Κωστής Παλαμάς
Από τα "Σατυρικά γυμνάσματα" (1912)
1.
Στ' ἀκάθαρτα κυλῆστε μας τοῦ βούρκου,
καὶ πιὸ βαθιά. Πατῆστε μας μὲ κάτι
κι ἀπὸ τὸ πόδι πιὸ σκληρό του Τούρκου.
Διαβασμένοι, ντοτόροι, σπιρουνάτοι,
ρασοφόροι, δασκάλοι, ρουσφετλῆδες,
οἰκοπεδοφαγάδες, ἀβοκάτοι,
κομματάρχηδες καὶ κοτζαμπασῆδες,
καὶ τῆς γραμματικῆς οἱ μανταρίνοι
καὶ τῆς πολιτικῆς οἱ φασουλῆδες,
ταρτούφοι, ραμπαγάδες, ταρταρίνοι!
-Ἀμάν! Ἀγά, στὰ πόδια σου! ἄκου! στάσου!
Βυζαντινοὶ — Γασμοῦλοι — Λεβαντίνοι.
Ρωμαίικο, νά! Μὲ γειά σου, μὲ χαρά σου.
4
Σκύλος κοκκαλογλύφτης φέρνει γύρα
κράκ! τάκ! τῆς γειτονιᾶς τοὺς τενεκέδες.
Ὁ ποσαπαίρνης μὲ τὸ θεσιθήρα
γιὰ τὴν πατρὶς καυγὰ στοὺς καφενέδες.
Οἱ γάτοι λιγεροὶ στὰ κεραμίδια
ταιριάζουν ἐρωτόπαθους γιαρέδες.
Φαγοπότι, ξαπλωταριό, τὰ ἴδια.
Τὰ θέατρα, τὶς ταβέρνες, τὰ πορνεῖα,
φάμπρικες, μπάνκες, σπίτια, ἀποκαΐδια,
τ' ἀνταμώνει ἀττικώτατη ἁρμονία.
Καὶ κοιμισμένη στὰ ὄνειρά της βλέπει
μουρλὴ γλωσσοκοπάνα Πολιτεία
τὸν Περικλῆ. Μὰ ὁ Χασεκὴς τῆς πρέπει.
Κυριακή 25 Απριλίου 2010
Δευτέρα 19 Απριλίου 2010
Στο δικαστήριο της Ιστορίας
Λοιπόν, για να τελειώνουμε, να ποιοι μας έφεραν σto σημερινό χάλι :
Είναι οι ίδιοι, που δεν έδωσαν ως όφειλαν στους φτωχούς αγωνιστές αγρότες του 1821 τις εθνικές γαίες και ακόμη μας κυβερνάνε.
• Η τριανδρία της Αντιβασιλείας και ο αυταρχισμός της
• Η άφρονα, κουτσαβάκικη πολιτική του Όθωνα, που δεν δεχόταν να πληρώσει τους τόκους των προηγούμενων δανείων και τους άφησε να αυγατίσουν.
• Η μεγαλομανία του Κωλέττη, που νόμιζε ότι η μικρή ελλαδίτσα θα έμπαινε στην Κων/λη.
• Ο κομματικός στρατός του ίδιου, που χτύπαγε εκβίαζε και σπαταλούσε τα δημόσια έσοδα κατά το δοκούν.
• Οι κυβερνήσεις Τρικούπη, Δηλιγιάννη, που έδωσαν, καλή ώρα σαν σήμερα, τα πάντα στους εφοπλιστές, μπας και βάλλουν καμιά δραχμή για τη «ψωροκώσταινα».
• Το «εφτωχεύσαμε» του 1893 υπήρξε απόρροια όλων των παραπάνω, δηλαδή, της σπατάλης και της κακοδιαχείρισης των ελληνικών κυβερνήσεων και όχι μόνο των ξένων τραπεζιτών.
• Η χρεοκοπία του 1898 υπήρξε το αποτέλεσμα του πολέμου του 1897 και της «μεγάλης ιδέας» του εθνοσωτήρα Δηλιγιάννη.
• Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος άδειασε τα δημόσια ταμεία και τροφοδότησε τον ελληνικό στρατό με εγγλέζικα και γαλλικά όπλα, για να τον σύρει σε νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους
• (1910-1912 και 1915-1922 )10 χρόνια στρατιωτική θητεία για την νέα γενιά της Ελλάδας , σερβικό βουλγαρικό, ουκρανικό και μικρασιατικό μέτωπο για να διασφαλίσουμε τις επενδύσεις του Μπενάκη και τον βυζαντινισμό του παλατιού.
• Οι δικτατορίες και τα στρατιωτικά κινήματα του Μεσοπολέμου, που χρησιμοποιούσαν το κράτος σαν φέουδο και οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, που αφαιρούσαν τεράστια ποσά από τα δημόσια ταμεία.
• Η γερμανική κατοχή, που αφαίρεσε τις καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες και τα δημόσια ταμεία με τη συνεργασία πάντα του επίσημου ελληνικού κράτους.
• Οι εμφυλιακές κυβερνήσεις, που αγόρασαν πολεμικό υλικό (αμερικάνικους ημιόνους, ναπάλμ ), για να εξαλείψουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και έδωσαν μεγάλο μέρος του «σχεδίου Μάρσαλ» σε Έλληνες μεγαλοβιομήχανους (Μποδοσάκης) Το πώς ζούσε ο ελληνικός λαός μπορεί να δει κανείς στα βιβλία του Ταχτσή, Χατζή, Φραγκιά, Καραγάτση, κ.ά.
• Η ελληνική χούντα και τα έργα της είναι σε όλους γνωστά.
