθεις αν έχεις βέβαια χρήματα- στην πορεία καθώς θα αναζητείς πιο πρόσφορο- αν βρεις ποτέ- επάγγελμα.

Χρεοκοπημένες θεωρίες, όπως ο κοινωνικός δαρβινισμός, το φιλελεύθερο μοντέλο του αυτοδημιούργητου, η αυτορρύθμιση της κοινωνίας, το « λιγότερο κράτος» επανέρχονται και εφαρμόζονται κατά τρόπο βαθιά αντιδημοκρατικό και θα έλεγα φασιστικό. Ενδύονται , δηλαδή, το μανδύα του νέου πατριωτισμού, της φιλοπατρίας αποκλείοντας ως προδοτική οποιαδήποτε αντίδραση.

Θα ξαναθυμηθώ το ιδιοφυίες κρεσέντο των αντιφατικών ιδεολογημάτων από τα το « 1984» του Όργουελ, αλλά θα το παραφράσω λίγο. Ελευθερία είναι η σκλαβιά, κέρδος είναι η φτώχεια, Ευδαιμονία είναι η αδιάκοπη εργασία, δημοκρατία είναι η υποταγή.

Tότε τον έλεγαν Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (1898)

Κωστής Παλαμάς

Από τα "Σατυρικά γυμνάσματα" (1912)

1.
Στ' ἀκάθαρτα κυλῆστε μας τοῦ βούρκου,
καὶ πιὸ βαθιά. Πατῆστε μας μὲ κάτι
κι ἀπὸ τὸ πόδι πιὸ σκληρό του Τούρκου.

Διαβασμένοι, ντοτόροι, σπιρουνάτοι,
ρασοφόροι, δασκάλοι, ρουσφετλῆδες,
οἰκοπεδοφαγάδες, ἀβοκάτοι,

κομματάρχηδες καὶ κοτζαμπασῆδες,
καὶ τῆς γραμματικῆς οἱ μανταρίνοι
καὶ τῆς πολιτικῆς οἱ φασουλῆδες,

ταρτούφοι, ραμπαγάδες, ταρταρίνοι!
-Ἀμάν! Ἀγά, στὰ πόδια σου! ἄκου! στάσου!
Βυζαντινοὶ — Γασμοῦλοι — Λεβαντίνοι.

Ρωμαίικο, νά! Μὲ γειά σου, μὲ χαρά σου.

4
Σκύλος κοκκαλογλύφτης φέρνει γύρα
κράκ! τάκ! τῆς γειτονιᾶς τοὺς τενεκέδες.
Ὁ ποσαπαίρνης μὲ τὸ θεσιθήρα

γιὰ τὴν πατρὶς καυγὰ στοὺς καφενέδες.
Οἱ γάτοι λιγεροὶ στὰ κεραμίδια
ταιριάζουν ἐρωτόπαθους γιαρέδες.

Φαγοπότι, ξαπλωταριό, τὰ ἴδια.
Τὰ θέατρα, τὶς ταβέρνες, τὰ πορνεῖα,
φάμπρικες, μπάνκες, σπίτια, ἀποκαΐδια,

τ' ἀνταμώνει ἀττικώτατη ἁρμονία.
Καὶ κοιμισμένη στὰ ὄνειρά της βλέπει
μουρλὴ γλωσσοκοπάνα Πολιτεία

τὸν Περικλῆ. Μὰ ὁ Χασεκὴς τῆς πρέπει.

Στο δικαστήριο της Ιστορίας

Λοιπόν, για να τελειώνουμε, να ποιοι μας έφεραν σto σημερινό χάλι :