• Τα «φαγοπότι» συνεχίστηκε και μετά το 1975 με την κακοδιαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τις φοροαπαλλαγές, τις υπερκοστολογήσεις δημόσιων έργων, τους πανάκριβους στρατιωτικούς εξοπλισμούς τη χρηματοδότηση των κομματικών στρατών εξουσίας, το τζογάρισμα των ταμείων στο χρηματιστήριο, το βούλιαγμα της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ, του ΟΤΕ τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που ακόμη πληρώνουμε για έργα που δεν έγιναν ποτέ.
• Οι σημερνή εξουσία είναι οι απόγονοι του κοτζαμπασισμού και υπερασπιστές της ντόπιας επιχειρηματικής ολιγαρχίας. Συνεχίζουν την ίδια ξενόδουλη και αδιέξοδη πολιτική όλων των προηγούμενων. Οι περισσότεροι υπουργοί έχουν φοιτήσει σε αγγλοσαξονικά κολλέγια με τις ίδιες μικροοικονομικές και στενά λογιστικές αντιλήψεις για τα δημόσια οικονομικά. Ας ελπίσουμε να χρεοκοπήσουμε, προτού «μας σώσουν», μήπως και αφήσουμε στην άκρη τα λογύδρια και πάρουμε τη μοίρα αυτού του τόπου στα χέρια μας.
Είναι οι ίδιοι, που δεν έδωσαν ως όφειλαν στους φτωχούς αγωνιστές αγρότες του 1821 τις εθνικές γαίες και ακόμη μας κυβερνάνε.
• Η τριανδρία της Αντιβασιλείας και ο αυταρχισμός της
• Η άφρονα, κουτσαβάκικη πολιτική του Όθωνα, που δεν δεχόταν να πληρώσει τους τόκους των προηγούμενων δανείων και τους άφησε να αυγατίσουν.
• Η μεγαλομανία του Κωλέττη, που νόμιζε ότι η μικρή ελλαδίτσα θα έμπαινε στην Κων/λη.
• Ο κομματικός στρατός του ίδιου, που χτύπαγε εκβίαζε και σπαταλούσε τα δημόσια έσοδα κατά το δοκούν.
• Οι κυβερνήσεις Τρικούπη, Δηλιγιάννη, που έδωσαν, καλή ώρα σαν σήμερα, τα πάντα στους εφοπλιστές, μπας και βάλλουν καμιά δραχμή για τη «ψωροκώσταινα».
• Το «εφτωχεύσαμε» του 1893 υπήρξε απόρροια όλων των παραπάνω, δηλαδή, της σπατάλης και της κακοδιαχείρισης των ελληνικών κυβερνήσεων και όχι μόνο των ξένων τραπεζιτών.
• Η χρεοκοπία του 1898 υπήρξε το αποτέλεσμα του πολέμου του 1897 και της «μεγάλης ιδέας» του εθνοσωτήρα Δηλιγιάννη.
• Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος άδειασε τα δημόσια ταμεία και τροφοδότησε τον ελληνικό στρατό με εγγλέζικα και γαλλικά όπλα, για να τον σύρει σε νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους
• (1910-1912 και 1915-1922 )10 χρόνια στρατιωτική θητεία για την νέα γενιά της Ελλάδας , σερβικό βουλγαρικό, ουκρανικό και μικρασιατικό μέτωπο για να διασφαλίσουμε τις επενδύσεις του Μπενάκη και τον βυζαντινισμό του παλατιού.
• Οι δικτατορίες και τα στρατιωτικά κινήματα του Μεσοπολέμου, που χρησιμοποιούσαν το κράτος σαν φέουδο και οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, που αφαιρούσαν τεράστια ποσά από τα δημόσια ταμεία.
• Η γερμανική κατοχή, που αφαίρεσε τις καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες και τα δημόσια ταμεία με τη συνεργασία πάντα του επίσημου ελληνικού κράτους.
• Οι εμφυλιακές κυβερνήσεις, που αγόρασαν πολεμικό υλικό (αμερικάνικους ημιόνους, ναπάλμ ), για να εξαλείψουν τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και έδωσαν μεγάλο μέρος του «σχεδίου Μάρσαλ» σε Έλληνες μεγαλοβιομήχανους (Μποδοσάκης) Το πώς ζούσε ο ελληνικός λαός μπορεί να δει κανείς στα βιβλία του Ταχτσή, Χατζή, Φραγκιά, Καραγάτση, κ.ά.
• Η ελληνική χούντα και τα έργα της είναι σε όλους γνωστά.
• Τα «φαγοπότι» συνεχίστηκε και μετά το 1975 με την κακοδιαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, τις φοροαπαλλαγές, τις υπερκοστολογήσεις δημόσιων έργων, τους πανάκριβους στρατιωτικούς εξοπλισμούς τη χρηματοδότηση των κομματικών στρατών εξουσίας, το τζογάρισμα των ταμείων στο χρηματιστήριο, το βούλιαγμα της Ολυμπιακής, του ΟΣΕ, του ΟΤΕ τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που ακόμη πληρώνουμε για έργα που δεν έγιναν ποτέ.
• Οι σημερνή εξουσία είναι οι απόγονοι του κοτζαμπασισμού και υπερασπιστές της ντόπιας επιχειρηματικής ολιγαρχίας. Συνεχίζουν την ίδια ξενόδουλη και αδιέξοδη πολιτική όλων των προηγούμενων. Οι περισσότεροι υπουργοί έχουν φοιτήσει σε αγγλοσαξονικά κολλέγια με τις ίδιες μικροοικονομικές και στενά λογιστικές αντιλήψεις για τα δημόσια οικονομικά. Ας ελπίσουμε να χρεοκοπήσουμε, προτού «μας σώσουν», μήπως και αφήσουμε στην άκρη τα λογύδρια και πάρουμε τη μοίρα αυτού του τόπου στα χέρια μας.
Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
Ο δεκάλογος του σύγχρονου ενημερωμένου και κριτικά σκεπτόμενου πολίτη
• Δεν βλέπει ειδήσεις στα μεγάλα ελληνικά κανάλια. Κυριαρχεί η ακατάσχετη φλυαρία σχετικά με την παραπολιτική, μπόλικη υποκριτική κλάψα για τα φορολογικά μέτρα και κατευθυνόμενη ενημέρωση αν όχι προπαγάνδα.
• Δεν παρακολουθεί τις τηλεοπτικές συζητήσεις των ελλήνων πολιτικών και τη στείρα μονότονη αντιπαράθεσή τους.
• Δεν παρακολουθεί τις πρωινές εκπομπές, που προβάλλουν κυρίως το κυβερνητικό έργο ή καλούν ορισμένους δήθεν «επαΐοντες» της οικονομίας και της πολιτικής ή υπουργούς που μονολογούν σχετικά με την ορθότητα των κυβερνητικών μέτρων.
• Δεν διαβάζει τις μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες που διατυμπανίζουν την ανάγκη επαχθούς δανεισμού από τι ξένες τράπεζες, ενώ κυριαρχεί η σπατάλη και η κακοδιοίκηση.
• Ενημερώνεται από διάφορες πηγές του διαδικτύου, από ιστοσελίδες χρηστών, κοινωνικών οργανώσεων και ελληνικές ή ξένες διαδικτυακές πύλες, εφημερίδες , συγκρίνοντας, ωστόσο, πάντα τις πληροφορίες που του παρέχονται. Και στο διαδίκτυο συχνά κυριαρχεί η συκοφάντηση, το «ράδιο αρβύλα», η απόκρυψη της αλήθειας.
• Επιλέγει ελληνικά ή ξένα ενημερωτικά προγράμματα από το YouTube με κριτήριο τον κοινωνικό προβληματισμό και την διαλεκτική τους αξία.
• Διαβάζει επιλεγμένα λογοτεχνικά βιβλία αλλά και μελέτες σχετικά με την σύγχρονη πολιτική και οικονομική κατάσταση, έργα, επίσης, που παρουσιάζουν ιστορικά θέματα με εκλαϊκευτική και κριτική διάθεση.
• Ανατρέχει στις αυθεντίες της διανόησης, όπως ο Μαρξ, ο Φρόιντ, οι Έλληνες Φιλόσοφοι για να ανακαλύψει για άλλη μια φορά πόσο επίκαιροι είναι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
• Επιλέγει προσεκτικά τη ψυχαγωγία του, τη συναυλία, το θεατρικό ή κινηματογραφικό έργο που θα παρακολουθήσει. Επειδή δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, ας περιορίσουμε, τουλάχιστον, την επαφή μας με την αμερικάνικη υποκουλτούρα.
• Προτιμότερη πάντα είναι ζωντανή επικοινωνία, η συζήτηση με φίλους και γνωστούς, η βόλτα στο πάρκο ή στην αγορά. H ανθρώπινη επαφή δεν μπορεί να υποκατασταθεί από το απρόσωπο chat το sms ή το email.
• Συμμετέχει στα κοινά και στις κοινωνικές εκδηλώσεις της περιοχής του ή και ευρύτερα. Στέκεται αλληλέγγυος στους συνανθρώπους και στους συνεργάτες του.
• Δεν παρακολουθεί τις τηλεοπτικές συζητήσεις των ελλήνων πολιτικών και τη στείρα μονότονη αντιπαράθεσή τους.
• Δεν παρακολουθεί τις πρωινές εκπομπές, που προβάλλουν κυρίως το κυβερνητικό έργο ή καλούν ορισμένους δήθεν «επαΐοντες» της οικονομίας και της πολιτικής ή υπουργούς που μονολογούν σχετικά με την ορθότητα των κυβερνητικών μέτρων.
• Δεν διαβάζει τις μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες που διατυμπανίζουν την ανάγκη επαχθούς δανεισμού από τι ξένες τράπεζες, ενώ κυριαρχεί η σπατάλη και η κακοδιοίκηση.
• Ενημερώνεται από διάφορες πηγές του διαδικτύου, από ιστοσελίδες χρηστών, κοινωνικών οργανώσεων και ελληνικές ή ξένες διαδικτυακές πύλες, εφημερίδες , συγκρίνοντας, ωστόσο, πάντα τις πληροφορίες που του παρέχονται. Και στο διαδίκτυο συχνά κυριαρχεί η συκοφάντηση, το «ράδιο αρβύλα», η απόκρυψη της αλήθειας.
• Επιλέγει ελληνικά ή ξένα ενημερωτικά προγράμματα από το YouTube με κριτήριο τον κοινωνικό προβληματισμό και την διαλεκτική τους αξία.
• Διαβάζει επιλεγμένα λογοτεχνικά βιβλία αλλά και μελέτες σχετικά με την σύγχρονη πολιτική και οικονομική κατάσταση, έργα, επίσης, που παρουσιάζουν ιστορικά θέματα με εκλαϊκευτική και κριτική διάθεση.
• Ανατρέχει στις αυθεντίες της διανόησης, όπως ο Μαρξ, ο Φρόιντ, οι Έλληνες Φιλόσοφοι για να ανακαλύψει για άλλη μια φορά πόσο επίκαιροι είναι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
• Επιλέγει προσεκτικά τη ψυχαγωγία του, τη συναυλία, το θεατρικό ή κινηματογραφικό έργο που θα παρακολουθήσει. Επειδή δεν μπορούμε να την αποφύγουμε, ας περιορίσουμε, τουλάχιστον, την επαφή μας με την αμερικάνικη υποκουλτούρα.
• Προτιμότερη πάντα είναι ζωντανή επικοινωνία, η συζήτηση με φίλους και γνωστούς, η βόλτα στο πάρκο ή στην αγορά. H ανθρώπινη επαφή δεν μπορεί να υποκατασταθεί από το απρόσωπο chat το sms ή το email.
• Συμμετέχει στα κοινά και στις κοινωνικές εκδηλώσεις της περιοχής του ή και ευρύτερα. Στέκεται αλληλέγγυος στους συνανθρώπους και στους συνεργάτες του.
Παρασκευή 9 Απριλίου 2010
H αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου
Με αφορμή την πρόταση του ΥΠΕΠΘ σχετικά με την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων έχω να επισημάνω τα εξής :
• Δεν νοείται αξιολόγηση των εκπαιδευτικών χωρίς συστηματική και εντατική επιμόρφωση τους.
• Η αξιολόγηση όπως και η επιμόρφωση το εκπαιδευτικού έπονται της πλήρους, σταδιακής αναμόρφωσης ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος, από την προσχολική έως την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Η επιμόρφωση όπως και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θα πρέπει να γίνεται από έμπειρους και καταρτισμένους παιδαγωγούς, αλλά και πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η αυτοξιολόγηση έπεται της επιμόρφωσης και είναι συμπληρωματική διαδικασία στην κύρια αξιολόγηση.
• Στην αυτοαξιολόγηση, άλλωστε, υπεισέρχονται τοπικοί, ενδοσχολικοί και κοινωνικοί παράγοντες, όπως η φιλία, οι διοικητικές εξαρτήσεις.
• Δεν μπορούν να εξαχθούν αντικειμενικά αποτελέσματα, όταν αξιολογούνται οι ανθρώπινες σχέσεις, ο μαθητής, η διοίκηση, το εργασιακό περιβάλλον ή κλίμα, η επάρκεια του εκπαιδευτικού.
• Τα κριτήρια, όπως η γνωστική κατάρτιση του εκπαιδευτικού, η δημοκρατικότητα του στην τάξη, η συνεργατικότητα του υπόκεινται σε υποκειμενική και ιδεολογική επίδραση.
• Τα δήθεν «αντικειμενικά» κριτήρια της βαθμολογικής επίδοσης των μαθητών ή της βαθμολογικής προόδου ενός τμήματος ή μιας τάξης επηρεάζονται από παράγοντες, όπως η διδασκαλία, το διδακτικό στυλ του εκπαιδευτικού, οι απαιτήσεις του από το μάθημα, το οικογενειακό περιβάλλον του μαθητή, η ομοιογένεια του τμήματος, το ανταγωνιστικό κλίμα, οι κοινωνικές πιέσεις, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι απαιτήσεις του από κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα.
• Έαν επιθυμεί κανείς να εφαρμόσει την αξιολόγηση μόνο για ερευνητικούς σκοπούς μπορεί να τη δοκιμάσει σε ένα δείγμα σχολείων ή εκπαιδευτικών. Τα αποτελέσματα, ωστόσο, θα αφορούν στην αποτελεσματικότητα της αξιολόγησης και στα τυχόν πρακτικά προβλήματα που θα ανακύψουν και δεν θα συνεισφέρουν κάτι στη βασική έρευνα.
• Οποιαδήποτε μορφή αξιολόγησης θα πρέπει να έχει συμβουλευτικό και επιβοηθητικό περιεχόμενο για τον εκπαιδευτικό και να αποσυνδέεται από μισθολογικές επιβραβεύσεις ή υπηρεσιακές διακρίσεις.
• Δεν νοείται αξιολόγηση των εκπαιδευτικών χωρίς συστηματική και εντατική επιμόρφωση τους.
• Η αξιολόγηση όπως και η επιμόρφωση το εκπαιδευτικού έπονται της πλήρους, σταδιακής αναμόρφωσης ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος, από την προσχολική έως την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Η επιμόρφωση όπως και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θα πρέπει να γίνεται από έμπειρους και καταρτισμένους παιδαγωγούς, αλλά και πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η αυτοξιολόγηση έπεται της επιμόρφωσης και είναι συμπληρωματική διαδικασία στην κύρια αξιολόγηση.
• Στην αυτοαξιολόγηση, άλλωστε, υπεισέρχονται τοπικοί, ενδοσχολικοί και κοινωνικοί παράγοντες, όπως η φιλία, οι διοικητικές εξαρτήσεις.
• Δεν μπορούν να εξαχθούν αντικειμενικά αποτελέσματα, όταν αξιολογούνται οι ανθρώπινες σχέσεις, ο μαθητής, η διοίκηση, το εργασιακό περιβάλλον ή κλίμα, η επάρκεια του εκπαιδευτικού.
• Τα κριτήρια, όπως η γνωστική κατάρτιση του εκπαιδευτικού, η δημοκρατικότητα του στην τάξη, η συνεργατικότητα του υπόκεινται σε υποκειμενική και ιδεολογική επίδραση.
• Τα δήθεν «αντικειμενικά» κριτήρια της βαθμολογικής επίδοσης των μαθητών ή της βαθμολογικής προόδου ενός τμήματος ή μιας τάξης επηρεάζονται από παράγοντες, όπως η διδασκαλία, το διδακτικό στυλ του εκπαιδευτικού, οι απαιτήσεις του από το μάθημα, το οικογενειακό περιβάλλον του μαθητή, η ομοιογένεια του τμήματος, το ανταγωνιστικό κλίμα, οι κοινωνικές πιέσεις, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι απαιτήσεις του από κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα.
• Έαν επιθυμεί κανείς να εφαρμόσει την αξιολόγηση μόνο για ερευνητικούς σκοπούς μπορεί να τη δοκιμάσει σε ένα δείγμα σχολείων ή εκπαιδευτικών. Τα αποτελέσματα, ωστόσο, θα αφορούν στην αποτελεσματικότητα της αξιολόγησης και στα τυχόν πρακτικά προβλήματα που θα ανακύψουν και δεν θα συνεισφέρουν κάτι στη βασική έρευνα.
• Οποιαδήποτε μορφή αξιολόγησης θα πρέπει να έχει συμβουλευτικό και επιβοηθητικό περιεχόμενο για τον εκπαιδευτικό και να αποσυνδέεται από μισθολογικές επιβραβεύσεις ή υπηρεσιακές διακρίσεις.