Είναι οι ίδιοι, που δεν έδωσαν ως όφειλαν στους φτωχούς αγωνιστές αγρότες του 1821 τις εθνικές γαίες και ακόμη μας κυβερνάνε.
• Η τριανδρία της Αντιβασιλείας και ο αυταρχισμός της
• Η άφρονα, κουτσαβάκικη πολιτική του Όθωνα, που δεν δεχόταν να πληρώσει τους τόκους των προηγούμενων δανείων και τους άφησε να αυγατίσουν.
• Η μεγαλομανία του Κωλέττη, που νόμιζε ότι η μικρή ελλαδίτσα θα έμπαινε στην Κων/λη.
• Ο κομματικός στρατός του ίδιου, που χτύπαγε εκβίαζε και σπαταλούσε τα δημόσια έσοδα κατά το δοκούν.
• Οι κυβερνήσεις Τρικούπη, Δηλιγιάννη, που έδωσαν, καλή ώρα σαν σήμερα, τα πάντα στους εφοπλιστές, μπας και βάλλουν καμιά δραχμή για τη «ψωροκώσταινα».
• Το «εφτωχεύσαμε» του 1893 υπήρξε απόρροια όλων των παραπάνω, δηλαδή, της σπατάλης και της κακοδιαχείρισης των ελληνικών κυβερνήσεων και όχι μόνο των ξένων τραπεζιτών.
• Η χρεοκοπία του 1898 υπήρξε το αποτέλεσμα του πολέμου του 1897 και της «μεγάλης ιδέας» του εθνοσωτήρα Δηλιγιάννη.
• Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος άδειασε τα δημόσια ταμεία και τροφοδότησε τον ελληνικό στρατό με εγγλέζικα και γαλλικά όπλα, για να τον σύρει σε νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους
• (1910-1912 και 1915-1922 )10 χρόνια στρατιωτική θητεία για την νέα γενιά της Ελλάδας , σερβικό βουλγαρικό, ουκρανικό και μικρασιατικό μέτωπο για να διασφαλίσουμε τις επενδύσεις του Μπενάκη και τον βυζαντινισμό του παλατιού.
• Οι δικτατορίες και τα στρατιωτικά κινήματα του Μεσοπολέμου, που χρησιμοποιούσαν το κράτος σαν φέουδο και οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, που αφαιρούσαν τεράστια ποσά από τα δημόσια ταμεία.
• Η γερμανική κατοχή, που αφαίρεσε τις καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες και τα δημόσια ταμεία με τη συνεργασία πάντα του επίσημου ελληνικού κράτους.
• Οι εμφυλιακές κυβερνήσεις, που αγόρασαν πολεμικό υλικό (αμερικάνικους ημιόνους, ναπάλμ ), για να εξαλείψουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και έδωσαν μεγάλο μέρος του «σχεδίου Μάρσαλ» σε Έλληνες μεγαλοβιομήχανους (Μποδοσάκης) Το πώς ζούσε ο ελληνικός λαός μπορεί να δει κανείς στα βιβλία του Ταχτσή, Χατζή, Φραγκιά, Καραγάτση, κ.ά.
• Η ελληνική χούντα και τα έργα της είναι σε όλους γνωστά.
• Τα «φαγοπότι» συνεχίστηκε και μετά το 1975 με την κακοδιαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τις φοροαπαλλαγές, τις υπερκοστολογήσεις δημόσιων έργων, τους πανάκριβους στρατιωτικούς εξοπλισμούς τη χρηματοδότηση των κομματικών στρατών εξουσίας, το τζογάρισμα των ταμείων στο χρηματιστήριο, το βούλιαγμα της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ, του ΟΤΕ τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που ακόμη πληρώνουμε για έργα που δεν έγιναν ποτέ.
• Οι σημερνή εξουσία είναι οι απόγονοι του κοτζαμπασισμού και υπερασπιστές της ντόπιας επιχειρηματικής ολιγαρχίας. Συνεχίζουν την ίδια ξενόδουλη και αδιέξοδη πολιτική όλων των προηγούμενων. Οι περισσότεροι υπουργοί έχουν φοιτήσει σε αγγλοσαξονικά κολλέγια με τις ίδιες μικροοικονομικές και στενά λογιστικές αντιλήψεις για τα δημόσια οικονομικά. Ας ελπίσουμε να χρεοκοπήσουμε, προτού «μας σώσουν», μήπως και αφήσουμε στην άκρη τα λογύδρια και πάρουμε τη μοίρα αυτού του τόπου στα χέρια μας.