Τρίτη 23 Μαρτίου 2010
«Απατεώνες στην ευρωπαϊκή οικογένεια» (τίτλος του γερμανικού περιοδικού Focus)
Δεν μας έφτανε η οικονομική ευρωπαϊκή ένωση και τα «οφέλη» της , κάποιοι στην Ελλάδα ζητάνε εδώ και χρόνια και πολιτική ένωση. Να ενσωματωθεί , δηλαδή, η Ελλάδα σε μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση που θα εδρεύει στις Βρυξέλλες και η Ελλάδα, όπως και άλλες μικρές χώρες, να είναι η τουριστική υποανάπτυκτη περιφέρεια της κεντρικής γερμανογαλλικής κυβέρνησης. Εκεί λοιπόν θα παίρνονται όλες οι αποφάσεις που θα αφορούν στην εκπαίδευση, στην υγεία και στην εργασία του Έλληνα πολίτη. Δικαίωμα ψήφου και νομοθεσίας θα έχουν κυρίως οι ισχυρές και μεγαλύτερες οικονομικά χώρες με τις φτωχότερες χώρες να παίζουν, όπως σήμερα, περίπου διακοσμητικό ρόλο.
Η ομοσπονδία αυτή θα έχει βέβαια και τοπικά κυβερνητικά συμβούλια τα οποία θα εξασφαλίζουν παρά θα αμφισβητούν τις αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης. Ευρωπαϊκός στρατός και ευρωπαϊκή αστυνομία, ως άλλη ¨Ιερή Συμμαχία", με διεθνή εντάλματα και απεριόριστα όρια έρευνας σε κάθε χώρα θα προστατεύουν το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» από κάθε απειλή (λέγε με λαθρομετανάστη, αριστερό, ακτιβιστή, αντιευρωπαϊστή).
Το επόμενο στάδιο θα είναι η διαμόρφωση κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης. Η εκπαίδευση αλλά και κάθε φορέας παιδείας θα επιστρατευτεί με σκοπό τη μετάδοση μιας κοινής αλλά και κατασκευασμένης ευρωπαϊκής παράδοσης με στοιχεία από την κλασική, ρωμαϊκή έως και τη σύγχρονη ευρωενωσιακή περίοδο. Θα αναρωτηθεί κανείς σ’ αυτή την περίπτωση, ποια θα είναι η θέση της ελληνικής επανάστασης του 1821 σε μια τέτοια ιστορία. Ποια θα είναι η θέση της ελληνικής αντίστασης 1941-1944, του κυπριακού ζητήματος, των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με βεβαιότητα, σίγουρα πάντως η εθνική ιστορία με όποια μορφή θα υποβιβαστεί σε μάθημα επιλογής κατά το πρότυπο του μαθήματος Γενικής Παιδείας όπως διδάσκεται σήμερα στην γ’ Λυκείου.
Όποιοι τυχόν διαβάζετε αυτό το κείμενο ίσως να αρχίσετε να δυσανασχετείτε με το ενδεχόμενο αφανισμού στοιχείων της τοπικής ή και ευρύτερης ελληνικής παράδοσης. Ποια θα είναι άραγε η τύχη της νέας ή αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης.
Χρησιμοποιώντας τις αρχές της Συνόδου της Λισαβόνας θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εκπαίδευση που ονειρεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα σχολείο δεξιοτήτων και αποσπασματικών πληροφοριών, που θα παρέχει σχετικά όρια ελευθερίας στους μαθητές και τον εκπαιδευτικό να ετοιμάζουν συνθετικές εργασίες ή να επιλέγουν γνωστικά αντικείμενα. Σίγουρα, το όραμα μιας τέτοιας εκπαίδευσης φαντάζει μακρινό και δυσπρόσιτο, μολονότι σε πολλά εθνικά συστήματα, όπως και το ελληνικό οι ετοιμασίες έχουν ήδη ξεκινήσει. Οι τριβές ανάμεσα στους ευρωπαίους εταίρους τόσο σε οικονομικά όσο και σε κρίσιμα πολιτικά θέματα καλά κρατούν σε ένα αβέβαιο περιβάλλον ζοφερής οικονομικής και πνευματικής κρίσης. Ισχυρές χώρες με μεγάλες εθνικές παραδόσεις όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία δεν θα δεχτούν χωρίς βασικές εγγυήσεις να απεμπολήσουν μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού τους. Σε δυσκολότερη θέση θα βρεθούν τα μικρότερα κράτη όπως η Ελλάδα, το Βέλγιο, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία. Οι οικονομικές εξαρτήσεις, όπως και στο παρελθόν θα παίξουν το ρόλο τους ενισχύοντας, όπου χρειάζεται, τις συγκεντρωτικές και ευρωπαϊκές κατευθύνσεις.
Στην Ελλάδα, εδώ και τριάντα χρόνια η ευρωπαϊκή προοπτική θεωρείται μονόδρομος, η Γη της Επαγγελίας ο κήπος της Εδέμ από την πλειονότητα του πολιτικού κατεστημένου. Το ελληνικό κράτος είναι περίπου καταδικασμένο ή προορισμένο από την μοίρα του να συναντήσει την «πεφωτισμένη» Ευρώπη. Τι κοινό, όμως, πραγματικά έχει το ελληνικό κράτος με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ποιοι πολιτισμικοί δεσμοί υπάρχουν ανάμεσα στην ελληνική και τη γαλλική ή τη γερμανική παράδοση;
Σε επίπεδο πολιτικής οργάνωσης οι έννοιες της δημοκρατίας και του έθνους, όπως διαμορφώθηκαν στη Γαλλία ή την Αγγλία, απέχουν παρασάγγας από τις αντίστοιχες έννοιες όπως τις διαμορφώσαμε στην Ελλάδα. Η ισχυρή δυτικοευρωπαϊκή αστική τάξη ως απότοκο της μεσαιωνικής φεουδαρχίας και της εμποροτραπεζικής τάξης δεν έχει τίποτα κοινό με την αντιπαραγωγική και ελέω ρουσφετιού διοικητική αριστοκρατία που διαβιούσε σε βάρος της ελληνικής αγροτικής και εργατικής τάξης. Οι βιοτέχνες, τραπεζίτες και βιομήχανοι των παροικιών, που έφτασαν με τα μεγάλα προσφυγικά ρεύματα του 20ού αιώνα ενσωματώθηκαν σε αυτό το παρασιτικό καθεστώς μέσα σε κλίμα πολιτικής και οικονομικής αστάθειας.