Ο δεκάλογος του σύγχρονου ενημερωμένου και κριτικά σκεπτόμενου πολίτη

• Δεν βλέπει ειδήσεις στα μεγάλα ελληνικά κανάλια. Κυριαρχεί η ακατάσχετη φλυαρία σχετικά με την παραπολιτική, μπόλικη υποκριτική κλάψα για τα φορολογικά μέτρα και κατευθυνόμενη ενημέρωση αν όχι προπαγάνδα.
• Δεν παρακολουθεί τις τηλεοπτικές συζητήσεις των ελλήνων πολιτικών και τη στείρα μονότονη αντιπαράθεσή τους.
• Δεν παρακολουθεί τις πρωινές εκπομπές, που προβάλλουν κυρίως το κυβερνητικό έργο ή καλούν ορισμένους δήθεν «επαΐοντες» της οικονομίας και της πολιτικής ή υπουργούς που μονολογούν σχετικά με την ορθότητα των κυβερνητικών μέτρων.
• Δεν διαβάζει τις μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες που διατυμπανίζουν την ανάγκη επαχθούς δανεισμού από τι ξένες τράπεζες, ενώ κυριαρχεί η σπατάλη και η κακοδιοίκηση.
• Ενημερώνεται από διάφορες πηγές του διαδικτύου, από ιστοσελίδες χρηστών, κοινωνικών οργανώσεων και ελληνικές ή ξένες διαδικτυακές πύλες, εφημερίδες , συγκρίνοντας, ωστόσο, πάντα τις πληροφορίες που του παρέχονται. Και στο διαδίκτυο συχνά κυριαρχεί η συκοφάντηση, το «ράδιο αρβύλα», η απόκρυψη της αλήθειας.
• Επιλέγει ελληνικά ή ξένα ενημερωτικά προγράμματα από το YouTube με κριτήριο τον κοινωνικό προβληματισμό και την διαλεκτική τους αξία.
• Διαβάζει επιλεγμένα λογοτεχνικά βιβλία αλλά και μελέτες σχετικά με την σύγχρονη πολιτική και οικονομική κατάσταση, έργα, επίσης, που παρουσιάζουν ιστορικά θέματα με εκλαϊκευτική και κριτική διάθεση.
• Ανατρέχει στις αυθεντίες της διανόησης, όπως ο Μαρξ, ο Φρόιντ, οι Έλληνες Φιλόσοφοι για να ανακαλύψει για άλλη μια φορά πόσο επίκαιροι είναι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
• Επιλέγει προσεκτικά τη ψυχαγωγία του, τη συναυλία, το θεατρικό ή κινηματογραφικό έργο που θα παρακολουθήσει. Επειδή δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, ας περιορίσουμε, τουλάχιστον, την επαφή μας με την αμερικάνικη υποκουλτούρα.
• Προτιμότερη πάντα είναι ζωντανή επικοινωνία, η συζήτηση με φίλους και γνωστούς, η βόλτα στο πάρκο ή στην αγορά. H ανθρώπινη επαφή δεν μπορεί να υποκατασταθεί από το απρόσωπο chat το sms ή το email.
• Συμμετέχει στα κοινά και στις κοινωνικές εκδηλώσεις της περιοχής του ή και ευρύτερα. Στέκεται αλληλέγγυος στους συνανθρώπους και στους συνεργάτες του.

H αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου

Με αφορμή την πρόταση του ΥΠΕΠΘ σχετικά με την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων έχω να επισημάνω τα εξής :

• Δεν νοείται αξιολόγηση των εκπαιδευτικών χωρίς συστηματική και εντατική επιμόρφωση τους.

• Η αξιολόγηση όπως και η επιμόρφωση το εκπαιδευτικού έπονται της πλήρους, σταδιακής αναμόρφωσης ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος, από την προσχολική έως την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

• Η επιμόρφωση όπως και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θα πρέπει να γίνεται από έμπειρους και καταρτισμένους παιδαγωγούς, αλλά και πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η αυτοξιολόγηση έπεται της επιμόρφωσης και είναι συμπληρωματική διαδικασία στην κύρια αξιολόγηση.

• Στην αυτοαξιολόγηση, άλλωστε, υπεισέρχονται τοπικοί, ενδοσχολικοί και κοινωνικοί παράγοντες, όπως η φιλία, οι διοικητικές εξαρτήσεις.

• Δεν μπορούν να εξαχθούν αντικειμενικά αποτελέσματα, όταν αξιολογούνται οι ανθρώπινες σχέσεις, ο μαθητής, η διοίκηση, το εργασιακό περιβάλλον ή κλίμα, η επάρκεια του εκπαιδευτικού.

• Τα κριτήρια, όπως η γνωστική κατάρτιση του εκπαιδευτικού, η δημοκρατικότητα του στην τάξη, η συνεργατικότητα του υπόκεινται σε υποκειμενική και ιδεολογική επίδραση.

• Τα δήθεν «αντικειμενικά» κριτήρια της βαθμολογικής επίδοσης των μαθητών ή της βαθμολογικής προόδου ενός τμήματος ή μιας τάξης επηρεάζονται από παράγοντες, όπως η διδασκαλία, το διδακτικό στυλ του εκπαιδευτικού, οι απαιτήσεις του από το μάθημα, το οικογενειακό περιβάλλον του μαθητή, η ομοιογένεια του τμήματος, το ανταγωνιστικό κλίμα, οι κοινωνικές πιέσεις, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι απαιτήσεις του από κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα.

• Έαν επιθυμεί κανείς να εφαρμόσει την αξιολόγηση μόνο για ερευνητικούς σκοπούς μπορεί να τη δοκιμάσει σε ένα δείγμα σχολείων ή εκπαιδευτικών. Τα αποτελέσματα, ωστόσο, θα αφορούν στην αποτελεσματικότητα της αξιολόγησης και στα τυχόν πρακτικά προβλήματα που θα ανακύψουν και δεν θα συνεισφέρουν κάτι στη βασική έρευνα.

• Οποιαδήποτε μορφή αξιολόγησης θα πρέπει να έχει συμβουλευτικό και επιβοηθητικό περιεχόμενο για τον εκπαιδευτικό και να αποσυνδέεται από μισθολογικές επιβραβεύσεις ή υπηρεσιακές διακρίσεις.