Αντίθετα, η σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία είναι το αποτέλεσμα της δράσης της αστικής τάξης του 19ου αιώνα αλλά και του κεφαλαιοκρατικού συστήματος του 20ου πάντα σε στενή συνεργασία με μοναρχικά αλλά και θρησκευτικά κέντρα εξουσίας. Η ισχυρή γραφειοκρατική οργάνωση της Αγγλίας ή της Γερμανίας ακόμη και της Ισπανίας στηρίχτηκε στο κρατικό οικοδόμημα της ελεώ θεού μοναρχίας και απολυταρχίας του 19ου αιώνα αλλά και στα τεράστια ποσά που συγκέντρωναν τα κράτη αυτά από τις ανά την υφήλιο αποικίες τους. Ακόμη και σε περιπτώσεις στρεβλής οικονομικής ανάπτυξης ή παγίωσης κοινωνικών ανισοτήτων κατά τον 20ο αιώνα το άριστα οργανωμένο κράτος δικαίου ή πρόνοιας μπορούσε να εξασφαλίσει μια σχετικά ασφαλή και άνετη ζωή στον άνεργο, τον ασθενή, τον μετανάστη, τον συνταξιούχο.
Αντίθετα, ο Έλληνας πολίτης σε όλη τη νεότερη περίοδο είχε να αντιμετωπίσει μια εχθρική έως απάνθρωπη υπηρεσιακή γραφειοκρατία που αποτέλεσε για δεκαετίες το λάφυρο του εκάστοτε κόμματος που ανέβαινε στην εξουσία. Οι όροι « κράτος δικαίου» και «κράτος πρόνοιας» εισήχθησαν στην ελληνική πολιτική ζωή, για πρώτη φορά, τη δεκαετία του 1980 κυρίως ως ιδεολογήματα και λιγότερο ως απτή πραγματικότητα. Πάνω σ’ αυτό το ανταγωνιστικό έως σκληρό κοινωνικό σύστημα ο Έλληνας διδάχτηκε από τη διοικητική διαφθορά και είτε υιοθέτησε τρόπους εξαπάτησης των υπηρεσιών είτε εντάχτηκε αυτοβούλως στο αναξιοκρατικό σύστημα διορισμών. Ολόκληρες γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν βασισμένες σε ρουσφέτια, στα παράνομα έσοδα ή και σε παρασιτική εκμετάλλευση του δημόσιου πλούτου.
Σε ιδεολογικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέχτηκε, αν όχι ανέθρεψε τη ρατσιστική και φασιστική ιδεολογία. Μετά το Β ’Παγκόσμιο πόλεμο τα αμερικανικά κεφάλαια, η στρατιωτική αλλά και πολιτική «ασπίδα» του ΝΑΤΟ αλλά και η ανεξέλεγκτη δράση της CIA σχεδόν απαγόρεψαν την κομουνιστική ιδεολογία με αποτέλεσμα πολλά κομμουνιστικά κόμματα να αλλάξουν ιδεολογική ταυτότητα ή να ενσωματωθούν σε σοσιαλιστικά κόμματα. Το κενό της κομμουνιστικής αριστεράς στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια το καλύπτουν σήμερα είτε «πράσινοι» είτε ομάδες ευρωσκεπτικιστών με «θολή» ιδεολογική αναφορά είτε εθνικιστικές ομάδες με ξενοφοβικές και ρατσιστικές θέσεις. Οι φωνές που δειλά ακούγονταν από διάφορους πολιτικούς και ευρωβουλευτές «περί εγκληματικής κομμουνιστικής ιδεολογίας» πριν το 1991, δυνάμωσαν τα τελευταία χρόνια υποβοηθώντας την γενικότερη εκλογική άνοδο της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Παράλληλα, ο οικονομικός φιλελευθερισμός διαθέτει στο ευρωπαϊκό έδαφος ισχυρά ερείσματα. Η πανίσχυρη ευρωπαϊκή αστική και εφοπλιστική τάξη που δραστηριοποιείται μέσα από τραπεζικές και χρηματιστηριακές δραστηριότητες ενισχύεται από το λουθηρανικό ανταγωνιστικό ιδεώδες, την αντίληψη, δηλαδή, ότι η εργασία και το κέρδος εξασφαλίζουν τη σωτηρία της ψυχής. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια επιχειρείται η μονομερής εισαγωγή αυτού του ιδεώδους (περισσότερη δουλειά-μικρότερες απολαβές) χωρίς, ωστόσο, να εξασφαλίζεται η στήριξη της οικογένειας και της μητρότητας, που συναντά κανείς στις σκανδιναβικές χώρες. Ταυτόχρονα, στην Ευρώπη υπάρχει έντονο το μανιχαϊστικό «εδώ είναι η πολιτισμένη δύση, εκεί είναι η εχθρική ανατολή» με συχνές αναφορές στη συγκρουσιακή σχέση «χριστιανός-μουσουλμάνος», και στο στερεότυπο «προηγμένος βοράς-οπισθοδρομικός νότος».
Στον ελληνικό χώρο, αντίθετα, , λόγω της γεωγραφικής θέσης και των ιδιαίτερων ιστορικών συνθηκών, η σχέση με την Ανατολή δεν ήταν μόνο ανταγωνιστική αλλά υπήρξε και σχέση συμβίωσης και αλληλεπίδρασης.
Η ομοσπονδία αυτή θα έχει βέβαια και τοπικά κυβερνητικά συμβούλια τα οποία θα εξασφαλίζουν παρά θα αμφισβητούν τις αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης. Ευρωπαϊκός στρατός και ευρωπαϊκή αστυνομία, ως άλλη ¨Ιερή Συμμαχία", με διεθνή εντάλματα και απεριόριστα όρια έρευνας σε κάθε χώρα θα προστατεύουν το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» από κάθε απειλή (λέγε με λαθρομετανάστη, αριστερό, ακτιβιστή, αντιευρωπαϊστή).
Το επόμενο στάδιο θα είναι η διαμόρφωση κοινής ευρωπαϊκής συνείδησης. Η εκπαίδευση αλλά και κάθε φορέας παιδείας θα επιστρατευτεί με σκοπό τη μετάδοση μιας κοινής αλλά και κατασκευασμένης ευρωπαϊκής παράδοσης με στοιχεία από την κλασική, ρωμαϊκή έως και τη σύγχρονη ευρωενωσιακή περίοδο. Θα αναρωτηθεί κανείς σ’ αυτή την περίπτωση, ποια θα είναι η θέση της ελληνικής επανάστασης του 1821 σε μια τέτοια ιστορία. Ποια θα είναι η θέση της ελληνικής αντίστασης 1941-1944, του κυπριακού ζητήματος, των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με βεβαιότητα, σίγουρα πάντως η εθνική ιστορία με όποια μορφή θα υποβιβαστεί σε μάθημα επιλογής κατά το πρότυπο του μαθήματος Γενικής Παιδείας όπως διδάσκεται σήμερα στην γ’ Λυκείου.
Όποιοι τυχόν διαβάζετε αυτό το κείμενο ίσως να αρχίσετε να δυσανασχετείτε με το ενδεχόμενο αφανισμού στοιχείων της τοπικής ή και ευρύτερης ελληνικής παράδοσης. Ποια θα είναι άραγε η τύχη της νέας ή αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης.
Χρησιμοποιώντας τις αρχές της Συνόδου της Λισαβόνας θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εκπαίδευση που ονειρεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα σχολείο δεξιοτήτων και αποσπασματικών πληροφοριών, που θα παρέχει σχετικά όρια ελευθερίας στους μαθητές και τον εκπαιδευτικό να ετοιμάζουν συνθετικές εργασίες ή να επιλέγουν γνωστικά αντικείμενα. Σίγουρα, το όραμα μιας τέτοιας εκπαίδευσης φαντάζει μακρινό και δυσπρόσιτο, μολονότι σε πολλά εθνικά συστήματα, όπως και το ελληνικό οι ετοιμασίες έχουν ήδη ξεκινήσει. Οι τριβές ανάμεσα στους ευρωπαίους εταίρους τόσο σε οικονομικά όσο και σε κρίσιμα πολιτικά θέματα καλά κρατούν σε ένα αβέβαιο περιβάλλον ζοφερής οικονομικής και πνευματικής κρίσης. Ισχυρές χώρες με μεγάλες εθνικές παραδόσεις όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία δεν θα δεχτούν χωρίς βασικές εγγυήσεις να απεμπολήσουν μέρος της ιστορίας και του πολιτισμού τους. Σε δυσκολότερη θέση θα βρεθούν τα μικρότερα κράτη όπως η Ελλάδα, το Βέλγιο, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία. Οι οικονομικές εξαρτήσεις, όπως και στο παρελθόν θα παίξουν το ρόλο τους ενισχύοντας, όπου χρειάζεται, τις συγκεντρωτικές και ευρωπαϊκές κατευθύνσεις.
Στην Ελλάδα, εδώ και τριάντα χρόνια η ευρωπαϊκή προοπτική θεωρείται μονόδρομος, η Γη της Επαγγελίας ο κήπος της Εδέμ από την πλειονότητα του πολιτικού κατεστημένου. Το ελληνικό κράτος είναι περίπου καταδικασμένο ή προορισμένο από την μοίρα του να συναντήσει την «πεφωτισμένη» Ευρώπη. Τι κοινό, όμως, πραγματικά έχει το ελληνικό κράτος με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ποιοι πολιτισμικοί δεσμοί υπάρχουν ανάμεσα στην ελληνική και τη γαλλική ή τη γερμανική παράδοση;
Σε επίπεδο πολιτικής οργάνωσης οι έννοιες της δημοκρατίας και του έθνους, όπως διαμορφώθηκαν στη Γαλλία ή την Αγγλία, απέχουν παρασάγγας από τις αντίστοιχες έννοιες όπως τις διαμορφώσαμε στην Ελλάδα. Η ισχυρή δυτικοευρωπαϊκή αστική τάξη ως απότοκο της μεσαιωνικής φεουδαρχίας και της εμποροτραπεζικής τάξης δεν έχει τίποτα κοινό με την αντιπαραγωγική και ελέω ρουσφετιού διοικητική αριστοκρατία που διαβιούσε σε βάρος της ελληνικής αγροτικής και εργατικής τάξης. Οι βιοτέχνες, τραπεζίτες και βιομήχανοι των παροικιών, που έφτασαν με τα μεγάλα προσφυγικά ρεύματα του 20ού αιώνα ενσωματώθηκαν σε αυτό το παρασιτικό καθεστώς μέσα σε κλίμα πολιτικής και οικονομικής αστάθειας.
Αντίθετα, η σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία είναι το αποτέλεσμα της δράσης της αστικής τάξης του 19ου αιώνα αλλά και του κεφαλαιοκρατικού συστήματος του 20ου πάντα σε στενή συνεργασία με μοναρχικά αλλά και θρησκευτικά κέντρα εξουσίας. Η ισχυρή γραφειοκρατική οργάνωση της Αγγλίας ή της Γερμανίας ακόμη και της Ισπανίας στηρίχτηκε στο κρατικό οικοδόμημα της ελεώ θεού μοναρχίας και απολυταρχίας του 19ου αιώνα αλλά και στα τεράστια ποσά που συγκέντρωναν τα κράτη αυτά από τις ανά την υφήλιο αποικίες τους. Ακόμη και σε περιπτώσεις στρεβλής οικονομικής ανάπτυξης ή παγίωσης κοινωνικών ανισοτήτων κατά τον 20ο αιώνα το άριστα οργανωμένο κράτος δικαίου ή πρόνοιας μπορούσε να εξασφαλίσει μια σχετικά ασφαλή και άνετη ζωή στον άνεργο, τον ασθενή, τον μετανάστη, τον συνταξιούχο.
Αντίθετα, ο Έλληνας πολίτης σε όλη τη νεότερη περίοδο είχε να αντιμετωπίσει μια εχθρική έως απάνθρωπη υπηρεσιακή γραφειοκρατία που αποτέλεσε για δεκαετίες το λάφυρο του εκάστοτε κόμματος που ανέβαινε στην εξουσία. Οι όροι « κράτος δικαίου» και «κράτος πρόνοιας» εισήχθησαν στην ελληνική πολιτική ζωή, για πρώτη φορά, τη δεκαετία του 1980 κυρίως ως ιδεολογήματα και λιγότερο ως απτή πραγματικότητα. Πάνω σ’ αυτό το ανταγωνιστικό έως σκληρό κοινωνικό σύστημα ο Έλληνας διδάχτηκε από τη διοικητική διαφθορά και είτε υιοθέτησε τρόπους εξαπάτησης των υπηρεσιών είτε εντάχτηκε αυτοβούλως στο αναξιοκρατικό σύστημα διορισμών. Ολόκληρες γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν βασισμένες σε ρουσφέτια, στα παράνομα έσοδα ή και σε παρασιτική εκμετάλλευση του δημόσιου πλούτου.
Σε ιδεολογικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέχτηκε, αν όχι ανέθρεψε τη ρατσιστική και φασιστική ιδεολογία. Μετά το Β ’Παγκόσμιο πόλεμο τα αμερικανικά κεφάλαια, η στρατιωτική αλλά και πολιτική «ασπίδα» του ΝΑΤΟ αλλά και η ανεξέλεγκτη δράση της CIA σχεδόν απαγόρεψαν την κομουνιστική ιδεολογία με αποτέλεσμα πολλά κομμουνιστικά κόμματα να αλλάξουν ιδεολογική ταυτότητα ή να ενσωματωθούν σε σοσιαλιστικά κόμματα. Το κενό της κομμουνιστικής αριστεράς στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια το καλύπτουν σήμερα είτε «πράσινοι» είτε ομάδες ευρωσκεπτικιστών με «θολή» ιδεολογική αναφορά είτε εθνικιστικές ομάδες με ξενοφοβικές και ρατσιστικές θέσεις. Οι φωνές που δειλά ακούγονταν από διάφορους πολιτικούς και ευρωβουλευτές «περί εγκληματικής κομμουνιστικής ιδεολογίας» πριν το 1991, δυνάμωσαν τα τελευταία χρόνια υποβοηθώντας την γενικότερη εκλογική άνοδο της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Παράλληλα, ο οικονομικός φιλελευθερισμός διαθέτει στο ευρωπαϊκό έδαφος ισχυρά ερείσματα. Η πανίσχυρη ευρωπαϊκή αστική και εφοπλιστική τάξη που δραστηριοποιείται μέσα από τραπεζικές και χρηματιστηριακές δραστηριότητες ενισχύεται από το λουθηρανικό ανταγωνιστικό ιδεώδες, την αντίληψη, δηλαδή, ότι η εργασία και το κέρδος εξασφαλίζουν τη σωτηρία της ψυχής. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια επιχειρείται η μονομερής εισαγωγή αυτού του ιδεώδους (περισσότερη δουλειά-μικρότερες απολαβές) χωρίς, ωστόσο, να εξασφαλίζεται η στήριξη της οικογένειας και της μητρότητας, που συναντά κανείς στις σκανδιναβικές χώρες. Ταυτόχρονα, στην Ευρώπη υπάρχει έντονο το μανιχαϊστικό «εδώ είναι η πολιτισμένη δύση, εκεί είναι η εχθρική ανατολή» με συχνές αναφορές στη συγκρουσιακή σχέση «χριστιανός-μουσουλμάνος», και στο στερεότυπο «προηγμένος βοράς-οπισθοδρομικός νότος».
Στον ελληνικό χώρο, αντίθετα, , λόγω της γεωγραφικής θέσης και των ιδιαίτερων ιστορικών συνθηκών, η σχέση με την Ανατολή δεν ήταν μόνο ανταγωνιστική αλλά υπήρξε και σχέση συμβίωσης και αλληλεπίδρασης.
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
ΣΥΝΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ
• ΤΑ ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΙ ΑΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
• ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΕΑ ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΑ ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
• ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΝΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ (ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ)
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΤΟΙΜΑΣΕΙ ΝΕΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΕΚΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΥΣ
• ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΠΙΜΟΡΦΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΠΙΕΣΕΩΝ
• ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ, ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟ
• ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ
• ΤΑ ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΚΑΙ ΑΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
• ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΕΑ ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΑ ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
• ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΝΤΑΞΕΙ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ (ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ)
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΤΟΙΜΑΣΕΙ ΝΕΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΕΚΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΥΣ
• ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΟΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ
• Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΠΙΜΟΡΦΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΠΙΕΣΕΩΝ
• ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ, ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΓΙΑΔΙΣΜΟ
• ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)